Bagnet wz. 27

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bagnet karabinowy wz. 27
Dane podstawowe
Państwo  II Rzeczpospolita
Producent Fabryka Motorów "PERKUN" w Warszawie
Rodzaj bagnet
Historia
Dane techniczne
Długość całkowita 380 mm
Rękojeść
Tworzywo wykon. okładziny drewno bukowe (mocowane do trzonu dwiema śrubami z gładkimi główkami i nakrętkami)
Jelec
Głownia
Długość głowni 247 mm
Szerokość głowni 24,5 mm (w progu)
Grubość głowni 6 mm (maksymalna)
Pochwa

Bagnet karabinowy wz. 27 – nowa nazwa dla polskich bagnetów, wcześniej oznaczonych jako wz.22 oraz wz.24, których nazwy zmieniono w roku 1933. Bagnet ten był identyczny jak dwa pozostałe, z tą różnicą, że pasował on do wszystkich karabinów Mausera używanych w Wojsku Polskim.

Bagnety wz.22 i wz.24 były pasowane indywidualnie dla każdego modelu karabinu, co było sporą niedogodnością. Bagnet wz.27 był przeznaczony dla karabinów Mauser oraz zmodyfikowanego karabinu Mosin w wersji 1891/98/25.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Zastosowano głownię z obustronnym zbroczem o sztychu centrycznym z symetrycznym, jednosiecznym piórem. Wszystkie części metalowe bagnetu były polerowane. Okładziny wykonano z drewna bukowego, impregnowanego przez gotowanie w pokoście lnianym, które przytwierdzano do trzonu bagnetu dwiema śrubami z gładkimi główkami i nakrętkami. Przy jelcu umieszczono otwory drenażowe. Przycisk blokady posiadał dwa nacięcia po bokach. Na głowicy wybijano oznaczenie wzoru, jednak zaprzestano tego po roku 1930, stąd też bagnety oznaczone w ten sposób są obecnie dość rzadkie. Na progu tylnego płazu głowni umieszczano znak producenta "PERKUN", znaki kontroli fabrycznej oraz znak odbioru wojskowego. W związku z tym, że każdy z kontrolerów posiadał imienny znak kontrolny, rozróżnia się całą ich gamę. Numer serii umieszczano zarówno na progu przedniego płazu głowni, jak i na jelcu. Na progu przedniego włazu głowni wybijano godło polskie orła w koronie oraz litery W.P., które umieszczano pod orłem.

Pochwa[edytuj | edytuj kod]

Dławik przymocowany do płaszcza pochwy za pomocą jednej śrubki. Na szyjce pochwy, po wewnętrznej stronie umieszczany był zazwyczaj numer seryjny, który powinien być zgodny z numerem bagnetu. Na stronie zewnętrznej umieszczano znaki kontroli jakości i odbioru.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Szczegłow: Bagnet Wojska Polskiego 1914-1999: Tom III - Bagnety na uzbrojeniu Wojska Polskiego 1920-1999.
  • Tadeusz Królikiewcz: Bagnety. Warszawa: Bellona, 2002. ISBN 83-11-08528-5.
  • Zdzisław Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918 - 1939. Bellona, 2005. ISBN 83-11-10206-6.
  • Krzysztof Szczegłow. Bagnet polski wz.29. „Typy Broni i Uzbrojenia 120”.