Barbican Centre

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Barbican Centre
Obiekt zabytkowy nr rej. klasy II
Elewacja od strony Silk Street
Elewacja od strony Silk Street
Państwo  Wielka Brytania
Kraj  Anglia
Miejscowość Londyn
Adres Silk Street, EC2Y 8DS
Styl architektoniczny brutalizm
Architekt Chamberlin, Powell and Bon
Ukończenie budowy 1982
Właściciel City of London Corporation
Położenie na mapie City of London
Mapa lokalizacyjna City of London
Barbican Centre
Barbican Centre
Położenie na mapie Wielkiego Londynu
Mapa lokalizacyjna Wielkiego Londynu
Barbican Centre
Barbican Centre
Położenie na mapie Anglii
Mapa lokalizacyjna Anglii
Barbican Centre
Barbican Centre
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Barbican Centre
Barbican Centre
Ziemia51°31′12,3″N 0°05′35,8″W/51,520083 -0,093278
Strona internetowa

Barbican Centre – centrum sztuki w śródmieściu Londynu, największe w swojej kategorii w Europie[1]. W budynku odbywają się koncerty muzyki poważnej i rozrywkowej, spektakle, wystawy sztuki i projekcje filmów. W budynku znajduje się również biblioteka, trzy restauracje oraz konserwatorium. Barbican Centre jest siedzibą London Symphony Orchestra i BBC Symphony Orchestra. Od 2013 mieści się tu także londyński oddział Royal Shakespeare Company.

Barbican Centre jest finansowane i utrzymywane przez City of London Corporation, trzeciego pod względem wielkości mecenasa sztuki w Wielkiej Brytanii. Zostało zbudowane jako dar City dla narodu i kosztowało 161 mln funtów szterlingów (odpowiada 480 mln w 2014 roku). Otwarcia dokonała 3 marca 1982 królowa Elżbieta II. Barbican Centre jest uważane za ważny przykład architektury brutalistycznej[2].

Miejsce rozgrywanie snookerowych mistrzostw Wielkiej Brytanii.

Sale i inne pomieszczenia[edytuj]

  • Barbican Hall: 1943 miejsc; sala koncertowa London Symphony Orchestra i BBC Symphony Orchestra[3]
  • Barbican Theatre: 1156 miejsc[4]
  • The Pit: scena w podziemiu na 200 widzów
  • Barbican Art Gallery i przestrzeń wystawowa The Curve
  • Barbican Film: jedna sala kinowa na 288 miejsc oraz dwie na 156 miejsc każda
  • Barbican Library: biblioteka publiczna, z bogatym księgozbiorem z zakresu sztuki i muzyki
  • restauracje: 3
  • sale konferencyjne: 7
  • sale wystawiennicze: 2
  • przestrzeń do nieformalnych przedstawień

Położona na drugim piętrze biblioteka jest jedną z pięciu bibliotek publicznych City i jedną z największych w całym Londynie. Posiada osobne działy poświęcone sztuce i muzyce oraz prowadzi bibliotekę dziecięcą. W Barbican Library znajduje się tzw. London Collection – zbiór starych książek i publikacji, z których niektóre liczą nawet 300 lat. Biblioteka prowadzi program kulturalny[5] i dysponuje przestrzenią na wystawy artystyczne. W bibliotece muzycznej znajdują się dwa ogólnodostępne fortepiany.

Historia i projekt[edytuj]

The Barbican Centre

Barbican Centre zostało oddane do użytku długo po zasiedleniu części mieszkaniowej kompleksu Barbican (Barbican Estate). Obszar, który zajmuje uległ poważnym zniszczeniom podczas II wojny światowej.

Barbican Centre zostało zaprojektowane przez pracownię Chamberlin, Powell and Bon w stylu brutalistycznym. Wejścia usytuowano na różnych poziomach. Linie wymalowane na chodnikach i przejściach w sąsiadującym z samym budynkiem mieszkaniowym Barbican Housing Estate ułatwiają orientację gościom kompleksu. Tarasowa konstrukcja The Barbican Centre – stanowiąca betonowy ziggurat – wzbudzała kontrowersje i sprzeciwy. We wrześniu 2003 roku w ankiecie Grey London Barbican Estate został wybrany najbrzydszym budynkiem w Londynie[6].

