Ballata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ballata - XIV wieczna włoska forma wiersza lub kompozycji poetycko muzycznej, składająca się z wiersza i refrenu występującego na początku i końcu utworu. Przy wykonywaniu ballaty, wykorzystywano muzykę oraz taniec[1]. Głównym przedstawicielem włoskiego ballada w XIV wieku był Francesco Landino[2].

Przypisy