Barbara Gancarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Barbara Gancarczyk
Ilustracja
Barbara Gancarczyk (2019)
Data i miejsce urodzenia 18 kwietnia 1923
Warszawa
Zawód, zajęcie architekt
Narodowość Polska polska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941) Medal Wojska Krzyż Armii Krajowej Krzyż Partyzancki Medal za Warszawę 1939–1945 Warszawski Krzyż Powstańczy Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości

Barbara Bogumiła Gancarczyk z d. Piotrowska ps. „Konarzewska”, „Pająk”, „Basia” (ur. 18 kwietnia 1923 w Warszawie) – sanitariuszka w batalionie „Wigry”, po wojnie architekt.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Czesława Piotrowskiego i Cecylii z domu Wójcik[1]. W 1939 ukończyła Gimnazjum Sióstr Nazaretanek[1]. W okresie okupacji uczęszczała na tajne komplety, uzyskując maturę w 1941[1]. Następnie brała udział w tajnych kompletach Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1942 wstąpiła do harcerskiego batalionu „Wigry”.

Uczestniczyła w powstaniu warszawskim jako sanitariuszka[1]. Od 2 do 6 sierpnia 1944 pełniła służbę w szpitalu powstańczym przy ul. Mariańskiej 1, a od 7 sierpnia w II plutonie kompanii szturmowej batalionu „Wigry” na Starym Mieście.16 sierpnia 1944 wraz z koleżanką z oddziału Teresą Potulicką-Łatyńską pomogła wynieść z płonącej katedry Krucyfiks Baryczkowski[2]. Pozostała z rannymi żołnierzami na Starym Mieście do upadku tej dzielnicy i wkroczenia Niemców 2 września 1944[2][1].

W czasie powstania została odznaczona Krzyżem Walecznych. Po powstaniu trafiła do obozu Dulag 121 w Pruszkowie, a następnie obozu pracy we Wrocławiu[2].

Po wojnie pracowała jako architekt w Biurze Odbudowy Stolicy w Warszawie. Uczestniczyła w ekshumacjach powstańców na warszawskiej Starówce. Studia na Wydziale Architektury PW ukończyła w 1952. Następnie pracowała w biurach projektowych.

Uchwałą Rady Państwa z 16 kwietnia 1975 została odznaczona Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, posiadała również Krzyż Walecznych otrzymany w czasie powstania, Medal Wojska (1948), Krzyż Armii Krajowej (1971), Krzyż Partyzancki (1972), Medal za Warszawę (1973), Warszawski Krzyż Powstańczy (1982)[3], Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2007)[4], Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości (2019)[5].

14 grudnia 2015 nadano jej stopień majora Wojska Polskiego[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Barbara Bogumiła Piotrowska. W: Muzeum Powstania Warszawskiego [on-line]. 1944.pl. [dostęp 2019-09-29].
  2. a b c Barbara Gancarczyk. W: Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego [on-line]. 1944.pl, 13 marca 2006. [dostęp 2019-09-29].
  3. Elżbieta Zawacka (red.): Słownik Biograficzny Kobiet Odznaczonych Orderem Wojennym Virtuti Militari. Toruń: Archiwum i Muzeum Pomorskie AK i Wojskowej Służby Polek, 2004, s. 194-196. ISBN 83-88693-03-4.
  4. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 czerwca 2007 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2007 r. nr 59, poz. 678)
  5. Ordery i odznaczenia z okazji 75. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. www.prezydent.pl, 2019-07-30. [dostęp 2019-09-05].
  6. Decyzja MON nr 2506.15, 6 listopada 2015.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]