Przejdź do zawartości

Barbra Streisand

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Barbra Streisand
Ilustracja
Barbra Streisand (2018)
Imię i nazwisko

Barbara Joan Streisand

Data i miejsce urodzenia

24 kwietnia 1942
Nowy Jork, Stany Zjednoczone

Typ głosu

mezzosopran

Gatunki

pop · pop tradycyjny · jazz · disco

Zawód

piosenkarka · aktorka · reżyserka · scenarzystka · producentka filmowa · kompozytorka · tekściarka · filantropka

Aktywność

od 1960

Wydawnictwo

Columbia

Odznaczenia
Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
podpis
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa

Barbra Streisand, właśc. Barbara Joan Streisand (ur. 24 kwietnia 1942 w Nowym Jorku) – amerykańska piosenkarka, aktorka, reżyserka, scenarzystka, producentka filmowa, kompozytorka, tekściarka i filantropka. Za sprawą ponad 60-letniej kariery w muzyce, filmie, telewizji i teatrze uchodzi za jedną z najbardziej uznanych i najpopularniejszych osób w przemyśle rozrywkowym. Należy do ścisłego grona laureatów czterech najważniejszych amerykańskich nagród kultury popularnej, EGOT (Emmy, Grammy, Oscara i Tony)[1].

Debiutowała na początku lat 60., śpiewając w nowojorskich klubach nocnych, a następnie programach telewizyjnych. W 1962 podpisała kontrakt fonograficzny z wytwórnią Columbia Records. W 1963 wydała swój pierwszy album studyjny, The Barbra Streisand Album, dzięki któremu wygrała Grammy za album roku. Dotychczas wydała łącznie 37 albumów studyjnych, 12 ścieżek dźwiękowych i 3 albumy z nagraniami obsad teatralnych. Wylansowała przeboje takie jak „People” (1965), „The Way We Were” (1973), „Evergreen” (1976), za który została uhonorowana Grammy za piosenkę roku i Oscarem za najlepszą piosenkę oryginalną, „You Don’t Bring Me Flowers” (1978), „No More Tears (Enough Is Enough)” (1979) czy „Woman in Love” (1980). 11 jej albumów dotarło do pierwszego miejsca amerykańskiego notowania Billboard 200, przy czym jako jedyny wykonawca w historii zajmowała na nim szczytową pozycję przez sześć kalendarzowych dekad[2], zaś 5 jej singli dotarło do pierwszego miejsca Hot 100. Według danych „Billboardu”, odniosła największy sukces spośród wszystkich kobiet w historii notowań Billboard 200 i Adult Contemporary[3][4]. 31 jej albumów zdobyło w Stanach Zjednoczonych certyfikat platyny[5]. Łącznie otrzymała w Stanach Zjednoczonych certyfikaty za 68,5 miliona sprzedanych nagrań, co jest jednym z najwyższych wyników w historii[6]. Światowa sprzedaż jej nagrań przekracza 150 milionów egzemplarzy[7], co jest jednym z najwyższych wyników w historii przemysłu fonograficznego.

W 1961 zadebiutowała na Broadwayu drugoplanową rolą w musicalu I Can Get It for You Wholesale, za który otrzymała nominację do Tony. Popularność przyniosła jej główna rola Fanny Brice w musicalu Zabawna dziewczyna (1964–1966) na Broadwayu i West Endzie, za który otrzymała kolejną nominację do Tony. W latach 60. zaczęła występować w autorskich telewizyjnych programach rewiowych. Jako aktorka filmowa zadebiutowała rolą Brice w Zabawnej dziewczynie (1968), adaptacji musicalu, za którą zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki. W kolejnych latach uznanie i popularność przyniosły jej filmy takie jak Hello, Dolly! (1969), No i co, doktorku? (1972), Tacy byliśmy (1973), za który otrzymała drugą nominację do Oscara, czy Narodziny gwiazdy (1976). Zadebiutowała jako reżyserka, scenarzystka i producentka filmem Yentl (1983), za który jako pierwsza kobieta w historii zdobyła Złoty Glob dla najlepszego reżysera[8]. W kolejnych latach wyreżyserowała i wyprodukowała także filmy Książę przypływów (1991), nominowany do Oscara za najlepszy film, i Miłość ma dwie twarze (1996).

Jest laureatką licznych wyróżnień, w tym dwóch Oscarów, dziewięciu Grammy, pięciu Emmy, trzech Peabody i dziewięciu Złotych Globów (co czyni ją najczęściej nagradzaną osobą w historii Złotych Globów, na równi z Tomem Hanksem i Meryl Streep[9]). Została także nagrodzona licznymi wyróżnieniami honorowymi, w tym specjalną nagrodą Tony (1970), Grammy Legend Award (1992), Grammy Lifetime Achievement Award (1995), Nagrodą im. Cecila B. DeMille’a (2000), Nagrodą Amerykańskiego Instytutu Filmowego za całokształt twórczości (2001), Nagrodą Gildii Aktorów Ekranowych za całokształt twórczości (2024) i Honorową Złotą Palmą(inne języki) na Festiwalu Filmowym w Cannes (2026). W 2008 została uhonorowana w ramach Kennedy Center Honors[10]. W Stanach Zjednoczonych została odznaczona National Medal of Arts (2000) i Prezydenckim Medalem Wolności (2015), zaś we Francji Orderem Narodowym Legii Honorowej (2007).

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Rodzina, edukacja i początki kariery

[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w nowojorskim Brooklynie. Jest córką Amerykanów żydowskiego pochodzenia – nauczyciela gramatyki, poety i naukowca Emanuela Streisanda i szkolnej sekretarki Diany (urodzonej jako Ida Rosen), która w młodości była śpiewaczką sopranową[11]. Jej dziadkowie byli żydowskimi emigrantami, którzy przeprowadzili się do USA z terenów dawnej Polski; rodzina jej ojca pochodziła z Galicji, a matki – z zaboru rosyjskiego[12]. Gdy miała 15 miesięcy, jej ojciec zmarł z powodu niewydolności oddechowej po zastrzyku morfiny mającym złagodzić atak padaczki[13]. Po śmierci Emanuela rodzina Streisand pogrążyła się niemal w ubóstwie[14][15], dlatego dziewczynka przez kolejne osiem lat mieszkała u rodziców matki przy Pulaski Street[16] w Williamsburgu[17]. W 1949 drugim mężem Diany został Louis Kind, sprzedawca używanych samochodów, który opuścił rodzinę, gdy Barbara miała 13 lat[18][19]. Wychowywała się z dwójką rodzeństwa: starszym o siedem lat bratem, Sheldonem, i młodszą przyrodnią siostrą, Rosalind, która również została piosenkarką[20]. W młodości cierpiała na anemię, poza tym od dziecka choruje na astmę[21], a od siódmego roku życia ma szumy uszne[22][23][24][25].

Przez trzy lata uczyła się w jesziwie Bais Yakov School w Brooklynie, po czym zaczęła naukę w szkole publicznej nr 89[26]. W tym okresie uczyła się tańca baletowego i dorabiała, pracując jako hostessa i kasjerka w chińskiej restauracji[27]. 29 grudnia 1955 wraz z matką wzięła udział w sesji nagraniowej w studiu Nola Recording, na której zarejestrowała na winylu piosenki „Zing! Went the Strings of My Heart” i „You Never Know”[28][29]. Kiedy miała 14 lat, zafascynowała się teatrem i regularnie oglądała spektakle na Broadwayu[30], a także podjęła lekcje aktorstwa u Williama Hickeya[31]. W ramach praktyk letnich po skończeniu drugiej klasy szkoły średniej Erasmus Hall wystąpiła w spektaklach teatru Malden Bridge Playhouse: Herbaciarnia pod sierpniowym księżycem, Desk Set[32] i Piknik[33]. W tym okresie pracowała także w Cherry Lane Theatre w Greenwich Village[34], śpiewała w chórze Chorale Clubo, wzięła udział w trzymiesięcznym kursie w Actors Studio Lee Strasberga[35] i uczyła się aktorstwa u Allana Millera[36]. Jej idolem aktorskim jest Marlon Brando, którego osobiście poznała w kwietniu 1965[37].

