Baltazar Bzowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Baltazar Bzowski
Ilustracja
Baltazar Bzowski

fragment nagrobka w archikatedrze Wniebowzięcia NMP we Lwowie

Herb
Herb Ostoja
podstarości jaworowski
Data urodzenia 1514
Data śmierci 15 XII 1574
Żona

Katarzyna Krzyżanowska

Baltazar Bzowski herbu Ostoja (1514-1574) – właściciel dóbr ziemskich w Bzowie, podstarości jaworowski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Baltazar Bzowski należał do rodu szlacheckiego Ostojów (Mościców). Pochodził z rodziny osiadłej w Bzowie w dawnym pow. lelowskim, w par. Kromołów[1]. Jego małżonką była Katarzyna Krzyżanowska herbu Sulima, której rodzina wywodziła się z Krzyżanowa koło Kutna, w dawnym pow. orłowskim. Jej bratem był Joachim Krzyżanowski, rajca i burmistrz krakowski[2][3].

Baltazar Bzowski, co najmniej od 1563 roku, pełnił funkcję podstarościego jaworowskiego. Tego roku bowiem, jako sprawujący ten urząd, występuje w dokumencie, w którym Anna Bętkowska, córka Macieja Jerzyka z Bętkowa, wdowa po Marcinie Wspinku z Bzowa dokonuje cesji 20 grzywien na jego rzecz[4]. Również w 1563 roku jest wymieniony w dokumencie, w którym Jan Czebrzik (Cebrzyk) z Bzowa zapisał mu sumę 30 grzywien na swojej części dóbr bzowskich, wraz z karczmą i łąkami. Kwotę tę Jan Czebrzik z Bzowa wcześniej pożyczył od szwagra Baltazara Bzowskiego - Joachima Krzyżanowskiego, rajcy krakowskiego[5].

Nagrobek Baltazara Bzowskiego w archikatedrze Wniebowzięcia NMP we Lwowie

Baltazar Bzowski zmarł 15 grudnia 1574 roku. Zachował się jego renesansowy pomnik nagrobny w archikatedrze Wniebowzięcia NMP we Lwowie. Pomnik ten znajduje się w przejściu do nawy głównej po lewej stronie[6], pod chórem muzycznym katedry. Przedstawia brodatego rycerza, w pozycji leżącej, podpierającego głowę prawą ręką, z herbem Ostoja w tle oraz inskrypcją dotyczącą zmarłego.

Łaciński napis na nagrobku Bzowskiego brzmi:
GENEROSUS AC NOBILIS MAGN. DOMINUS BALTHASAR BZOWSKI
DE BZOWA VICE CAPITANEUS JAVOROVIENSIS QUI ORDORMIVIT
IN DNO DIE 15 DECEMBRIS ANNO DNI 1574 AETATIS
SUE 60. CUIUS ANIMA SEMPITERNA IN PACE PROCUL DNO
PIO REQUIESCIT AMEN[7].

W roku 2013 roku, na wniosek Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, nagrobek Baltazara Bzowskiego poddano pracom konserwatorskim[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. T. Jurek (red.), Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 2010-2019, Kraków, część I, s. 310-313.
  2. A. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1899, t. XIII, s. 49.
  3. B. Kasprzyk (red.), Poczet sołtysów, wójtów, burmistrzów i prezydentów miasta Krakowa (1228–2010), Kraków 2010, t. I, s. 492.
  4. J. Janota Bzowski (red.), Łącznik Rodzinny: organ Związku Rodowego Janotów Bzowskich h. Nowina, Warszawa 1939, zeszyt III, s. 15.
  5. J. Janota Bzowski (red.), Łącznik Rodzinny: organ Związku Rodowego Janotów Bzowskich h. Nowina, Warszawa 1939, zeszyt III, s. 17.
  6. P. Włodek, A. Kulewski, Lwów. Przewodnik, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2006, s. 79.
  7. Inskrypcja nagrobna w jęz. łacińskim informuje, że Baltazar Bzowski z Bzowa, podstarości jaworowski zmarł dnia 15 grudnia 1574 roku w wieku 60 lat.
  8. D. Janiszewska-Jakubiak (MKiDN), Katedra łacińska we Lwowie, [w:] Portal Historyczny DZIEJE.PL, dostęp: 30.01.2017.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845, t. II, s. 389-390.
  • A. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1899, t. II, s. 300-307; t. XIII, s. 49.
  • S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, Warszawa 1905, t. II, s. 121-124.
  • J. Janota Bzowski (red.), Łącznik Rodzinny: organ Związku Rodowego Janotów Bzowskich h. Nowina, Warszawa 1939, zeszyt III, s. 15, 17; zeszyt IV, s. 36.
  • B. Kasprzyk (red.), Poczet sołtysów, wójtów, burmistrzów i prezydentów miasta Krakowa (1228–2010), Kraków 2010, t. I, s. 492.
  • D. Janiszewska-Jakubiak (MKiDN), Katedra łacińska we Lwowie, [w:] Portal Historyczny DZIEJE.PL, dostęp: 30.01.2017.
  • P. Włodek, A. Kulewski, Lwów. Przewodnik, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2006, s. 79.