Barbara Toruńczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Barbara Toruńczyk
Ilustracja
Barbara Toruńczyk z Adamem Michnikiem (Warszawa, 2004)
Data i miejsce urodzenia 26 września 1946
Warszawa
Zawód publicystka, eseistka, historyk literatury
Roberto Salvadori i Barbara Toruńczyk (Warszawa, 2004)

Barbara Toruńczyk, ps. „Julia Juryńska” (ur. 26 września 1946 w Warszawie[1]) – polska publicystka, eseistka, historyk literatury, wydawca, działaczka opozycji demokratycznej w okresie PRL.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Henryka (1909–1966) i Romany Toruńczyk (1915–2000), siostra Adama Henryka Toruńczyka. Studiowała socjologię na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego (1964–1968), w 1974 została magistrem socjologii na Wydziale Filozofii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[1].

W 1963 uczestniczyła w zebraniach Klubu Poszukiwaczy Sprzeczności zorganizowanego przez warszawskich członków ZMS. Brała udział w wydarzeniach marca 1968, została w konsekwencji relegowana z uczelni, tymczasowo aresztowana i skazana na karę 2 lat pozbawienia wolności. Zwolnienie uzyskała w 1969. Kontynuowała działalność opozycyjną, m.in. wspierała rodziny więzionych działaczy Ruchu. Od 1976 współpracowała z Komitetem Obrony Robotników, następnie Komitetem Samoobrony Społecznej KOR i Towarzystwem Kursów Naukowych[1]. Zaangażowana także w działalność drugiego obiegu jako autorka artykułów, redaktor i wydawca prasy niezależnej w Warszawie. W 1977 była współzałożycielką i sekretarzem redakcji almanachu literackiego „Zapis”. Była współpracowniczką Biuletynu Informacyjnego KSS „KOR” i „Krytyki” oraz członkinią redakcji periodyku „Res Publica[2]. W maju 1977 uczestniczyła w pierwszej zorganizowanej przez środowisko KOR-u głodówce w kościele św. Marcina w Warszawie[3].

Od 1980 przebywała we Francji. Była przedstawicielką Niezależnej Oficyny Wydawniczej NOWA w Europie Zachodniej i Stanach Zjednoczonych. Założyła wydawane początkowo w ParyżuZeszyty Literackie”, będąc od 1982 redaktorem naczelnym tego kwartalnika[2]. W czasie emigracji przygotowała m.in. serię wywiadów z dysydentami (Władimirem Bukowskim, Jiřím Ledererem, Jiří Pelikánem, Aleksandrem Zinowjewem) dla takich pism jak „Krytyka”, „Res Publica” i „Aneks”. W latach 1986–1987 przebywała na stypendium The Mary Ingraham Bunting Institute Radcliff College w Stanach Zjednoczonych[1].

W 1992 powróciła do Polski, w 2005 została prezesem Fundacji Zeszytów Literackich[1]. Jest członkinią Polskiego PEN Clubu[4]. Zamężna z Roberto Salvadorim.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski nadany za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność na rzecz przemian demokratycznych w kraju (2006)[5]
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski nadany za wybitne zasługi dla przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w pracy literackiej i publicystycznej (2003)[6]
  • Nagroda Edytorska Polskiego PEN Clubu (2003)[1]
  • Nagroda Fundacji Alfreda Jurzykowskiego (1995)[1]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

W dorobku publikacyjnym Barbary Toruńczyk znajdują się m.in.[7]:

Publikacje książkowe
Artykuły poświęcone współczesnej myśli politycznej
  • Osobowość autorytarna: przegląd koncepcji, „Roczniki Filozoficzne KUL” (t. XXI) nr 2/1973
  • Nowa postawa człowieka tworzącego (jako Julia Juryńska), „Więź” nr 4/1976
  • Zła i dobra wola w polityce, „Więź” nr 6/1980
  • Spór o Europę Środkową (jako X.X.), „Zeszyty Literackie” nr 7/1984
  • O królach i duchach. Z opowieści wschodnioeuropejskich (przekład na jęz. ang., wł., węg.), „Zeszyty Literackie” nr 20/1987
Prace redakcyjne

Przypisy