W styczniu 1959, ukończywszy liceum na pół roku przed terminem[38], wyjechała do Nowego Jorku, gdzie uczęszczała na zajęcia aktorskie do Theatre Studio[39]. Zagrała Lornę, przywódczynię gangu złodziei, w spektaklu Driftwood (1959; reż. Jim McDowall) w Garret Theatre[40] i trzy role w sztuce Obrazy z życia owadów (1960; reż. Vasek Simek) w Jan Hus Playhouse[41]. Warsztat aktorski rozwijała z ówczesnym chłopakiem, Barrym Dennenem, który dzielił się z nią zawodowymi wskazówkami[42]. Dorabiała, pracując jako sekretarka w zakładzie drukarskim Michael Press[43], modelka na zajęciach z rysunku w Art Students League[44], bileterka w teatrze Lubt-Fontanne, opiekunka do dzieci i recepcjonistka w biurze agencji reklamowej Ben Sackheim Inc., w której pracował jej brat[45]. Przez brak regularnego dochodu nie miała stałego miejsca zamieszkania, dlatego pomieszkiwała u znajomych[46].

Lata 60.

[edytuj | edytuj kod]
Streisand (1962)

Na początku lat 60. wzięła udział w przesłuchaniach do roli Liesl von Trapp w spektaklu Dźwięki muzyki i z pomocą Barry’ego Dennena zarejestrowała taśmę z kilkoma utworami[47]. W tym czasie zdobyła uznanie publiczności występami w klubie nocnym „The Lion”, wówczas jednym z najpopularniejszych klubów gejowskich na Greenwich Village, w którym pracowała jako szatniarka[48]. Kiedy miała 18 lat, formalnie zmieniła imię z Barbara na Barbra[49][50], by wyróżnić się od innych debiutantów[51.1]. Również w 1960 zaczęła występować w roli francuskiej pokojówki Hortense w spektaklu The Boy Friend (reż. Curt Conway)[52] w Cecilwood Theatre[53].

We wrześniu 1960 rozpoczęła regularne recitale w klubie nocnym „Bon Soir” w Greenwich Village[54], a jej występy zdobywały uznanie publiczności i krytyków, którzy wychwalali jej talent w recenzjach[55][56]. Po jednym z występów podpisała trzyletni kontrakt menedżerski z Tedem Rozarem, a jej agentem został Irvin Arthur z agencji Associated Booking Corporation[57]. Po 11 tygodniach zakończyła występy w „Bon Soir”[58]. W marcu 1961[59] zaczęła występować w klubie „Caucus” w Detroit, co poprzedziła kampania promocyjna obejmująca wywiady dla radia (wystąpiła w audycjach The Jack Harris Show i Guest House w rozgłośni WJR) i prasy (m.in. dla gazety „Detroit News” i „Windsor Star”)[60]. W materiałach promocyjnych podawała, że pochodzi z Turcji, czym chciała uniknąć podkreślania jej żydowskiego i brooklyńskiego pochodzenia[61]. W kwietniu 1961 dała swój pierwszy telewizyjny występ w programie The Jack Paar Tonight Show[62], podczas którego zaśpiewała „A Sleepin’ Bee” i „When the Sun Comes Out”[63]. Niedługo po występie w telewizji zagrała koncert w klubie Crystal Palace oraz zaśpiewała piosenki „A Sleepin’ Bee” i „Lover, Come Back to Me” w programie telewizyjnym PM East[64]. Pozytywne recenzje od widzów sprawiły, że zaczęła regularnie gościć w tym programie[65][66]. Występowała w teatrze-restauracji „Town’n’Country” w Winnipeg[67]. W tym okresie mierzyła się z częstymi docinkami związanymi z jej dużym nosem, który stał się jej cechą charakterystyczną i którego – mimo wielu sugestii – nigdy nie zoperowała[68].

Po jednym z gościnnych występów w klubie „Bon Soir” została zauważona przez Marty’ego Erlichmana, który został jej nowym menedżerem[69]. Z polecenia Jeffa Huntera, który zauważył ją w klubie „The Lion”[70], wzięła udział w przesłuchaniach do off-broadwayowskiej rewii komediowej Another Evening with Harry Stoones, do której zdobyła angaż i podpisała kontrakt z jej autorem, Jeffem Harrisem[71]. Rewia Another… została zdjęta z afisza po dziewięciu pokazach przedpremierowych i jednym przedstawieniu z powodu słabych recenzji[70]. Streisand następnie zaczęła występować w klubie „Blue Angel”[72] i zdobyła angaż do roli sekretarki Jetty Marmelstein w broadwayowskim przedstawieniu I Can Get It for You Wholesale (reż. Arthur Laurents) w Shubert Theatre[73]. By zwrócić na siebie uwagę publiczności, podkoloryzowała swój życiorys, podając w programie teatralnym, że urodziła się na Madagaskarze i dorastała w Rangunie[74][75]. Choć sztuka I Can Get It… otrzymywała przeważnie krytyczne recenzje, to Streisand za swoją rolę była doceniana przez krytyków i cieszyła się uznaniem publiczności[76]. Zarabiała wówczas 350 dol. tygodniowo[77]. Za występy w I Can Get It… otrzymała nagrodę New York Drama Critics’ Circle i była nominowana do nagrody Tony dla najlepszej aktorki drugoplanowej w musicalu, a Howard Taubman z „The New York Timesa” uznał ją za jedną z dziesięciu najlepszych debiutantek na Broadwayu[78]. Wraz z resztą obsady spektaklu nagrała album z piosenkami z I Can Get It… i zaśpiewała cztery piosenki na płytową wersję musicalu pt. Pins and Needles[79]; oba wydawnictwa wydały Columbia Records[80]. Znużona powtarzalnymi występami w I Can Get It…, coraz częściej spóźniała się na przedstawienia i grała bez zaangażowania, czym irytowała współpracowników[81]. Spektakl zszedł z afisza w grudniu 1962[82].

Z pomocą agenta reklamowego Richarda Falka zaczęła regularnie występować w telewizyjnych talk-shows i udzielać wywiadów prasie, dzięki czemu zyskiwała coraz większe zainteresowanie mediów[83]. Po nawiązaniu współpracy z menedżerem Joe Sullym podpisała gwiazdorski kontrakt na występy w „Bon Soir”[84], na którego mocy zarabiała 1250 dol. tygodniowo[85]. Została klientką agencji artystycznej William Morris i otrzymała oferty współpracy z wytwórniami muzycznymi Capitol Records i Atlantic Records, ale obie odrzuciła[86]. 1 października 1962 podpisała kontrakt z firmą Columbia Records, której ówczesny szef – Goddard Lieberson – wcześniej kilka razy odrzucił propozycje współpracy ze Streisand[87]. Dwa tygodnie po podpisaniu umowy nagrała w studiu swój debiutancki singiel, „Happy Days Are Here Again”[88]. W grudniu zaśpiewała „My Coloring Book” i „Lover, Come Back to Me” (utwory z jej drugiego singla) w programie The Ed Sullivan Show[89]. Pod koniec stycznia 1963[90] nagrała The Barbra Streisand Album, który wydała 25 lutego 1963[91]. Mimo porażki sprzedażowej w pierwszym miesiącu po premierze, wydawnictwo dzięki przychylnym recenzjom prasowym dotarło do ósmego miejsca na liście Billboard 100[92], a Streisand odebrała certyfikat złotej płyty za jego wysoką sprzedaż w Stanach Zjednoczonych[93]. Po wydaniu albumu odbyła trasę promocyjną obejmującą koncerty w klubach nocnych i występy w programie telewizyjnym The Mike Douglas Show[94]. W kolejnych miesiącach m.in. wystąpiła w kilku programach telewizyjnych[95], dała kolejną serię koncertów klubowych, zaśpiewała na corocznym obiedzie Stowarzyszenia Korespondentów Białego Domu z udziałem prezydenta USA Johna F. Kennedy’ego, wystąpiła gościnnie na koncertach Liberace’a[96] i Benny’ego Goodmana[97]. W drugiej połowie roku występowała w klubie „The Cocoanut Grove” w Los Angeles, a jej premierowy koncert w tym lokalu zgromadził śmietankę amerykańskiego show-biznesu[98][99].

