Bailout
Bailout (również bail-out[1]) – pomoc finansowa dla państw lub przedsiębiorstw w złej sytuacji ekonomicznej. Bailout może mieć charakter pożyczki lub pomocy bezzwrotnej i pochodzi zazwyczaj od instytucji publicznej[2][3].
Zazwyczaj na ratunek spieszą współwłaściciele lub rządy, które decydują o tym, że pewne spółki są „zbyt duże, by upaść”, mają kluczowe znaczenie strategiczne lub są niezbędne dla zapewnienia zatrudnienia[1].
Jest to anglojęzyczny idiom wywołujący skojarzenie z wylewaniem wody wiadrami z tonącej łodzi[1].
Ratowanie spółek pozwala zachować ich aktywa (odkrycia naukowe, wizerunek danej marki, sieć dystrybucji itp.)[1]. Może ono być uzasadnione ekonomicznie, jeśli dobrze prosperujące przedsiębiorstwa popełnią sporadyczny błąd[1]. Duże przedsiębiorstwo może po prostu chcieć ocalić własną reputację i pospieszy na ratunek jednej ze swoich jednostek zależnych[1].
Wątpliwe ekonomicznie są natomiast działania podejmowane przez rząd w celu ratowania spółek w trudnej sytuacji finansowej[1]. Sprawiają one, że słabe i niewydajne przedsiębiorstwa są zwalniane z obowiązku przestrzegania dyscypliny finansowej[1]. Może to sprzyjać powstawaniu wątpliwości moralnych pożyczkobiorcy[1]. Działania takie mogą również kosztować podatników znacznie więcej niż upadek przedsiębiorstwa[1]. Długofalowo taka polityka jest niekorzystna dla gospodarki[1].
Najbardziej znanym przykładem bailoutu jest tzw. plan Paulsona (właściwie Troubled Asset Relief Program – TARP) z października 2008 r., opiewający na 700 mld USD plan dofinansowania sektora finansowego w Stanach Zjednoczonych[4].
