Ban Zhao

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Ban.
Ban Zhao
Ilustracja
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 班昭
Pismo tradycyjne 班昭
Hanyu pinyin Bān Zhāo
Wade-Giles Pan Chao

Ban Zhao (zi: Huiban, 惠班; ur. ok. 48, zm. ok. 116) – chińska pisarka, poetka i historyk. Najmłodsze dziecko Ban Biao, siostra Ban Gu i Ban Chao[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W wieku 14 lat została poślubiona mężczyźnie imieniem Cao Shishu (曹世叔). Po jego wczesnej śmierci zdecydowała się nie wychodzić więcej za mąż i oddała się nauce. Od nazwiska męża nazywano ją Uczoną Panią Cao (曹大家, Cao Dajia)[2].

Była cesarskim historykiem na dworze cesarza He. Po śmierci swojego brata Ban Gu ukończyła jego Księgę Hanów[3]. Zarządzała cesarską biblioteką i nauczała historii. Pisała także poezje[4]. Jej najważniejszym samodzielnym dziełem są Wykłady dla kobiet (女誡, Nüjie)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lily Xiao Hong Lee, A.D. Stefanowska, Sue Wiles: Biographical dictionary of Chinese women: antiquity through Sui, 1600 B.C.E.-618 C.E. Armonk, New York: M.E. Sharpe, 2007, s. 103. ISBN 978-0-7656-1750-7.
  2. Robin Wang: Images of women in Chinese thought and culture: writings from the pre-Qin period through the Song dynasty. Indianapolis: Hackett Publishing, 2003, s. 177. ISBN 978-0-87220-651-9.
  3. Michael Dillon: China: a cultural and historical dictionary. Richmond: Routledge, 1998, s. 21. ISBN 978-0-7007-0439-2.
  4. Kang-i Sun Chang, Stephen Owen: The Cambridge History of Chinese Literature. T. 1. New York: Cambridge University Press, 2008, s. 128. ISBN 978-0-521-85558-7.
  5. William Theodore De Bary: Sources of East Asian Tradition: Premodern Asia. New York: Columbia University Pres, 2008, s. 411–412. ISBN 978-0-231-14305-9.