Barania Góra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Barania Góra
Ilustracja
Widok na Baranią Górę z Hali Boraczej (2011)
Państwo

 Polska

Województwo

 śląskie

Położenie

gmina Milówka, Wisła (miasto)

Pasmo

Beskid Śląski, Karpaty

Wysokość

1215 m n.p.m.

Wybitność

170[a][1] m

Pierwsze wejście

14 sierpnia 1810
Ludwik Anhalt von Coethen

Położenie na mapie Beskidu Śląskiego
Mapa konturowa Beskidu Śląskiego, po prawej znajduje się czarny trójkącik z opisem „Barania Góra”
Położenie na mapie Karpat
Mapa konturowa Karpat, blisko górnej krawiędzi po lewej znajduje się czarny trójkącik z opisem „Barania Góra”
Ziemia49°36′41,4″N 19°00′37,9″E/49,611500 19,010528
Widok z wieży widokowej na Baraniej Górze

Barania Góra (niem. Widderberg; śl: Barańo Gůra) – kopulasty szczyt o wysokości 1215 m[1] w południowo-wschodniej części Beskidu Śląskiego, drugi (po Skrzycznem) pod względem wysokości szczyt tego pasma. Podawana najczęściej w literaturze wysokość 1220 m (1219,8±0,1 m w układzie wysokościowym PL-EVRF2007-NH) odnosi się do punktu osnowy geodezyjnej umiejscowionego 4,92 m nad poziomem gruntu, na stojącym na wierzchołku obelisku betonowym[2].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Góra leży na granicy powiatów cieszyńskiego i żywieckiego. Szczyt znajduje się na terenie miasta Wisła.

Na zachodnich stokach obszar źródliskowy Wisły: tam wypływają dwa z trzech potoków źródłowych Wisły (Biała i Czarna Wisełka) – teren źródlisk jest chronionym obszarem[3]. Zbocza porośnięte lasami jodłowo-bukowymi z domieszką jesionów, jaworów i świerków; stanowiska sztucznie wprowadzonych limb i kosodrzewiny. Występują wychodnie gruboławicowego piaskowca istebniańskiego.

Rezerwat przyrody „Barania Góra” o powierzchni 386 ha obejmuje szczytowe partie góry wraz z obszarem źródliskowym Wisły. Ponadto ochronie w ramach rezerwatu przyrody „Wisła” podlegają cieki wodne Czarnej Wisełki, Białej Wisełki i Malinki (ochrona pstrąga potokowego).

Z rzadkich w Polsce roślin występuje tocja karpacka i tojad morawski, a także wierzbownica zwieszona (częsta w Sudetach, rzadka w Karpatach)[4].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcie wykonane w lesie. W górnej części przedstawia niewielki potok, z którego woda kaskadą spada do większego potoku na dole zdjęcia. Centralną część fotografii zajmuje wodospad. Woda spadając w dół rozbija się o skały tworząc dwie odnogi. Skały ułożone nieregularnie mają ostre krawędzie. Pomiędzy nimi rosną paprocie.
Kaskady Rodła na Wisełce Białej, u podnóża Baraniej Góry
Zdjęcie wykonane w słoneczny dzień przedstawia widok ogólny wieży widokowej na Baraniej Górze. Wieża jest ażurowa, konstrukcji stalowej. Wspiera się na czterech słupach w narożach, pośrodku jest żelbetowy słup będący oparciem dla schodów. Całość spięta jest zastrzałami. Na górze znajduje się taras widokowy, jest na nim mężczyzna z aparatem fotograficznym. W tle znajdują się drzewa iglaste.
Wieża widokowa na szczycie Baraniej Góry

Węzeł szlaków turystycznych prowadzących m.in. na Skrzyczne, Malinowską Skałę, Przełęcz Salmopolską, do Wisły Czarne i Węgierskiej Górki. Przez szczyt przebiega Główny Szlak Beskidzki.

Barania Góra – zwłaszcza obecnie (2 dekada XXI w.), gdy znaczne połacie lasów świerkowych na jej wschodnich i południowych stokach padło ofiarą wiatrołomów, kornika i idących za tym cięć sanitarnych – jest doskonałym punktem widokowym. Dodatkowo na jej szczycie znajduje się ogólnodostępna, stalowa wieża widokowa, oferując panoramę gór trzech państw: Polski, Czech i Słowacji. Widok z niej obejmuje: Beskid Śląski, Beskid Mały, Beskid Makowski, Beskid Żywiecki z Babią Górą, Tatry, Góry Choczańskie, Małą Fatrę, Góry Strażowskie, Jaworniki i Beskid Śląsko-Morawski, a przy szczególnie dobrej widoczności nawet Jesioniki należące już do Sudetów.

Na polanie Przysłop pod Baranią Górą (900 m n.p.m.) znajduje się schronisko PTTK Przysłop pod Baranią Górą, które w latach 1925–1979 działało w drewnianym pałacyku myśliwskim Habsburgów, a od 1979 funkcjonuje w murowanym, trzypiętrowym budynku[5].

Szlaki piesze[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny czerwony Ze schroniska na Przysłopie – 1 h, z powrotem 45 min,
szlak turystyczny żółty szlak turystyczny czarny z Kamesznicy – 3 h, z powrotem 2:45 h,
szlak turystyczny czerwony z Przełęczy Kubalonka przez Stecówkę – 3 h, z powrotem 2:45 h,
szlak turystyczny czerwony z Węgierskiej Górki – 4:30 h, z powrotem 3:45 h,
szlak turystyczny zielony ze Skrzycznego – 3:30 h, z powrotem 3:30 h,
szlak turystyczny niebieski z Wisły Czarne doliną Białej Wisełki – 2:30 h, z powrotem 2 h,
szlak turystyczny niebieski szlak turystyczny czerwony ze Zwardonia – 6 h (szlak niebieski do schroniska, później czerwony),
szlak turystyczny czarny szlak turystyczny czerwony z Wisły Czarne doliną Czarnej Wisełki 2:30 h, z powrotem 2 h (szlak czarny do schroniska, później czerwony).

Schroniska turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nad przełęczą pod Gawlasim (1045 m n.p.m.)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Główny Urząd Geodezji i Kartografii, Dane pomiarowe z lotniczego skaningu laserowego.
  2. Opis topograficzny punktu osnowy geodezyjnej. [dostęp 2022-04-02].
  3. Trzecim potokiem źródłowym jest Malinka, której źródła są łatwo dostępne do zwiedzania na zboczu Malinowskiej Skały (dojście nieznakowaną szeroką ścieżką spod Białego Krzyża na Salmopolu).
  4. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  5. Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Mały i Beskid Śląski. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 255–266. ISBN 978-83-925599-3-1.
  6. Leon Kopernik: XX lat wieży widokowej na Baraniej Górze. 28 września 1991 r. - 24 września 2011 r. circa 2011. s. 5. [dostęp 2019-10-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mirosław Barański, Beskid Śląski. Przewodnik, Pruszków: Rewasz, 2007, ISBN 978-83-89188-71-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Panorama z wieży widokowej na Baraniej Górze
Panorama z wieży widokowej na Baraniej Górze