W czerwcu 1963 nagrała[100], a w sierpniu wydała The Second Barbra Streisand Album, który powtórzył sukces debiutu, uzyskując przychylne recenzje od krytyków i docierając do drugiego miejsca na liście Billboard 200[101], a w 1964 przyniósł artystce nagrody Grammy za album roku i najlepszy wokalny występ kobiecy (The Barbra Streisand Album)[102]; Streisand była nominowana do tej nagrody również za nagranie roku („Happy Days Are Here Again”)[103]. Po wydaniu płyty odbyła trasę koncertową po USA[104], która obejmowała m.in. recital w sali Hollywood Bowl w październiku 1963[105][106]. Dzięki swoim nowym agentom, Davidowi Begelmanowi i Freddie’emu Fieldsowi, w październiku 1963 wystąpiła gościnnie z utworami „Happy Days Are Here Again” i „Get Happy” w programie The Judy Garland Show[107][108], za co w 1964 była nominowana do nagrody Emmy za „wybitny występ w pojedynczym lub seryjnym programie rozrywkowym lub muzycznym”[109]. W grudniu 1963 odebrała nagrodę magazynu „Cue” dla wykonawcy roku[110] i została uznana za jedną z wybitnych młodych kobiet w zestawieniu magazynu „Mademoiselle”[111].

Streisand (1965)

Jeszcze w 1963 skończyła nagrania materiału na The Third Album[111], który wydała w lutym 1964[112][113] i dotarła z nim do ósmego miejsca na amerykańskiej liście sprzedaży[114]. 26 marca 1964, po kilku przedpremierowych występach w Bostonie i Filadelfii, zadebiutowała na Broadwayu w roli Fanny Brice w spektaklu Zabawna dziewczyna w Winter Garden Theatre[115], a za swój występ w musicalu zebrała przychylne recenzje krytyków[116]. Jeszcze przed zdobyciem angażu podjęła lekcje baletu, by udoskonalić swoje umiejętności taneczne[117]. Nagrany przez nią singiel promujący musical „I Am Woman” zebrał przychylne recenzje, ale nie osiągnął większego sukcesu na listach przebojów[118]. Większy sukces osiągnęły pozostałe single z Zabawnej dziewczyny: „People” i „Don’t Rain on My Parade”, które stały się przebojami Streisand[119]. Artystka za występ w Zabawnej dziewczynie zdobyła uznanie krytyków i była nominowana do nagrody Tony[120], a sam musical dał jej ogólnokrajową rozpoznawalność[121]. W tym czasie zatrudniła nowego agenta prasowego, Lee Soltersa[122][123]. W kwietniu 1964 premierę miał nagrany przez Streisand i Sydneya Chaplina album pt. Funny Girl, który dotarł do drugiego miejsca na Billboard 200, a w 1965 zdobył nagrodę Grammy za najlepszy album broadwayowski[124] i był nominowany do tej nagrody za album roku.

We wrześniu 1964 wydała album pt. People, który uzyskał w USA status platynowej płyty[93] i został pierwszym wydawnictwem w dyskografii Streisand, które trafiło na szczyt notowania Billboard 200[125]. Artystka za People była nominowana do nagrody Grammy za album roku. Pod koniec grudnia 1964 zakończyła występy w Zabawnej dziewczynie na Broadwayu[126].

Jeszcze w 1964 podpisała kontrakt z telewizją CBS opiewający na 1 mln dol. na godzinne programy specjalne, które miały być realizowane przez kolejne 10 lat[127]. Za pierwsze ze zrealizowanych widowisk muzycznych, My Name Is Barbra z kwietnia 1965, otrzymała pozytywne recenzje, a także nagrody Emmy[128] za: najlepszy program, występ i najlepsze aktorskie osiągnięcie indywidualne oraz Nagrodę Peabody’ego za „perfekcję”[129]. Piosenki pochodzące z tego programu wydała w 1965 na albumach: My Name Is Barbra i My Name Is Barbra, Two..., a za pierwszą z płyt dostała nagrodę Grammy za najlepszy kobiecy występ wokalny[130]. Od kwietnia do lipca 1965 grała w Zabawnej dziewczynie w Prince of Wales Theatre na West Endzie[131]. W 1966 wydała album z kolejnego programu telewizyjnego dla CBS – Color Me Barbra[132], a także płytę pt. Je m’appelle Barbra zawierającą m.in. francuskojęzyczne standardy, z którą dotarła do piątego miejsca na amerykańskiej liście Billboard 200[133].

Pod koniec kwietnia 1967 nakręciła kolejny program dla telewizji CBS – The Belle of 14th Street[134]. 17 czerwca tego samego roku zagrała darmowy koncert w nowojorskim Central Parku dla 135-tysięcznej publiczności[135], którego fragmenty wydała w 1968 na albumie pt. A Happening in Central Park. Podczas wykonywania piosenki „When the Sun Comes Out” zapomniała tekstu, przez co przestała koncertować na kolejne 27 lat (wyjątek robiła dla koncertów i wydarzeń dobroczynnych)[136]. Również w 1967 w sprzedaży ukazały się jeszcze dwie płyty artystki: Simply Streisand z jazzowymi standardami[137] i świąteczny A Christmas Album, który stał się jednym z największych bestsellerów w karierze Streisand[138].

Streisand (1969)

Za główną rolę w Zabawnej dziewczynie (1968) Williama Wylera, kasowej ekranizacji przedstawienia o tym samym tytule[139][140], otrzymała Złoty Glob i Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej[139]; drugą z nagród zdobyła ex aequo z Katharine Hepburn (która została nagrodzona za rolę w filmie Lew w zimie)[141]. Na początku 1969 rozpoczęła zdjęcia do muzycznego komediodramatu Vincenta MInellego W pogodny dzień zobaczysz przeszłość (1970), w którym zagrała Daisy Gamble/Melindę Winifred Waine Tentrees[142]. Latem tego samego roku zagrała koncert w Hotelu International w Las Vegas[143] i wydała chłodno przyjęty przez słuchaczy album pt. What About Today?, na którym odeszła od stylistyki broadwayowskiej na rzecz współczesnego popu[144]. Zebrała przychylne recenzje za tytułową rolę w muzycznej komedii romantycznej Gene’a Kelly’ego Hello, Dolly! (1969)[145], a sam film okazał się jedną z najbardziej dochodowych produkcji tego roku, choć przyniosła twórcom kilkumilionowe straty[146]. W późniejszych wywiadach negatywnie wspominała pracę na planie tego filmu m.in. ze względu na konflikt z reżyserem i ekranowym partnerem, Walterem Matthauem[147]. Również w 1969 została współtwórczynią wytwórni filmowej First Artists[148], została uhonorowana tytułem Artystki Roku przez Friars Club[149] i zagrała prostytuującą się niedoszłą aktorkę Doris w komedii Herberta Rossa Puchacz i Kotka (1970), która otrzymała przychylne recenzje i cieszyła się powodzeniem wśród widzów, stając się jednym z najbardziej kasowych filmów roku[150].

Lata 70.

[edytuj | edytuj kod]

Muzyczny dorobek lat 60. podsumowała wydaniem w styczniu 1970 składanki przebojów pt. Barbra Streisand’s Greatest Hits, za której wysoką sprzedaż uzyskała certyfikat podwójnie platynowej płyty w USA. W tym samym roku na 42. ceremonii rozdania Oscarów wręczyła statuetkę dla najlepszego aktora Johnowi Wayne’owi, a na gali w Nowym Jorku odebrała honorową Nagrodę Tony dla gwiazdy dekady[151]. W 1971 wydała album pt. Stoney End[152], z którym dotarła do 10. miejsca na liście Billboard 200 i który uzyskał status platynowej płyty w USA. Wydawnictwo promowała tytułowym singlem, który stał się jej kolejnym przebojem[153]. Również w 1971 wydała album pt. Barbra Joan Streisand, który także osiągnął sukces komercyjny[153]. W tym okresie jej agentką została Sue Mengers[154].

Zagrała główną rolę w kasowej komedii screwballowej No i co, doktorku? (1972)[155], która okazała się trzecim najbardziej dochodowym filmem roku[156]. W 1972 założyła wytwórnię filmową Barwood Films[148], a jej pierwszym filmem pod szyldem tej firmy był komediodramat Irvina Kershnera Jak się zabawić? (1972), który poniósł komercyjną porażkę, choć Streisand była chwalona za rolę Margaret Reynolds[157]. W 1973 premierę miał jej piąty program dla CBS – Barbra Streisand...and Other Musical Instruments, który następnie wydała w wersji studyjnej na płycie o tym samym tytule[158].

