Barbara Sudnik-Wójcikowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Barbara Sudnik-Wójcikowska
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 22 września 1952
Warszawa
Doktor habilitowany nauk biologicznych
Specjalność: florystyka, geografia roślin, synantropizacja szaty roślinnej[1]
Doktorat 27 lutego 1984 – nauki przyrodnicze (Flora miasta Warszawy i jej dynamika)
Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 18 czerwca 1999 – nauki biologiczne (Czasowe i przestrzenne aspekty procesu synantropizacji flory na przykładzie wybranych miast Europy Środkowej)
Uniwersytet Warszawski
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Instytut Botaniki
Okres zatrudn. od 1976

Barbara Sudnik-Wójcikowska (ur. 22 września 1952 r. w Warszawie) – polska botanik, ekolog i geograf roślin[2].

Od roku 1976 pracuje na Wydziale Biologii Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskała stopień doktora w roku 1984, a doktora habilitowanego w roku 1999 (nauki biologiczne, biologia, florystyka). Od 2002 zatrudniona na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Zakładzie Ekologii Roślin i Ochrony Środowiska UW[3].

Aktywność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Autorka lub współautorka kilkudziesięciu publikacji naukowych z zakresu synantropizacji szaty roślinnej miast Europy Środkowej, ze szczególnym uwzględnieniem Warszawy, oraz opracowań z zakresu chorologii, biologii i ekologii gatunków inwazyjnych (iwa rzepieniolistna, oliwnik wąskolistny). Prowadzi badania z zakresu fitogeografii w strefie lasostepu i stepów południa Ukrainy. Obiektem jej zainteresowań jest flora licznych tam kurhanów oraz ich rola w procesie restytucji stepów[3][4].

Jest też autorką szeregu prac popularnonaukowych, współautorką programu komputerowego służącego do identyfikacji roślin „Flora ojczysta”[5] oraz 3 tomów z serii Flora Polski[4].

Uczestniczka wypraw przyrodniczych do krajów basenu Morza Śródziemnego, na Ukrainę, do Rosji, Uzbekistanu, Kazachstanu, Chin, Mongolii, Meksyku, USA i Australii[3][4].

Członkostwo[edytuj | edytuj kod]

  • Polskie Towarzystwo Botaniczne – od roku 1976, m.in. jako zastępca sekretarza[3]
  • Eurasian Dry Grassland Group
  • Stołeczny Komitet Ochrony Przyrody przy Prezydencie m. st. Warszawy (1985–89)[3]
  • Wojewódzka Komisja Ochrony Przyrody (1992–1999)[3]

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Nagroda Ministra Edukacji Narodowej
  • Medal im. Prof. Bolesława Hryniewieckiego (za działania na rzecz rozwoju i upowszechniania wiedzy botanicznej)[6]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Sudnik-Wójcikowska B. 1987; 1998. Flora miasta Warszawy i jej przemiany w ciągu XIX i XX wieku. Część 1; Część 2. Dokumentacja; Część 3. Dokumentacja (1987-1997). Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa, ss. 242+436+40.
  • Sudnik-Wójcikowska B. 1998. Czasowe i przestrzenne aspekty procesu synantropizacji flory na przykładzie wybranych miast Europy Środkowej. Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa, ss. 167.
  • Galera H., Sudnik-Wójcikowska B. 2000. The flora of the highest building in Poland (the Palace of Culture and Science in Warsaw). Acta Soc. Bot. Pol. 69.1: 41-54.
  • Moraczewski I.R., Sudnik-Wójcikowska B. 2007. Polish urban flora: conclusions drawn from "Distribution Atlas of Vascular Plants in Poland". Ann. Bot. Fennici 44: 170-180.
  • Sudnik-Wójcikowska B., Moysiyenko I.I., Slim P.A., Moraczewski I.R. 2009. Impact of the invasive species Elaeagnus angustifolia L. on vegetation in Pontic desert steppe zone (southern Ukraine). Pol. J. Ecol. 57.2: 269-281.
  • Moysiyenko I.I., Sudnik-Wójcikowska B. 2010. Kurgans in Ukraine as a refuge of steppe flora. Bulletin European Dry Grassland Group, IAVS 6: 6-10.
  • Sudnik-Wójcikowska B., Moysiyenko I.I. 2011. Anthropogenic elements of the Ukrainian landscape and the problem of local steppe restoration. Annales UMCS, Sectio C, 66.1: 85-103. [Versita 10.2478/v10067-011-0021-5]
  • Sudnik-Wójcikowska B., Moysiyenko I.I. (eds), z udziałem I. Dembicz, H. Galery, A. Rowińskiej, M. Zachwatowicz. 2012. Kurhany na „Dzikich Polach” – dziedzictwo kultury i ostoja ukraińskiego stepu. [Kurgans in the ‘Wild Field’ – a cultural heritage and refugium of the Ukrainian steppe]. Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa, pp.194 + CD.
  • Podbielkowski Z., Sudnik-Wójcikowska B. 2003. Rośliny mięsożerne zwane owadożernymi. Multico Oficyna Wydawnicza, Warszawa, ss. 132.
  • Moraczewski I., Sudnik-Wójcikowska B., Dubielecka B., Rutkowski R., Nowak K., Borkowski W., Galera H. 2004. Flora ojczysta. System identyfikacji roślin i atlas [CD-ROM]. Wyd. Cortex Nova, Bydgoszcz.
  • Sudnik-Wójcikowska B., Werblan-Jakubiec H. (red.). 2004. Gatunki roślin. Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Wydawnictwo Ministerstwa Środowiska, Warszawa, ss. 214.
  • Sudnik-Wójcikowska B. 2010. Flora Polski. Rośliny synantropijne. Multico Oficyna Wydawnicza, Warszawa.
  • Sudnik-Wójcikowska B., Krzyk A. 2015. Flora Polski. Rośliny wydm, solnisk, klifów i aluwiów. Multico Oficyna Wydawnicza, Warszawa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Barbara Sudnik-Wójcikowska w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  2. Kto jest kim w botanice polskiej. Zbigniew Mirek, Lucyna Musiał, Jan J. Wójcicki (red.). Kraków: Wydawnictwa Instytutu Botaniki PAN, 1995, seria: Polish Botanical Studies – Guidebook Series. ISBN 83-85444-34-3.
  3. a b c d e f dr hab. Barbara Sudnik-Wójcikowska (pol.). W: Pracownicy Instytutu Botaniki [on-line]. Wydział Biologii UW. [dostęp 2010-09-07]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  4. a b c dr hab. Barbara Sudnik-Wójcikowska, prof. nadzwyczajny (pol.). Zakład Ekologii Roślin i Ochrony Środowiska. [dostęp 2016-03-01].
  5. Ireneusz R. Moraczewski, Barbara Sudnik-Wójcikowska. Flora Polski w... komputerze. „Kosmos. Problemy nauk biologicznych”. 51 (2), s. 221–225, 2002. Polskie Towarzystwo Przyrodników im. Mikołaja Kopernika (pol.). 
  6. Nowi Członkowie honorowi oraz Laureaci medali i nagród PTB (pol.). Polskie Towarzystwo Botaniczne, 2016-07-08. [dostęp 2016-07-09].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]