Barbara Gancarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Barbara Gancarczyk ps. „Konarzewska”, „Pająk” (ur. 18 kwietnia 1923 w Warszawie) – sanitariuszka w batalionie „Wigry”, po wojnie architekt.

Życiorys[edytuj]

W okresie okupacji uczęszczała na tajne komplety, uzyskując maturę w 1941. Następnie brała udział w tajnych kompletach Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1942 wstąpiła do harcerskiego batalionu „Wigry”.

Jako sanitariuszka uczestniczyła w powstaniu warszawskim, pozostając z rannymi żołnierzami do wkroczenia Niemców. Wynosiła również rannych powstańców z płonących domów, oraz pomagała wynosić z płonącej katedry zabytkowe rzeźby. W czasie powstania została odznaczona Krzyżem Walecznych. Po powstaniu trafiła do obozu przejściowego w Pruszkowie, a następnie obozu pracy we Wrocławiu.

Po wojnie pracowała jako architekt w Biurze Odbudowy Stolicy w Warszawie. Uczestniczyła w ekshumacjach powstańców na warszawskiej Starówce, ukrywając ich przynależność do AK. Studia na Wydziale Architektury PW ukończyła w 1952. Następnie pracowała w biurach projektowych.

W 1975 została odznaczona Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[1].

14 grudnia 2015 nominowana na Majora Wojska Polskiego[potrzebny przypis].

Przypisy

  1. red. Elżbieta Zawadzka: Słownik Biograficzny Kobiet odznaczonych Orderem Wojennym Virtuti Militari. Toruń: Archiwum i Muzeum Pomorskie AK i Wojskowej Służby Polek, 2004. ISBN 83-88693-03-4.

Linki zewnętrzne[edytuj]