Za rolę Katie w melodramacie Sydneya Pollacka Tacy byliśmy (1973) z Robertem Redfordem została nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki[159]. Nagrany przez nią tytułowy utwór z filmu otrzymał Złoty Glob za najlepszą piosenkę, nagrodę Grammy za piosenkę roku i nominację Oscara za najlepszą piosenkę[160] oraz trafił na pierwsze miejsce listy Billboard Hot 100, stając się pierwszym singlem numer jeden Streisand w tym ameryńskim zestawieniu przebojów[161]. Artystka umieściła utwór w wersji popowej na swoim kolejnym albumie, również zatytułowanym The Way We Were, który wydała w styczniu 1974[162]. Następnie pojawiła się jako Henrietta w filmie Petera Yatesa Dla dobra Pete’a (1974), który przeszedł bez większego echa[163], i w komedii Herberta Rossa Zabawna dama (1975), będącej sequelem Zabawnej dziewczyny (1968)[164], która osiągnęła umiarkowany sukces kasowy, ale zdobyła pięć nominacji do Oscara. W ramach promocji filmu zagrała telewizyjny koncert w Kennedy Center, z którego zysk został przekazany na Olimpiady Specjalne, a Streisand otrzymała medal za wsparcie od Muhammada Aliego[165]. Jesienią 1974 wydała album pt. ButterFly, który dotarł do 13. miejsca na Billboard 200 i za którego sprzedaż uzyskała status złotej płyty w USA[166]. W październiku 1975 wydała popowy album pt. Lazy Afternoon, za który zebrała przychylne recenzje[167].

Streisand (1973)

Za nagrany w 1973, ale wydany dopiero w lutym 1976 album pt. Classical Barbra, na którym umieściła swoje interpretacje utworów klasycznych kompozytorów europejskich, takich jak Händel, Hugona Wolfa czy Debussy, była nominowana do nagrody Grammy za najlepsze solowe wykonanie muzyki klasycznej[168]. Była producentem wykonawczym oscarowego filmu muzycznego Franka Piersona Narodziny gwiazdy (1976), w którym zagrała główną rolę żeńską, początkującą piosenkarkę Esther Hoffmann, u boku Krissa Kristoffersona[169]. Oficjalna ścieżka dźwiękowa do filmu, zawierająca piosenki wykonywane przez Streisand i Kristoffersona, przez sześć tygodni utrzymała się na pierwszym miejscu Billboard 200 i rozeszła się w 10 mln egzemplarzy na świecie[170], a pochodząca z płyty autorska ballada Streisand – „Evergreen” – dotarła 15 stycznia 1977 do pierwszego miejsca na liście Hot 100[171].

W 1977 wydała album pt. Streisand Superman[172], który uzyskał status platynowej płyty w USA. W tym samym roku na 19. ceremonii rozdania nagród Grammy wręczyła statuetkę George’owi Bensonowi za nagranie roku[173]. Następny album, Songbird[174], promowała duetem „You Don’t Bring Me Flowers nagrany z Neilem Diamondem, który trafił na pierwsze miejsce listy Hot 100 oraz był nominowany do nagrody Grammy za nagranie roku i najlepsze wykonanie popowe przez duet[175]. Jesienią 1978 wydała składankę pt. Barbra Streisand’s Greatest Hits Volume 2. Zagrała główną rolę Hillary Kramer, menedżerki boksera Eddiego Scanlona (Ryan O’Neal), we współprodukowanej przez siebie komedii Howarda Zieffa Wielkie starcie/Turniej główny (1979)[176]. W drugiej połowie 1979 nagrała album pt. Wet, a promujący go dyskotekowy singiel „No More Tears (Enough Is Enough)”, który nagrala z Donną Summer, dotarł do pierwszego miejsca listy przebojów Hot 100[177].

Lata 80.

[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1980 wydała singiel „Woman in Love”, który masowo podbił listy sprzedaży[178] i stał się sztandarowym hitem artystki. Utworem zapowiedziała premierę albumu pt. Guilty, który wyprodukował i częściowo napisał Barry Gibb z zespołu Bee Gees[179]. Wydawnictwo zebrało przychylne recenzje[180], dotarło do pierwszego miejsca listy Billboard 200 i wielu innych notowań na świecie[178] oraz zdobyło certyfikat pięciokrotnie platynowej płyty w USA, pozostając tym samym największym bestsellerem w dorobku Streisand[138]. Za promujący płytę utwór „Guilty” otrzymała z Gibbem nagrodę Grammy za najlepsze popowe wykonanie przez duet i grupę, poza tym była nominowana do tej muzycznej nagrody jeszcze w czterech kategoriach, m.in. za album roku (Guilty) i piosenka roku („Woman in Love”)[178]. Zagrała gospodynię domową Lisę Eichborn w filmie Jeana-Claude’a Tramonta Niepokorni (1981), który poniósł klęskę komercyjną[181]. Również w 1981 wydała kompilację przebojów pt. Memories, która sprzedała się w wielomilionowym nakładzie na świecie[182]. W tym okresie zerwała współpracę z Sue Mengers, a jej nowym agentem został Stan Kamen z agencji Williama Morrisa[183].

Za swój reżyserki debiut, melodramat muzyczny Jentł (1983), którego była również współproducentką (z Rustym Lemorandem) i współscenarzystką (z Jackiem Rosenthalem) oraz w którym zagrała tytułową rolę Żydówki przebierającej się za mężczyznę, by móc studiować Talmud, otrzymała Złoty Glob za najlepszy film komediowy lub musical i Złoty Glob dla najlepszego reżysera[184]; wygranie drugiej z nagród uczyniło ją pierwszą kobietą w historii, która otrzymała wyróżnienie w tej kategorii[185]. Pominięcie jej na liście nominowanych do Oscara za najlepszy film i scenariusz wywołało kontrowersje w prasie[186]. Film osiągnął sukces komercyjny na świecie[187], a ścieżka dźwiękowa do Jentł rozeszła się międzynarodowo w ponad 3,5 mln egzemplarzy. Również w 1983 otworzyła Emanuel Streisand Building for Jewish Studies na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie[188], a także została odznaczona francuskim Krzyżem Oficerskim Orderu Sztuki i Literatury w uznaniu jej wkładu w sztukę[186] oraz otrzymała Crystal Award, wręczaną przez organizację Women in Film „dla uhonorowania wybitnych kobiet, które dzięki swojemu uporowi i znamienitej twórczości pomagają zwiększać rolę kobiet w branży rozrywkowej”[189].

Streisand na przyjęciu po rozdaniu nagród Emmy (1995)

W 1984 wydała album pt. Emotion, który promowała teledyskiem do tytułowego singla[190]. W tym samym roku odebrała Scopus Award od Amerykańskich Przyjaciół Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie[191]. W 1985 wydała The Broadway Album z coverami utworów musicalowych[192]. Płyta, mimo sceptycyzmu wytwórni Columbia Records, która uważała broadwayowski materiał za niemodny[192], dotarła do pierwszego miejsca listy Billboard 200, jeszcze w przedsprzedaży rozchodząc się w nakładzie 800 tys. egzemplarzy; ostatecznie sprzedała się w 7,5 mln sztuk na świecie[193]. Streisand udokumentowała proces nagrywania albumu w programie dokumentalnym Putting It Together: The Making of The Broadway, który wyreżyserowała dla telewizji HBO[194]. Wydawnictwo promowała singlem „Somewhere”, który osiągnął sukces[195]. Za The Broadway Album otrzymała w 1987 nagrodę Grammy za najlepsze kobiece wykonanie pop i była nominowana do statuetki za płytę roku[196].