We wrześniu 2001 minister sztuki i kultury Tessa Blackstone ogłosiła, że Barbican Centre trafił na listę zabytków Wielkiej Brytanii (klasa II). Barbican Centre zostało uznane za obiekt o wyróżniających się wartościach architektonicznych ze względu na rozmach, spójność i ambitny projekt[7]. Wraz z budynkiem ochroną objęto osiedle mieszkaniowe Barbican Housing Estate i pobliskie Golden Lane Estate.

W połowie lat 90. XX wieku w trakcie prac rewaloryzacyjnych według projektu Theo Crosby'ego z pracowni Pentagram budynek wzbogacono o rzeźby i dekoracje czerpiące z ruchu Arts and Crafts. Większe zmiany przyniosły prace realizowane w latach 2005-2006 według projektu Allford Hall Monaghan Morris, które ulepszyły ciągi komunikacyjne i system informacji wizualnej, ale zostały wkomponowane w styl architektury brutalistycznej lat 70. Wówczas dobudowano przejście-mostek, łączące foyer od strony Silk Street ze stawami. Wejście od strony Silk Street, zdominowane wcześniej przez rampę dla pojazdów dostawczych przebudowano pod kątem potrzeb pieszych. Usunięto wtedy także większość upiększeń z połowy lat 90.

Taras łączy centrum ze stawem. Wokół wieży urządzono pokrytą szkłem wielokondygnacyjną palmiarnię (Barbican Conservatory). Kontrowersje wzbudzała akustyka Barbican Hall: przez niektórych ceniona, przez innych odrzucana jako zbyt sterylna dla wykonań na wielką orkiestrę.[potrzebny przypis]

Teatr został wybudowany z przeznaczeniem na londyńską siedzibę Royal Shakespeare Company, która brała udział nawet w fazie projektowania, ale w 2002 nie przedłużyła najmu, skarżąc się na niewystarczającą przestrzeń, a dyrektor artystyczny, Adrian Noble zamierzał zwiększyć liczbę spektakli poza Londynem[8]. Scena stała się wówczas dostępna dla innych teatrów przez cały rok[9]. 23 stycznia 2013 Greg Doran, dyrektor artystyczny RSC ogłosił, że teatr przez trzy lata będzie wystawiał w Barbican Centre sztuki Szekspira poświęcone historii[10].

W sierpniu 2014 w Barbican Centre odbyła się ogólnoświatowa konferencja Wikimania[11].

Zdjęcia[edytuj]

Pobliskie stacje metra i kolejowe[edytuj]

Przypisy

  1. About Barbican. Strona Barbican. [dostęp 18 sierpnia 2014]. [zarchiwizowane z tego adresu (5 października 2007)].
  2. Mark Callaghan: Beauty in the Beast: In Defence of Brutalism (ang.). Architect Weekly, 14 listopada 2013. [dostęp 18 sierpnia 2014]. [zarchiwizowane z tego adresu (9 października 2014)].
  3. Venue list: Hall (ang.). barbican.org.uk. [dostęp 18 sierpnia 2014].
  4. Venue list: Theatre (ang.). barbican.org.uk. [dostęp 18 sierpnia 2014].
  5. Barbican Library (ang.). City of London libraries. [dostęp 18 sierpnia 2014].
  6. Barbican tops ugly buildings poll (ang.). BBC News, 22 września 2006. [dostęp 18 sierpnia 2014].
  7. Sarah Styles: Listing of the Barbican complex (ang.). City of London. [dostęp 18 sierpnia 2014].
  8. RSC ends Barbican era (ang.). BBC News, 12 maja 2002. [dostęp 18 sierpnia 2014].
  9. Mark Shenton: Barbican box office upsurge follows identity make-over (ang.). The Stage, 22 października 2005. [dostęp 18 sierpnia 2014].
  10. The Barbican and RSC announce three-year collaboration (ang.). artform press releases, 23 stycznia 2013. [dostęp 18 sierpnia 2014].
  11. Wikimania 2014 (ang.). wikimedia.org. [dostęp 18 sierpnia 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj]