Bank Handlowy w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bank Handlowy w Warszawie Spółka Akcyjna
Ilustracja
Ilustracja
Historyczna siedziba Banku Handlowego z 1874 r. w Warszawie przy ulicy Traugutta
Forma prawna

spółka akcyjna

Data założenia

1870

Państwo

 Polska

Siedziba

Warszawa

Adres

ul. Senatorska 16, Warszawa

Nr KRS

0000001538

Prezes

Elżbieta Światopełk-Czetwertyńska

Rodzaj banku

bank komercyjny

Kapitał własny

522 638 400 zł

Giełda

Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie

ISIN

PLBH00000012

Symbol akcji

BHW

Strona internetowa
Centrala Citi Handlowy Bank Handlowy w Warszawie S.A. w Pałacu Jabłonowskich w Warszawie[1]

Bank Handlowy w Warszawie SA (BHW) – bank komercyjny z siedzibą w Warszawie, działający od 2007 r. pod marką Citi Handlowy (poprzednio: CitiBank Handlowy, Bank Handlowy w Warszawie, Handlobank). Jest 9. największym bankiem w Polsce pod względem wartości aktywów[2], a 18. pod względem liczby placówek[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Został założony w 1870 r. przez grupę osób wywodzących się z burżuazji finansowej, ziemiaństwa i inteligencji. Inicjatorem był finansista Leopold Kronenberg (1812–1878). Jest jednym z najstarszych banków w Polsce i w Europie. Pierwszym prezesem banku był Józef Zamoyski[4]. Już w 1872 r. bank posiadał filie i oddziały w Petersburgu, Moskwie, Berlinie, Gdańsku (Commerzbank in Warschau), Szczecinie i Łodzi oraz przedstawicielstwa we Włocławku, Płocku, Grójcu, Guzowie, Lublinie i Rawie Mazowieckiej. W następnych latach oddziały otwierano w kolejnych miastach, w tym Łodzi i Sosnowcu (1895), Częstochowie (1897), Lublinie (1898) i Kaliszu (1898). W pierwszych latach XX wieku Bank Handlowy był największym prywatnym bankiem na ziemiach polskich i jednym z niewielu prowadzących obsługę finansową handlu z Rosją i Europą Zachodnią. W okresie tym obroty banku wahały się na poziomie 2 mld rubli, co było sumą większą od ówczesnego budżetu Imperium Rosyjskiego. Bank wniósł znaczący wkład w budowę sieci kolejowej i ważnych zakładów przemysłowych na terenie Królestwa Polskiego.

Bank nie przerwał swojej działalności w okresie obu wojen światowych jedynie ograniczając działalność. W czasie II wojny światowej oddziały banku na terenach włączonych do Rzeszy zostały zlikwidowane, zaś te na terenie Generalnego Gubernatorstwa działały pod ścisłą kontrolą władz okupacyjnych[5].

Reaktywowany w 1945 r.[5], bank początkowo obsługiwał prywatne przedsiębiorstwa przemysłowe i handlowe oraz niektóre spółdzielnie. Jako jeden z trzech banków uniknął po wojnie formalnej nacjonalizacji. Poddany został jednak kontroli rządowego komisarza, a państwo przejęło znaczącą liczbę akcji. W okresie istnienia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej był jednym z dwóch banków (obok Pekao S.A.), działających w formie spółki akcyjnej.

Po 1945 r. Bank Handlowy został głównym polskim korespondentem banków zagranicznych, a w 1964 r. uzyskał oficjalnie monopol na obsługę transakcji polskiego handlu zagranicznego. Spowodowało to w konsekwencji zbudowanie największej spośród ówczesnych polskich instytucji finansowych sieci banków korespondentów, otwarcie oddziału w Londynie, przedstawicielstw zagranicznych w Nowym Jorku, Moskwie, Belgradzie, Rzymie i Berlinie oraz filii w Wiedniu, Luksemburgu i Frankfurcie.

Po 1989 r. bank stracił uprzywilejowaną pozycję w handlu zagranicznym i zaczął przekształcać się stopniowo w bank handlowy[5].

W okresie przemian ustrojowych bank odegrał istotną rolę w skandalu Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego. Znaczna część operacji walutowych FOZZ prowadzona była właśnie za pośrednictwem Banku Handlowego. Podczas kontroli przeprowadzonej w banku przez NIK w latach 1991–1992 stwierdzono liczne nieprawidłowości ujawnione w protokole pokontrolnym Działalność dewizowa Banku Handlowego, którego autorem była inspektor Halina Ładomirska. W raporcie wykazano, że w okresie kontroli bank prowadził działalność dewizową na szkodę polskiej gospodarki i oszacowano straty w ciągu tych dwóch lat na 5–10 mld dolarów[6].

