Bandolet (broń)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rajtar wyposażony w arkebuz służący jako bandolet

Bandolet (także: bandolier) – staropolskie potoczne określenie lekkiej broni strzeleckiej wyposażonej w antabę do zawieszania na haku skórzanego pasa (bandoliera). Bandolety używane były w XVII-XVIII w. (głównie przez dragonów). Termin ten nie odnosi się do konkretnego typu broni palnej a do systemu jej mocowania[1][2][3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Kwaśniewicz, 1000 słów o dawnej broni palnej, wyd. Wyd. 1, Warszawa: Wydawn. Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987, s. 30, ISBN 83-11-07350-3 [dostęp 2022-06-10].
  2. bandolet – Słownik języka polskiego PWN, pwn.pl [dostęp 2021-05-01] (pol.).
  3. bandolier, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2021-05-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]