Bandikot indyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bandikot indyjski
Bandicota indica[1]
(Bechstein, 1800)
Ilustracja
Bandikot kryjący się za instalacją
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina myszowate
Podrodzina myszy
Rodzaj bandikot
Gatunek bandikot indyjski
Synonimy
  • Mus bandicota Bechstein, 1800
  • Mus elliotanus Anderson, 1878
  • Rattus eloquens Kishida, 1926
  • Mus giganteus Hardwicke, 1804
  • Bandicota jabouillei Thomas, 1927
  • Mus macropus Hodgson, 1845
  • Mus malabarica Shaw, 1801
  • Bandicota mordax Thomas, 1916
  • Mus nemorivagus Hodgson, 1836
  • Mus perchal Shaw, 1801
  • Mus setifer Horsfield, 1824
  • Bandicota siamensis Kloss, 1919
  • Nesokia nemorivaga taiwanus Tokuda, 1941
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Bandikot indyjski[3] (Bandicota indica) – gatunek gryzonia z rodziny myszowatych, występujący w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej[2][4].

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten został opisany naukowo w 1800 roku przez J.M. Bechsteina, miejsce typowe to Pondicherry w Indiach. Morfologicznie jest bliższy bandikotowi indochińskiemu (B. savilei) niż bandikotowi bengalskiemu (B. bengalensis)[4].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Bandikot indyjski osiąga długość 190–330 mm, z ogonem o długości 190–280 mm. Wierzch ciała jest czarnobrązowy, boki bardziej szare, z długimi czarnymi włosami okrywowymi; spód ciała jest ciemny, brązowoszary. Ogon jest jednolicie ciemnobrązowy. Duże, szerokie stopy także są ciemne, ciemnobrązowe do czarnych. Górne siekacze są bardzo szerokie, para tych zębów ma u dorosłego osobnika ponad 4 mm szerokości. Bandikot indyjski jest większy od pozostałych bandikotów i podobnych do nich szczurów[5].

Występowanie i biologia[edytuj | edytuj kod]

Bandikot indyjski występuje na Półwyspie Indyjskim i Indochińskim, a także na Tajwanie i Jawie. Jest spotykany w Indiach, Sri Lance, Bangladeszu, Nepalu, południowych Chinach, Tajwanie, Mjanmie, Tajlandii, Laosie, Wietnamie i Malezji[2]. Żyje na polach, we wsiach i miastach; w środowisku naturalnym zamieszkuje tereny bagniste, w związku z czym jest często spotykany na polach ryżowych[2][5].

Kopie nory na brzegach strumieni, w groblach i na skrajach pól; w systemie nor może mieszkać cała kolonia bandikotów. Samica wydaje na świat od 5 do 7 młodych w miocie. Zwierzęta te prowadzą głównie nocny tryb życia, żywią się roślinami i bezkręgowcami[2][5].

Populacja[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje bandikota indyjskiego za gatunek najmniejszej troski. Nie są znane zagrożenia dla gatunku, jest on szeroko rozpowszechniony i pospolity, nawet bardzo. Ocenia się, że jego liczebność rośnie[2]. Bywa uznawany za szkodnika[2][5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bandicota indica, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e f g Aplin, K. 2016, Bandicota indica [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2017-1 [dostęp 2017-06-05] (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Bandicota indica. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2016-06-05]
  5. a b c d Francis, Charles M., Barrett, Priscilla: A Field Guide to the Mammals of South-East Asia. New Holland Publishers, 2008, s. 355. ISBN 978-1-84537-735-9. (ang.)