W kwietniu 1987 wydała album pt. One Voice zawierający zapis koncertu, który zagrała 6 września 1986 na terenie swojej posiadłości w Malibu[197]. Wcieliła się w postać Claudii Draper, luksusowej call girl oskarżonej o mordestwo, w dramacie prawniczym Martina Ritta Wariatka (1987), który także wyprodukowała oraz do którego napisała ścieżkę dźwiękową i częściowo scenariusz[198]. Za Wariatkę była nominowana do Złotego Globu dla najlepszej aktorki i za najlepszy film – dramat[199]. W lutym 1988 otrzymała nagrodę dla Gwiazdy Dekady od Narodowego Stowarzyszenia Właścicieli Teatrów[200], a w październiku tego samego wydała album pt. Till I Loved You z piosenkami, które nagrała w duetach m.in. z Burtem Bacharachem, Quincym Jonesem, Dionne Warwick czy Donem Johnsonem. W 1989 wydała kompilację przebojów pt. A Collection: Greatest Hits...and More, która uzyskała status podwójnie platynowej płyty w USA.

Lata 90.

[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 90. jej nowym agentem został Mike Ovitz[201]. W 1990 zaśpiewała utwór „One Day” podczas koncertu telewizyjnego Earth Day Special[202]. Wyreżyserowała kasowy i doceniony przez krytyków melodramat Książę przypływów (1991), który współwyprodukowała i w którym zagrała rolę psychiatrki Susan Lowenstein[203]. W ramach promocji filmu udzieliła wywiadu Mike’owi Wallace’owi do programu telewizyjnego 60 Minutes, który w późniejszych latach źle wspominała głównie z powodu lekceważącego, pogardliwego i wrogiego nastawienia dziennikarza do niej[204]. Za Księcia… otrzymała nominację do Złotego Globu za najlepszy film i dla najlepszego reżysera, nominację do Nagrody Gildii Reżyserów za „wybitne osiągnięcie reżyserskie w filmie długometrażowym” i nominację do Oscara za najlepszy film[205]. Brak oscarowej nominacji dla Streisand za reżyserię doprowadził do ulicznych protestów i był krytycznie komentowany przez uczestników gali[206]. We wrześniu 1991 wydała czteropłytowy album pt. Just for the Record..., na którym umieściła swoje nigdy wcześniej niepublikowane nagrania i dawne występy telewizyjne[207]. W 1992 otrzymała nagrodę im. Dorothy Arzner za reżyserię od organizacji Women in Film oraz Nagrodę Grammy Legend za całokształt twórczości[208].

W styczniu 1993 zaśpiewała w Landover na gali prezydenckiej w przededniu inauguracji Billa Clintona[209]. W czerwcu tego samego roku wydała Back to Broadway, swój 50. album dla Columbia Records, z którym zadebiutowała na pierwszym miejscu listy Billboard 200[210]. Zachęcona sukcesem dwóch noworocznych występów, które dała 31 grudnia 1993 i 1 stycznia 1994 w MGM Grand Garden Arena w Las Vegas[211], wyruszyła w trasę koncertową, która obejmowała łącznie 24 koncerty w Londynie i kilku miastach USA[212]. Tournée przyniosło dochód w wysokości 50 mln dol.[213], a część zysków ze sprzedanych biletów – ponad 10 mln dol. – Streisand przekazała na rzecz organizacji dobroczynnych[214]. 21 sierpnia 1994 na antenie HBO został wyemitowany program Barbra. The Concert z zapisem koncertu Streisand w Anaheim, który uzyskał pięć nagród Emmy, w tym statuetkę za wyróżniający się występ indywidualny dla artystki[215]. Streisand za swój telewizyjny program koncertowy dostała też nagrodę Gildii Reżyserów za „wybitne osiągnięcie reżyserskie” i Nagrodę Peabody’ego[216].

Była jednym z producentów wykonawczych dramatu biograficznego Jeffa Blecknera Serving in Silence: The Margarethe Cammermeyer Story (1995), który uzyskał nominację do nagrody Emmy za najlepszy film telewizyjny i otrzymał Nagrodę Peabody’ego, Liberty Award od organizacji Lambda Legal, Nagrodę GLAAD Media i Nagrodę za Wkład w Rozwój Nauczania (ang. Award for the Advancement of Learning) od National Education Association[217]. Zagrała jedną z głównych ról w wyreżyserowanej przez siebie komedii romantycznej Miłość ma dwie twarze (1996), która odniosła sukces komercyjny mimo mieszanych recenzji[218]. Na potrzeby filmu nagrała m.in. piosenkę „I Finally Found Someone” w duecie z Bryanem Adamsem, za którą była nominowana do Złotego Globu i Oscara za najlepszy utwór[219]. Z powodu stresu przed występami publicznymi[220] odmówiła zaśpiewania „I Finally Found Someone” na gali rozdania Oscarów, w czym zastąpiła ją Céline Dion[51.2]. W duecie z Dion nagrała w 1997 piosenkę „Tell Him”, która osiągnęła masowy sukces komercyjny na świecie. Utwór umieściła na albumie pt. Higher Ground (1997), który zadedykowała przyjaciółce, Virginii Clinton Kelley[221], i który uzyskał status potrójnie platynowej płyty za wysoką sprzedaż w USA. W 1998 wydała album pt. A Love Like Ours, którego tematem przewodnim był jej związek uczuciowy z aktorem Jamesem Brolinem[222]. Wystąpiła też w filmie dokumentalnym The Way We Were: Looking Back (1999) wydanym na DVD z okazji 25-lecia premiery filmu Michaela Aricka Tacy byliśmy[223].

XXI wiek

[edytuj | edytuj kod]

W noc sylwestrową 1999/2000 zagrała koncert w MGM Grand Garden Arena[224], który okazał się najbardziej dochodowym koncertem w historii Las Vegas. Dużym zainteresowaniem cieszyła się także jej trasa koncertowa po Timeless Tour, która obejmowała występy w USA i Australii[225]. Zapis z tournée umieściła na albumie pt. Timeless: Live in Concert z 2000 i zaprezentowała w programie telewizyjnym o tym samym tytule, za który została nominowana do Nagrody Gildii Reżyserów i otrzymała nagrodę Emmy za „wybitny występ indywidualny w programie rozrywkowym lub muzycznym”[226]. Również w 2000 została uhonorowana National Medal of Arts i Nagrodą im. Cecila B. DeMille’a za całokształt twórczości[227]. Była jednym z producentów wykonawczych dramatu Maggie Greenwald What Makes a Family (2001)[228]. Również w 2001 otrzymała nagrodę za całokształt twórczości od Amerykańskiego Instytutu Filmowego[229], zaśpiewała utwór „You’ll Never Walk Alone” na 53. ceremonii rozdania nagród Emmy w hołdzie ofiarom zamachów z 11 września[230] i wydała album świąteczny pt. Christmas Memories. W 2002 wydała dwupłytową składankę swoich przebojów pt. The Essential Barbra Streisand i album studyjny pt. Duets, na który nagrała utwory z innymi artystami. W tym samym roku na 74. gali rozdania Oscarów wręczyła Robertowi Redfordowi honorowego Oscara za całokształt pracy[231]. W 2003 wydała album pt. The Movie Album, na który nagrała covery piosenek filmowych. W 2004 studiu nagraniowemu MGM Scoring Stage nadano imię Streisand[232]

Streisand na O2 Arenie w Londynie (2007)

Do aktorstwa powróciła rolą terapeutki seksualnej Roz Focker w kasowej komedii Jaya Roacha Poznaj moich rodziców (2004)[233]. Jesienią 2005 wydała album studyjny pt. Guilty Pleasures, który osiągnął sukces komercyjny, pokrywając się złotem w USA i platyną w Wielkiej Brytanii. W 2006 wyruszyła w dochodową trasę koncertową pod hasłem Streisand: The Tour, która obejmowała 12 występów w USA i dwa w Kanadzie[234], a zapis kilku amerykańskich występów wydała w 2007 na albumie pt. Live in Concert 2006, z którym dotarła do pierwszej dziesiątki listy Billboard 200. Latem 2007 zagrała europejską część Streisand: The Tour[235].

