Bank hipoteczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bank hipotecznybank, którego podstawowa działalność polega na: udzielaniu kredytów zabezpieczonych hipoteką i emitowaniu na ich podstawie hipotecznych listów zastawnych (w Polsce banki hipoteczne mają wyłączne prawo do emitowania tych dłużnych papierów wartościowych), udzielaniu kredytów podmiotom o wysokiej zdolności kredytowej (np. Skarb Państwa, Narodowy Bank Polski, jednostki samorządu terytorialnego) albo poręczonych lub gwarantowanych przez te podmioty i emitowaniu na ich podstawie publicznych listów zastawnych.

Zakres działalności banków hipotecznych w Polsce reguluje Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych, która ma charakter lex specialis wobec ustawy Prawo bankowe. Zgodnie z regulacjami krajowymi bank hipoteczny może zostać utworzony wyłącznie jako spółka akcyjna, a w jego nazwie musi znajdować się określenie „bank hipoteczny”. Nadzór nad bankami hipotecznymi sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego.

W Polsce banki hipoteczne koncentrują swoją działalność na udzielaniu kredytów przedsiębiorstwom oraz na finansowaniu rynku nieruchomości komercyjnych. Środki na finansowanie działalności pozyskują zarówno z emisji hipotecznych listów zastawnych, obligacji, jak i za pośrednictwem kredytów.

W dniu 30 kwietnia 2015 r. w Polsce prowadziły działalność trzy banki hipoteczne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, Dz. U. z 2015 r. poz. 128, tekst jednolity.
  • Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych,, Dz. U. z 2003, nr 99, poz. 919, ze zm.
  • E. Miklaszewska (red.): Bank na rynku finansowym. Problemy skali efektywności i nadzoru, Warszawa: Wolters Kluwer, 2010. ISBN 978-83-264-0827-4.
  • Rozwój systemu finansowego w Polsce, edycje z różnych lat, Warszawa: Narodowy Bank Polski, Dostęp: 21.08.2015.
  • Ewidencja numerów banków, Narodowy Bank Polski, Warszawa. Dostęp: 21.08.2015.