W 1997 r. rozpoczęto proces prywatyzacji banku. Wówczas rząd nie wybrał dla banku strategicznego akcjonariusza. Bank Handlowy planował połączenie z BRE Bankiem, jednak do tej fuzji nie doszło, została ona zablokowana przez PZU[7], więc rozpoczęto prywatyzację według koncepcji akcjonariatu rozproszonego. Trwała ona do 2000 roku, kiedy nastąpił zakup banku przez globalną grupę kapitałową Citigroup. Odbył się on w dwóch wezwaniach znaczącej większości akcji Banku oraz zgoda Komisji Nadzoru Bankowego (dziś Komisja Nadzoru Finansowego) na przekroczenie przez podmioty wchodzące w skład Citigroup 75% kapitału akcyjnego Banku[8].

W 2001 r. miała miejsce fuzja Banku Handlowego w Warszawie S.A. oraz Citibank (Poland) SA. Oznaczała też ona likwidację detalicznej marki Handlobank[9], a dwa lata później wprowadzono markę handlową Citibank Handlowy. W 2007 roku nastąpiła kolejna zmiana marki handlowej, na Citi Handlowy.

Akcjonariat[edytuj | edytuj kod]

Od czerwca 1997 Bank Handlowy jest spółką notowaną na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych, od kwietnia 2011 do marca 2014 wchodził w skład WIG20[10]. Aktualnie największym akcjonariuszem jest Citibank Overseas Investment Corporation (COIC) (od 14 sierpnia 2007 75% akcji oraz 75% głosów na WZA[11]), pozostałe 25% akcji znajduje się w rękach akcjonariuszy posiadających mniej niż 5% akcji[12].

Władze banku[edytuj | edytuj kod]

Prezesi Zarządu[edytuj | edytuj kod]

Przewodniczący Rady Nadzorczej[edytuj | edytuj kod]

Siedziby[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą siedzibą banku był Pałac Mostowskich w Warszawie, gdzie wynajmowano mu pomieszczenia, w 1871 r. bank przeniósł się na ulicę Długą hip. 542, a następnie na ul. Mazowiecką. W 1874 r. oddano do użytku własny budynek banku projektu Leandro Marconiego na rogu współczesnych ulic Traugutta i Czackiego (wówczas Berga i Włodzimierzowskiej), w którym do dziś znajduje się jeden z jego oddziałów.

W latach 1945–1949 rolę tymczasowej siedziby pełnił gmach łódzkiego oddziału przy ul. Piotrkowskiej 74. W 1950 r. centrala powróciła do odbudowanego gmachu przy ul. Traugutta 7/9 w Warszawie. W 1979 r. przeniesiono ją do wieżowca przy ul. Chałubińskiego 8, gdzie mieściła się do 2005 r.

Obecnie główna siedziba banku znajduje się w Pałacu Jabłonowskich przy ul. Senatorskiej 16, ale jednostki organizacyjne centrali banku zlokalizowane są także w kilku lokalizacjach w Warszawie i Olsztynie[15].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ważne adresy | Bank Handlowy w Warszawie S.A, www.citibank.pl [dostęp 2019-12-31].
  2. Największe Banki w Polsce.
  3. Rzeczpospolita, 2011-06-16, s. 6.
  4. Andrzej Żor (2011) Koronenberg. Dzieje fortuny, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa, s. 257.
  5. a b c Bank Handlowy w Warszawie SA, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-07-24].
  6. 2 kadencja, 100 posiedzenie, 1 dzień. 5 lutego 1997.
  7. Krótka historia prywatyzacji banków, biznes.interia.pl [dostęp 2022-05-19] (pol.).
  8. Historia | Bank Handlowy w Warszawie S.A., www.citibank.pl [dostęp 2022-05-19].
  9. Wkrótce zniknie Handlobank, Parkiet [dostęp 2022-05-19] (pol.).
  10. Alior Bank i LPP wejdą do WIG20 w miejsce GTC i Banku Handlowego, forsal.pl, 11 lutego 2014 [dostęp 2022-05-19] (pol.).
  11. Bank Handlowy w Warszawie S.A. – Notowania – Bankier.pl.
  12. Akcjonariat | Bank Handlowy w Warszawie S.A., www.citibank.pl [dostęp 2022-05-19].
  13. Zarząd Banku. citibank.pl. [dostęp 2021-10-12].
  14. Rada Nadzorcza | Bank Handlowy w Warszawie S.A., www.citibank.pl [dostęp 2022-03-12].
  15. 15 lat RCR Olsztyn | Bank Handlowy w Warszawie S.A., www.citibank.pl [dostęp 2022-05-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]