We wrześniu 2009 wystąpiła w nowojorskim klubie jazzowym Village Vanguard dla widowni złożonej z zaproszonych gości, przyjaciół i zwycięzców zorganizowanego konkursu[236]. W tym samym miesiącu wydała, nagrany z Dianą Krall, ciepło przyjęty przez krytyków album pt. Love Is the Answer[237], który zadebiutował na pierwszym miejscu Billboard 200[237]. W 2010 wzięła udział w nagraniu charytatywnego singla „We Are the World 25 for Haiti” i wręczyła Kathryn Bigelow nagrodę dla reżysera roku na 82. ceremonii rozdania Oscarów[238]. Wrócila do roli Roz Focker w komedii Paula Weitza Poznaj naszą rodzinkę (2010)[239]. W 2011 otrzymała nagrodę od organizacji MusiCares, zaśpiewała utwór „Evergreen” na 53. ceremonii rozdania nagród Grammy[240], została felietonistką czasopisma „The Huffington Post” i wydała album pt. What Matters Most z piosenkami autorstwa Alana i Marilyn Bergmanów.

Była producentką wykonawczą komedii Anne Fletcher Mama i ja (2012), w której zagrała jedną z głównych ról z Sethem Rogenem[241]. Jesienią 2012 wydała, zadedykowany Marvinowi Hamlischowi, album pt. Release Me, na którym umieściła swoje archiwalne, wcześniej niewydane piosenki[242]. 11 i 13 października tego samego roku zagrała koncerty pod hasłem Back to Brooklyn w Barclays Center w Brooklynie[243]. Po premierze płyty wyruszyła w trasę koncertową Barbra Live, która obejmowała 12 występów w USA, w tym zamykający trasę koncert w Hollywood Bowl[244]. W 2013 na 85. gali rozdania Oscarów zaśpiewała utwór „The Way We Were” w hołdzie Marvinowi Halischowi, otrzymała Nagrodę im. Charlie’ego Chaplina od Film Society of Lincoln Center i zagrała europejską część trasy Barbra Live, którą zakończyła koncertem w Jerozolimie[245]. W 2014 wydała album pt. Partners, który – jako 10. płyta w jej karierze – dotarł do pierwszego miejsca na liście Billboard 200[246], co uczyniło ze Streisand jedynym wykonawcą w historii, który dotarł na szczyt amerykańskiej listy sprzedaży płyt w kolejnych sześciu dekadach[247]. W 2015 otrzymała Nagrodę Specjalną od American Society of Cinematographers i Leadership Award od redakcji „The Hollywood Reporter” oraz wręczyła Robertowi Redfordowi Nagrodę im. Charlie’ego Chaplina na gali w Lincoln Center[248]. W czerwcu 2016 wręczyła Lin-Manuelowi Mirandzie nagrodę Tony za najlepszy musical[247]. W sierpniu tego samego roku wydała album pt. Encore z broadwayowskimi piosenkami, które nagrała w duecie z aktorami, m.in. z Hugh Jackmanem, Melissą McCarthy, Jamiem Foxxem i Bradleyem Cooperem; płyta dotarła do pierwszego miejsca listy Billboard 200[249]. W tym samym miesiącu wyruszyła w trasę koncertową Barbra: The Music… The Mem’ries… The Magic!, którą zakończyła w maju 2017[250]. Zapis występu w Miami, który zagrała w grudniu 2016, ukazał się w formie filmu koncertowego na platformie Netflix w listopadzie 2017[251]. Również w 2017 ponownie została felietonistką „The Hugfington Post”[252]. W listopadzie 2018 wysała album pt. Walls[253]. W lipcu 2019 zagrała koncert na festiwalu muzycznym w Hyde Parku w Londynie, w którym uczestniczyło ponad 70 tys. osób[254]. Po powrocie do USA zagrała koncerty w Nowym Jorku i Chicago[255]. W 2022 wydała album koncertowy pt. Live at the Bon Soir, na którym umieściła materiał zarejestrowany w klubie „Bon Soir” w 1962[256].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]
Streisand, Elliott Gould i ich syn, Jason Gould (1967)

Wbrew twierdzeniom powielanych w niektórych biografiach[257], nigdy nie była w związku uczuciowym z aktorem Barrym Dennenem[258]. 13 września 1963 poślubiła aktora Elliotta Goulda[259], z którym ma syna, Jasona Emanuela (ur. 29 grudnia 1966)[260][261]. W trakcie małżeństwa nawiązała przelotny romans z aktorem Sydneyem Chaplinem, z którym grała w Zabawnej dziewczynie[262][263]. Po ogłoszeniu separacji z mężem w 1969 nawiązała romans z aktorem Anthonym Newleyem[264]. W 1971 został orzeczony jej rozwód z Gouldem[260]. Następnie spotykała się z aktorami: Ryanem O’Nealem[265], Donem Johnsonem[266], Richardem Gere’em i Krisem Kristoffersonem, a także z producentami filmowymi: Jonem Petersem[267] i Richardem Baskinem[268], dwukrotnym premierem Kanady Pierre’em Trudeau[269], producentem muzycznym Peterem Matzem[270], kompozytorem Jamesem Newtonem Howardem[271] i tenisistą Andre Agassim[272]. 1 lipca 1998 wyszła za aktora Jamesa Brolina[273].

Działalność polityczna i społeczna

[edytuj | edytuj kod]

W 1961 włączyła się w działalność antynuklearnej grupy Women Strike for Peace[274]. Dzięki swoim występom zebrała ponad 25 mln dol. na rzecz różnych organizacji non-profit. W 1965 wystąpiła w koncertach charytywnych, na których były zbierane fundusze na organizacje: Anti-Defamation League i Southern Christian Leadership Conference (Broadway Answers Selma) oraz Student Nonviolent Coordinating Committee, która działała na rzecz rejestracji osób czarnoskórych, by mogły korzystać z prawa do głosowania[275]. W 1968 wystąpiła w Lincoln Center w koncercie Broadway for Peace nawołującym do pokoju w czasie wojny w Wietnamie, a także włączyła się w zbiórkę pieniędzy zorganizowaną przez Eugene’a McCarthy’ego na rzecz pokoju[276]. W 1973 wsparła zbiórkę funduszy na proces Daniela Ellsberga, który był sądzony za doprowadzenie do wycieku dokumentów z Pentagonu[277]. W 1984 ufundowała katedrę na University of Southern California do badania kwestii intymności i seksualności między mężczyznami i kobietami w zmieniającym się świecie[278]. W tym samym roku przekazała zyski ze sprzedaży singla „Somewhere” na rzecz American Foundation for AIDS Research i organizacji Pro-Peace działającej w celu nierozprzestrzeniania broni jądrowej[279]. W 1986 założyła The Streisand Foundation, która przyznała prawie tysiąc grantów na działania mające na celu ochronę środowiska, edukację wyborców, ochronę praw i swobód obywatelskich, zwiększanie praw kobiet i rozbrojenie nuklearne[280]. W listopadzie 1992 otrzymała Commitment to Life Award od organizacji AIDS Project LA za wkład w walkę z AIDS[281], a w 2004 odebrała nagrodę od Human Rights Campaign[282]. W 2006 przekazała 1 mln dol. na rzecz Clinton Climate Initiative, projektu działającego na rzecz środowiska i oszczędzania energii[283]. W 2008 przeznaczyła 10 mln dol. i łącznie zebrała 22 mln dol. na program badań chorób sercowo-naczyniowych w Kobiecym Oddziale Chorób Krążenia w kalifornijskim szpitalu klinicznym Cedars-Sinai Medical Center; oddział kilka lat później został nazwany jej nazwiskiem[284][285]. W 2012 urządziła benefis na rzecz Women’s Heart Center[286].

W 2007 otrzymała Legię Honorową, najwyższe francuskie odznaczenie[287][288]. W 2015 odebrała Prezydencki Medal Wolności, najwyższe odznaczenie cywilne w USA[289].

