Banding koloru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Banding; od lewej; 8 bitowy gradient, 8 bitowy gradient z ditheringiem, 24 bitowy gradient bez efektu nienaturalnych - fałszywych konturów – bandingu
Bez ditheringu, 8 kolorów
Dithering, 8 kolorów
Dithering, 32 kolory
Bez ditheringu, true color – Banding nie występuje

Banding (pol. pasmowanie, fałszywe kontury) – zjawisko nienaturalnej prezentacji kolorów w grafice komputerowej. 24-bitowa głębia kolorów (8-bitowa przypadająca dla 1 z 3 podstawowych kolorów RGB), która powinna być wystarczająca dla renderowania obrazów w pełnym spektrum kolorów, w pewnych wypadkach, jest niewystarczająca i powoduje zagrożenie wyświetlenia wyraźniej, nienaturalnej różnicy (fałszywych konturów), między przedstawionymi odcieniami (przejściami tonalnymi) tego samego koloru[1], widocznych przy wyświetlaniu naturalnego gradientu (w szczególności: zachodu słońca, czystego błękitnego nieba, światła latarki w ciemności). Banding może występować w każdym urządzeniu wyświetlającym obraz[1]. Monitory a w szczególności telewizory LCD oraz PDP (plazmowe), wyświetlają typowo 8 bitów[2], przypadających na 1 kolor, co daje 256 poziomów odcieni szarości tego samego koloru przy próbkowaniu 4:4:2 (łączna liczba wyświetlanych kolorów wynosi 16 milionów). Powyższa ilość jest niekiedy niewystarczająca do właściwego oddania gamutu, tak więc producenci stosują przetwarzanie video, tzw. processing dodający brakujące barwy. Pozwala to uniknąć artefaktu, a typowe wartości tego parametru wynoszą 10, 12, 16 bitów na kolor[3], czyli paletę 30, 36, 48-bitową (przykładowo przy wartości 10 bitów na kolor i próbkowaniu 4:4:4, ilość odcieni szarości wzrasta do 1024 a łączna ilość kolorów wynosi 1 miliard)[4]. Mimo to, nieliczni producenci, tacy jak Toshiba i Samsung w 2011 r., wprowadzili na rynek modele mające 48-bitową głębię koloru, niwelując niekorzystne zjawisko występowania nienaturalnych przejść tonalnych.

Banding koloru jest częściej zauważalny w relatywnie niskich bits per pixel (BPP) przy 16–256 kolorach (4–8 BPP), gdzie nie każdy odcień jest widoczny, z powodu niewystarczającej liczby bitów, aby móc je przedstawić. Zjawisko bandingu występuje również w fotografii oraz druku cyfrowym.

Możliwe rozwiązania prowadzące do uzyskania gładkich przejść tonalnych to dithering, polegający na przemieszaniu części pikseli na granicy dwóch kolorów, tworząc łagodniejszą zmianę jednego w drugi. Banding jak każdy artefakt może zostać zniwelowany przez skaler wideo.

Zjawisko dynamic false contouring to odmiana Bandingu, występująca w materiałach wideo podczas dynamicznego przemieszczania wyświetlanych obrazów[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 What Is Banding (ang.). ehow.com. [dostęp 17 czerwca 2012].
  2. Rób zdjęcia w formacie RAW (pol.). national-geographic.pl. [dostęp 2013-10-13].
  3. Asus EAX1600PRO and EN7600GT - HDMI On Tap (ang.). hothardware.com. [dostęp 28 lipca 2013].
  4. Technology 10bit 4:4:4 (ang.). siliconoptixlive.dimetians.com. [dostęp 2013-10-13].
  5. Dynamic false contouring (ang.). flatpanelshd.com. [dostęp 17 czerwca 2012].