Barbara Gancarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Barbara Gancarczyk
Data i miejsce urodzenia 18 kwietnia 1923
Warszawa
Zawód architekt
Narodowość Polska polska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941) Medal Wojska Krzyż Armii Krajowej Krzyż Partyzancki Medal za Warszawę 1939–1945 Warszawski Krzyż Powstańczy

Barbara Bogumiła Gancarczyk z d. Piotrowska ps. „Konarzewska”, „Pająk”, „Basia” (ur. 18 kwietnia 1923 w Warszawie) – sanitariuszka w batalionie „Wigry”, po wojnie architekt.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Czesława Piotrowskiego i Cecylii z domu Wójcik. W okresie okupacji uczęszczała na tajne komplety, uzyskując maturę w 1941. Następnie brała udział w tajnych kompletach Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1942 wstąpiła do harcerskiego batalionu „Wigry”.

Jako sanitariuszka uczestniczyła w powstaniu warszawskim, pozostając z rannymi żołnierzami do wkroczenia Niemców. Wynosiła również rannych powstańców z płonących domów, oraz pomagała wynosić z płonącej katedry zabytkowe rzeźby. W czasie powstania została odznaczona Krzyżem Walecznych. Po powstaniu trafiła do obozu przejściowego w Pruszkowie, a następnie obozu pracy we Wrocławiu.

Po wojnie pracowała jako architekt w Biurze Odbudowy Stolicy w Warszawie. Uczestniczyła w ekshumacjach powstańców na warszawskiej Starówce. Studia na Wydziale Architektury PW ukończyła w 1952. Następnie pracowała w biurach projektowych.

Uchwałą Rady Państwa z 16 kwietnia 1975 została odznaczona Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, posiadała również Krzyż Walecznych otrzymany w czasie powstania, Medal Wojska (1948), Krzyż Armii Krajowej (1971), Krzyż Partyzancki (1972), Medal za Warszawę (1973), Warszawski Krzyż Powstańczy (1982)[1], a także Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2007)[2].

14 grudnia 2015 nominowana na Majora Wojska Polskiego[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Elżbieta Zawacka (red.): Słownik Biograficzny Kobiet Odznaczonych Orderem Wojennym Virtuti Militari. Toruń: Archiwum i Muzeum Pomorskie AK i Wojskowej Służby Polek, 2004, s. 194-196. ISBN 83-88693-03-4.
  2. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 czerwca 2007 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2007 r. nr 59, poz. 678)
  3. Decyzja MON nr 2506.15, 6 listopada 2015.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]