Aktywnie wspierała działania amerykańskiej Partii Demokratycznej[290][291]. W 1964 zaśpiewała na Narodowej Konwencji Demokratów, na której wesprzeć Lyndona B. Johnsona, a w następnym roku wystąpiła na wieczorze inaugurującym go na prezydenta USA[292]. W 1970 włączyła się w kampanię Belli Abzug przed wyborami do Kongresu[293]. W 1971 dostała się na listę „oponentów politycznych” republikanina Richarda Nixona[294]. W 1972 wystąpiła podczas koncertu mającego na celu zebranie funduszy na rzecz Demokrata Warrena Beatty’ego w LA Forum[295]. 6 kwietnia 1986 zagrała koncert One Voice, podczas którego zebrano ok. 1,5 mln dol. na rzecz kampanii kandydatów amerykańskiej Partii Demokratycznej przed wyborami do Senatu[296]. W 1992 wsparła zbiórkę pieniędzy na kampanię Billa Clintona[297]. W 1994 przemówila w Instytucie Politycznym John F. Kennedy School of Government na Uniwersytecie Harvardzie[298]. W 1998 powiedziała: Demokraci zawsze byli partią ludzi pracujących i mniejszości, a ja od zawsze identyfikowałam się z mniejszościami[299]. W 2002 zbierała fundusze na kampanię Demokratów przed wyborami do Kongresu[300]. W 2004 wsparła Johna Kerry’ego przed wyborami prezydenckimi[282]. W 2007 zaangażowała się w zbiórkę funduszy na kampanię Baracka Obamy przed wyborami prezydenckimi w 2008[301]. W 2016 wspierała kampanię Hillary Clinton przed wyborami prezydenckimi w USA[247].

Otwarcie wyraża poparcie na rzecz mniejszości seksualnych[302].

Otrzymała tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Brandeisa (1994) i Uniwersytetu Hebrajskiego (2013)[303].

W czerwcu 2020 obdarowała Giannę Floyd, córkę Georga Floyda, akcjami Disneya[304].

Odniesienia w kulturze popularnej

[edytuj | edytuj kod]
 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Dorobek artystyczny

[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia

[edytuj | edytuj kod]

Najpopularniejsze single

[edytuj | edytuj kod]

Poniższa lista zawiera tylko te single, które dotarły do pierwszej dwudziestki listy przebojów w Stanach Zjednoczonych[307] lub Wielkiej Brytanii[308].

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]
Streisand jako Dolly Levi w filmie Hello, Dolly! (1969)

Filmy

[edytuj | edytuj kod]
Rok Tytuł Profesje Rola Dodatkowe informacje
A
R
S
P
W
1968 Zabawna dziewczyna Tak Fanny Brice
1969 Hello, Dolly! Tak Dolly Levi
1970 W pogodny dzień zobaczysz przeszłość Tak Daisy Gamble
Puchacz i Kotka Tak Doris Wilgus
1972 No i co, doktorku? Tak Judy Maxwell
Jak się zabawić? Tak Margaret Reynolds
1973 Tacy byliśmy Tak Katie Morosky
1974 Dla dobra Pete’a Tak Henrietta „Henry” Robbins
1975 Zabawna dama Tak Fanny Brice
1976 Narodziny gwiazdy Tak Tak Esther Hoffman
1979 Wielkie starcie Tak Tak Hillary Kramer
1981 Niepokorni Tak Cheryl Gibbons
1983 Yentl Tak Tak Tak Tak Yentl Mendel
1987 Wariatka Tak Tak Claudia Draper
1991 Książę przypływów Tak Tak Tak Susan Lowenstein
1995 Sekret Margarethe Cammermayer Tak — film telewizyjny
1996 Miłość ma dwie twarze Tak Tak Tak Rose Morgan
1997 Opowieść o odwadze: Dwie kobiety Tak — film telewizyjny
1998 Zdarzyło się na Long Island Tak — film telewizyjny
Wybawcy: Ocalenie Tak — film telewizyjny
Opowieści o odwadze: Dwie rodziny Tak — film telewizyjny
2000 Frankie i Hazel Tak — film telewizyjny
2001 Co tworzy rodzinę Tak — film telewizyjny
Wojna Variana Tak — film telewizyjny
2004 Poznaj moich rodziców Tak Rozalin „Roz” Focker
2010 Poznaj naszą rodzinkę Tak
2012 Mama i ja Tak Tak Joyce Brewster

Seriale telewizyjne

[edytuj | edytuj kod]
Rok Tytuł Profesje Rola Odcinek Dodatkowe informacje
A
W
1987 CBS Summer Playhouse Tak — „Mabel and Max”
1988 Policjanci z Miami Tak piesza „Odznaka hańby” niewymieniona w napisach
2016 Współczesna rodzina Tak ona sama „Spotkania” głos

Widowiska telewizyjne

[edytuj | edytuj kod]
  • 1965: My Name Is Barbra
  • 1966: Color Me Barbra
  • 1967: The Belle of 14th Street
  • 1968: A Happening in Central Park
  • 1973: Barbra Streisand… and Other Musical Instruments
  • 1975: Funny Girl to Funny Lady
  • 1976: Barbra: With One More Look at You
  • 1978: Getting in Shape for The Main Event
  • 1983: A Film Is Born: The Making of Yentl
  • 1986: Putting It Together: The Making of the Broadway Album
  • 1987: One Voice
  • 1994: Barbra Streisand: The Concert
  • 2001: Barbra Streisand: Timeless
  • 2009: Streisand: Live in Concert
  • 2011: Barbra Streisand: One Night Only at The Village Vanguard
  • 2013: Barbra Streisand: Back to Brooklyn
  • 2017: The Music… The Mem’ries… The Magic!

Teatr

[edytuj | edytuj kod]
Rok Tytuł Rola Teatr
1962 I Can Get It for You Wholesale panna Marmelstein Shubert Theatre, Nowy Jork
Broadway Theatre, Nowy Jork
1964–1966 Zabawna dziewczyna Fanny Brice Winter Garden Theatre, Nowy Jork
Prince of Wales Theatre, Londyn

Trasy koncertowe

[edytuj | edytuj kod]
  • 1966: An Evening with Barbra Streisand
  • 1994: Barbra Streisand: The Concert Tour
  • 2000: Timeless: Live in Concert Tour
  • 2006–2007: Streisand: The Tour
  • 2012–2013: Barbra Live

