Bal (zabawa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy zabawy tanecznej. Zobacz też: inne znaczenia słowa Bal.
 Zobacz też kategorię: Bale.
Bal w operze w Grazu (2006)
Uczestnicy amerykańskiego balu szkolnego, tzw. prom (2005)
Bal w Ratuszu w Wiedniu (1900)

Bal (z łac. ballare – tańczyć[1]) – zabawa taneczna, zazwyczaj o poważnym charakterze. Bale najczęściej organizuje się w okresie karnawału. Odbywają się wieczorem i mogą trwać do późnych godzin nocnych, a ich większą część stanowi taniec towarzyski.

Wyróżnia się wiele rodzajów takich imprez, m.in.:

Do typowych elementów klasycznego balu należą[3]:

  • obecność wodzireja, czyli osoby odpowiedzialnej za zabawy taneczne i konkursy podczas balu, m.in. kotylion, biorący w nich czynny udział, noszący charakterystyczny pęk wstążek przypięty do ramienia,
  • polonez otwierający bal,
  • stroje wieczorowe, czyli frak lub smoking dla panów i długa suknia balowa dla pań.

Do rzadko spotykanych dzisiaj elementów tradycyjnych należą:

  • mazur tańczony przez gości, w tym biały mazur, po północy,
  • karneciki dla pań, w których zapisywano partnerów kolejnych tańców,
  • walc figurowy.

Bale w Drugiej Rzeczypospolitej[edytuj]

W międzywojennej Polsce bale odbywały się przede wszystkim w okresie karnawału. Organizowały je środowiska ziemiańskie, arystokratyczne, wojskowi, dyplomaci i artyści. Największe bale w Warszawie odbywały się w Hotelu Europejskim, Hotelu Bristol, Resursie Kupieckiej, Resursie Obywatelskiej, w salonach Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Opery Warszawskiej, a także w Szkole Sztuk Pięknych i Kasynie Garnizonowym w Alei Szucha[4].

Współczesność[edytuj]

Wyrazem bal określa się dzisiaj, nie do końca słusznie, wszystkie większe imprezy towarzyskie przy muzyce. Po okresie Polski Ludowej powoli odradzają się w Polsce bale w tradycyjnej formule. Organizują je środowiska ziemiańsko–arystokratyczne (Warszawski Bal Debiutantów, Bal Ziemiański) oraz korporacje akademickie (Czarna Kawa Konwentu Polonia i Bal Arkonii)[5]. Niektóre elementy tradycyjnego balu występują także w tzw. studniówce, dla młodzieży przygotowującej się do matury.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Maciej Malinowski: Maszkary, maskarady, reduty (pol.). [dostęp 2009-01-15].
  2. M. Możdżyńska-Nawotka, Od zmierzchu do świtu. Historia mody balowej, Wrocław 2007, s. 159.
  3. M. i J. Łozińscy, Bale i bankiety Drugiej Rzeczypospolitej. Warszawa 1998, s. 12.
  4. M. i J. Łozińscy, op. cit., s. 11.
  5. Tygodnik Akademicki “Auditorium“ – XLI Bal Arkonii – rzecz o pierwszym, po wojnie, Balu Arkonii