Bandikot bengalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bandikot bengalski
Bandicota bengalensis[1]
(Gray, 1835)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina myszowate
Podrodzina myszy
Rodzaj bandikot
Gatunek bandikot bengalski
Synonimy
  • Mus barclayanus Anderson, 1878
  • Mus blythianus Anderson, 1878
  • Mus daccaensis Tytler, 1854
  • Mus dubius Kelaart, 1850
  • Nesokia gracilis Nehring, 1902
  • Mus kok Gray, 1837
  • Gunomys lordi Wroughton, 1908
  • Mus morungensis Hodgson in Horsfield, 1855
  • Mus plurimammis Hodgson in Horsfield, 1855
  • Mus providens Elliot, 1839
  • Gunomys sindicus Wroughton, 1908
  • Mus tarayensis Hodgson in Horsfield, 1855
  • Gunomys varillus Thomas, 1907
  • Gunomys varius Thomas, 1907
  • Gunomys wardi Wroughton, 1908
  • Gunomys kok insularis Phillips, 1936
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Bandikot bengalski[3] (Bandicota bengalensis) – gatunek gryzonia z rodziny myszowatych, występujący w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej[2][4].

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten został opisany naukowo w 1835 roku przez J.E. Graya; miejsce typowe to Bengal w Indiach. Morfologicznie gatunek ten najbardziej wyróżnia się spośród wszystkich bandikotów i bywał plasowany w odrębnym rodzaju Gunomys[4].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

XIX-wieczna ilustracja

Bandikot bengalski osiąga długość 160–210 mm, z ogonem o długości 110–160 mm. Ma tępo zakończony, lekko zadarty nos. Wierzch ciała jest pokryty mieszanką płowych i ciemnobrązowych włosów, przez co wygląda na szarobrązowy. Spód ciała jest szary, włosy czasem mają płowe końcówki. Ogon jest jednolicie ciemnobrązowy. Stopy są pokryte ciemnobrązowymi lub szarobrązowymi włosami i wyposażone w długie, wąskie pazury. Górne siekacze są skierowane do przodu, z kremowym lub pomarańczowym szkliwem. Podobny bandikot indochiński (B. savilei) ma bardziej spiczasty nos, siekacze skierowane ku tyłowi i dłuższe, węższe stopy[5].

Występowanie i biologia[edytuj | edytuj kod]

Bandikot bengalski naturalnie występuje w Pakistanie, Indiach, Sri Lance, Nepalu, Bangladeszu, Mjanmie i Malezji; został także introdukowany do Indonezji (wyspy Jawa i Sumatra), Tajlandii (wyspa Phuket) i Arabii Saudyjskiej (okolice Dżuddy)[2][5]. Spotykany do 3500 m n.p.m.[2] W naturze zamieszkuje tereny podmokłe, lasy tropikalne i subtropikalne, a także namorzynowe. Współcześnie najczęściej jest spotykany na terenach rolniczych takich jak pola ryżowe, a pojawia się także w miastach. Prowadzi głównie nocny tryb życia. Dobrze pływa, buduje złożone systemy norw. Żywi się roślinami i ich nasionami, a także pokarmem zwierzęcym takim jak skorupiaki i mięczaki[2][5].

Populacja[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje bandikota bengalskiego za gatunek najmniejszej troski. Nie są znane zagrożenia dla istnienia gatunku, w Indiach występuje w ponad 25 obszarach chronionych. Ocenia się, że jego liczebność rośnie, jest pospolity; jest często uznawany za szkodnika[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bandicota bengalensis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e f Aplin, K., Lunde, D., Frost, A. & Molur, S. 2016, Bandicota bengalensis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2017-1 [dostęp 2017-06-05] (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Bandicota bengalensis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2016-06-05]
  5. a b c Francis, Charles M., Barrett, Priscilla: A Field Guide to the Mammals of South-East Asia. New Holland Publishers, 2008, s. 356. ISBN 978-1-84537-735-9. (ang.)