Barbara Labuda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Barbara Labuda
Barbara Labuda 1990.jpg
Barbara Labuda (1990)
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1946
Żmigród
Ambasador RP w Luksemburgu
Okres od 2005
do 2010
Następca Bartosz Jałowiecki
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Barbara Labuda na uroczystościach zakończenia Roku Reymontowskiego

Barbara Lidia Labuda z domu Ciesielska (ur. 19 kwietnia 1946 w Żmigrodzie) – polska polityk, działaczka opozycji demokratycznej w czasach PRL. Posłanka na Sejm X, I i II kadencji, minister w Kancelarii Prezydenta RP, w latach 2005–2010 ambasador RP w Luksemburgu.

Życiorys[edytuj]

Ukończyła w 1970 studia w Instytucie Filologii Romańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1984 na Wydziale Filologicznym UWr uzyskała stopień naukowy doktora nauk humanistycznych. Pracowała w Instytucie Filologii Romańskiej na tej uczelni.

W drugiej połowie lat 70. współpracowała z Komitetem Obrony Robotników. W 1980 wstąpiła do „Solidarności”, w stanie wojennym skazano ją na karę 1,5 roku pozbawienia wolności.

W 1989 została posłanką na Sejm kontraktowy z poparciem Komitetu Obywatelskiego. W 1991 i 1993 uzyskiwała ponownie mandat poselski w okręgach wrocławskich: nr 11 i nr 50 z ramienia Unii Demokratycznej. W 1994 została członkiem Unii Wolności. Odeszła z niej rok później, popierając w drugiej turze wyborów prezydenckich w 1995 Aleksandra Kwaśniewskiego. Do 1997 pozostawała posłem niezrzeszonym, nie ubiegała się o reelekcję.

Od 1995 do 2005 pełniła funkcję ministra w Kancelarii Prezydenta RP. Pod koniec drugiej kadencji Aleksandra Kwaśniewskiego została powołana na urząd ambasadora RP w Luksemburgu. Odwołana ze stanowiska ambasadora z dniem 31 lipca 2010[1].

Została członkinią rady programowej Kongresu Kobiet, a w 2011 „ministrem ds. świeckości państwa i wielokulturowości” w tzw. gabinecie cieni Kongresu Kobiet. W 2005 opublikowała książkę Poszukiwania traktującą „dojrzewaniu do duchowości” i „filozoficznych poszukiwaniach”[2]. W 2011 odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Jej bratem jest Jan Ciesielski.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]