Barbara Buczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Barbara Buczek (ur. 9 stycznia 1940 w Krakowie, zm. 17 stycznia 1993 w Krakowie) – polska kompozytorka i pianistka.

Po ukończeniu 1959 Państwowego Liceum Muzycznego w Krakowie w klasie fortepianu Marii Bilińskiej-Riegerowej kontynuowała w latach 1959-1965 naukę gry na fortepianie pod kierunkiem Ludwika Stefańskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Akademia Muzyczna). W latach 1969-1974 studiowała kompozycję w klasie Bogusława Schaeffera, oba kierunki ukończyła z wyróżnieniem. Do końca życia pracowała na uczelni jako pedagog. W 1990 obroniła pracę doktorską na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie na podstawie pracy Spotkania współczesnej twórczości muzycznej ze sztukami plastycznymi jako problem filozofii kultury. Lata 1945-1990. Należała do stowarzyszenia artystycznego Grupa Krakowska oraz międzynarodowego stowarzyszenia Frau und Musik.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 1970 uzyskała III nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. G. Fitelberga w Katowicach za Dwie impresje, a w 1982 wyróżnienie na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim im. N. Paganiniego w Rzymie za Koncert skrzypcowy. W 1985 III nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim w Wiedniu za II Kwartet smyczkowy „Transgressio".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]