Książki

[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i nominacje

[edytuj | edytuj kod]
Nagroda Rok[a] Kategoria Nominowana twórczość Rezultat Źr.
Actor Awards[b] 2024 Nagroda Gildii Aktorów Ekranowych za całokształt twórczości — Wygrana [309]
American Music Awards 1975 Ulubiona piosenka popowa/rockowa „The Way We Were” Nominacja [310]
Ulubiona artystka popowa/rockowa — Nominacja
1978 Nominacja [311]
1979 Nominacja [312]
1980 Nominacja [313]
1981 Nominacja [314]
Amerykański Instytut Filmowy 2001 Nagroda Amerykańskiego Instytutu Filmowego za całokształt twórczości — Wygrana [315]
Brit Awards 1983 Najlepiej sprzedający się album Love Songs Wygrana [316][317]
David di Donatello 1969 Najlepsza aktorka zagraniczna Zabawna dziewczyna Wygrana[c] [319]
1974 Tacy byliśmy Wygrana[d]
1984 Najlepszy producent zagraniczny Yentl Nominacja
1988 Najlepsza aktorka zagraniczna Wariatka(inne języki) Nominacja
Daytime Emmy 2001 Najlepszy program specjalny Reel Models: The First Women of Film Wygrana [321]
Festiwal Filmowy w Cannes 2026(inne języki) Honorowa Złota Palma(inne języki) — Wygrana [322]
Grammy 1964 Nagranie roku „Happy Days Are Here Again” Nominacja [323]
Album roku The Barbra Streisand Album Wygrana
Najlepszy kobiecy występ wokalny Wygrana
1965 Nagranie roku „People” Nominacja
Album roku People Nominacja
Najlepszy kobiecy występ wokalny Wygrana
1966 Album roku My Name Is Barbra Nominacja
Najlepszy kobiecy występ wokalny Wygrana
1967 Album roku Color Me Barbra Nominacja
Najlepszy kobiecy występ wokalny Nominacja
1969 Najlepszy kobiecy popowo-współczesny występ wokalny Funny Girl Nominacja
1973 Najlepszy kobiecy popowy występ wokalny „Sweet Inspiration”/„Where You Lead” Nominacja
1977 Najlepszy klasyczny wokalny występ solowy Classical Barbra Nominacja
1978 Nagranie roku „Evergreen” Nominacja
Piosenka roku Wygrana
Najlepszy kobiecy popowy występ wokalny Wygrana
Najlepsza ścieżka dźwiękowa napisana na potrzeby filmu lub programu telewizyjnego A Star Is Born Nominacja
1979 Najlepszy kobiecy popowy występ wokalny „You Don’t Bring Me Flowers” Nominacja
1980 Nagranie roku „You Don’t Bring Me Flowers” (z Neilem Diamondem) Nominacja
Najlepszy popowy występ wokalny duetu, zespołu lub chóru Nominacja
1981 Nagranie roku „Woman in Love” Nominacja
Album roku Guilty Nominacja
Najlepszy kobiecy popowy występ wokalny „Woman in Love” Nominacja
Najlepszy popowy wokalny występ duetu lub zespołu „Guilty” (z Barrym Gibbem) Wygrana
1987 Album roku The Broadway Album Nominacja
Najlepszy kobiecy popowy występ wokalny Wygrana
1988 One Voice Nominacja
Najlepszy teledysk z występu Nominacja
1992 Najlepszy tradycyjny występ popowy „Warm All Over” Nominacja
Grammy Legend Award — Wygrana
1994 Najlepszy wokalny występ tradycyjnego popu Back to Broadway Nominacja
Najlepszy popowy wokalny występ duetu lub zespołu „The Music of the Night” (z Michaelem Crawfordem) Nominacja
1995 Najlepszy wokalny występ tradycyjnego popu The Concert Nominacja
Najlepszy kobiecy popowy występ wokalny „Ordinary Miracles” Nominacja
Grammy Lifetime Achievement Award — Wygrana
1998 Najlepsza popowa współpraca wokalna „Tell Him” (z Céline Dion) Nominacja
„I Finally Found Someone” (z Bryanem Adamsem) Nominacja
2001 Najlepszy wokalny album tradycyjnego popu Timeless: Live in Concert Nominacja
2003 Christmas Memories Nominacja
2004 The Movie Album Nominacja
2008 Live in Concert 2006 Nominacja
2011 Love Is the Answer Nominacja
2012 What Matters Most Nominacja
2015 Partners Nominacja
2017 Encore: Movie Partners Sing Broadway Nominacja
2019 The Music…The Mem’ries…The Magic! Nominacja
2020 Walls Nominacja
2025 Najlepsze nagranie audiobooka, narracji i opowiadania historii My Name Is Barbra Nominacja
2026 Najlepszy wokalny album tradycyjnego popu The Secret of Life: Partners, Volume Two(inne języki) Nominacja
MusiCares 2011 MusiCares Person of the Year — Wygrana [323]
Nagrody Akademii Filmowej (Oscary) 1969 Najlepsza aktorka Zabawna dziewczyna Wygrana[e] [324]
1974 Tacy byliśmy Nominacja [325]
1977 Najlepsza piosenka oryginalna „Evergreen” Wygrana [326]
1992 Najlepszy film Książę przypływów Nominacja [327]
1997 Najlepsza piosenka oryginalna „I Finally Found Someone” Nominacja [328]
Nagrody Amerykańskiej Gildii Reżyserów Filmowych(inne języki) (DGA) 1992 Najlepsze osiągnięcie reżyserskie w filmie fabularnym Książę przypływów Nominacja [329]
1995 Najlepsze osiągnięcie reżyserskie w programie muzycznym lub rewiowym Barbra: The Concert Wygrana [330]
2001 Barbra Streisand: Timeless Nominacja [331]
Nastro d’argento 1984 Najlepsza aktorka zagraniczna Yentl Nominacja [332][333]
Najlepszy nowy reżyser zagraniczny Wygrana
Peabody 1965 — My Name Is Barbra Wygrana [334]
1994 Barbra: The Concert Wygrana [335]
1995 Sekret Margarethe Cammermeyer Wygrana [336]
Primetime Emmy 1964 Najlepszy występ w programie lub serialu rewiowym lub muzycznym The Judy Garland Show Nominacja [337]
1965 Najlepsze osiągnięcie indywidualne w rozrywce – aktorzy i wykonawcy My Name Is Barbra Wygrana
1969 Najlepszy program muzyczny lub rewiowy Barbra Streisand: A Happening In Central Park Nominacja
1974 Najlepszy specjalny program komediowo-rewiowy, rewiowy lub muzyczny Barbra Streisand...and Other Musical Instruments Nominacja
1995 Najlepszy specjalny program rewiowy, muzyczny lub komediowy Barbra Streisand: The Concert Wygrana
Najlepszy występ indywidualny w programie rewiowym lub muzycznym Wygrana
Najlepsze indywidualne osiągnięcie w reżyserii programu rewiowego lub muzycznego Nominacja
Najlepszy film wyprodukowany dla telewizji Sekret Margarethe Cammermeye Nominacja
2001 Najlepszy występ indywidualny w programie rewiowym lub muzycznym Timeless: Live in Concert Nominacja
Tony 1962 Najlepsza aktorka drugoplanowa w musicalu I Can Get It for You Wholesale Nominacja [338]
1964 Najlepsza aktorka w musicalu Zabawna dziewczyna Nominacja
1970 Gwiazda dekady — Wygrana [339]
Złote Globy 1969 Najlepsza aktorka w filmie komediowym lub musicalu Zabawna dziewczyna Wygrana [340]
1970 Hello, Dolly! Nominacja
Światowi filmowi ulubieńcy — Wygrana
1971 Najlepsza aktorka w filmie komediowym lub musicalu Puchacz i Kotka Nominacja
Światowi filmowi ulubieńcy — Wygrana
1974 Najlepsza aktorka w filmie dramatycznym Tacy byliśmy Nominacja
1975 Światowi filmowi ulubieńcy — Wygrana
1976 Najlepsza aktorka w filmie komediowym lub musicalu Zabawna dama Nominacja
1977 Narodziny gwiazdy Wygrana
Najlepsza piosenka oryginalna „Evergreen” Wygrana
1978 Światowi filmowi ulubieńcy — Wygrana
1984 Najlepsza aktorka w filmie komediowym lub musicalu Yentl Nominacja
Najlepszy reżyser Wygrana
1988 Najlepsza aktorka w filmie dramatycznym Wariatka Nominacja
1992 Najlepszy reżyser Książę przypływów Nominacja
1996 Najlepszy miniserial lub film telewizyjny Sekret Margarethe Cammermeyer Nominacja
1997 Najlepsza aktorka w filmie komediowym lub musicalu Miłość ma dwie twarze Nominacja
Najlepsza piosenka oryginalna „I Finally Found Someone” Nominacja
2000 Nagroda im. Cecila B. DeMille’a — Wygrana [341]

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]
Stany Zjednoczone
Francja

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Rok ogłoszenia zwycięzców.
  2. ↑ Do 2025 Nagrody Gildii Aktorów Ekranowych (SAG).
  3. ↑ Remis z Mią Farrow za Dziecko Rosemary[318].
  4. ↑ Remis z Tatum O’Neal za Papierowy księżyc[320].
  5. ↑ Remis z Katharine Hepburn za Lew w zimie.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Paul Grein: Every EGOT Winner & What They Won For. Billboard, 2025-02-03. [dostęp 2025-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-09-07)]. (ang.).
  2. ↑ Keith Caulfield: Barbra Streisand Earns 11th No. 1 Album on Billboard 200 Chart With 'Encore'. Billboard, 2016-09-04. [dostęp 2018-03-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-11)]. (ang.).
  3. ↑ Greatest of All Time Billboard 200 Artists. Billboard. [dostęp 2026-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-03-09)]. (ang.).
  4. ↑ Greatest of All Time Adult Contemporary Artists. Billboard. [dostęp 2026-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-03-10)]. (ang.).
  5. ↑ Joe Lynch: Barbra Streisand Goes Platinum for Historic 31st Time With ‘Partners’. Billboard, 2015-01-20. [dostęp 2026-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-12-01)]. (ang.).
  6. ↑ Top Selling Artists. Recording Industry Association of America. [dostęp 2026-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-02-23)]. (ang.).
  7. ↑ Barbra Streisand. Sony Music. [dostęp 2026-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-11-08)]. (ang.).
  8. ↑ Seth Abramovitch: Barbra Streisand Reflects on Shock of Making History as the First — and Only — Female to Win Best Director at the Golden Globes. The Hollywood Reporter, 2021-02-21. [dostęp 2025-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-11-21)]. (ang.).
  9. ↑ Most Golden Globe awards won by an individual. Księga rekordów Guinnessa. [dostęp 2025-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-26)]. (ang.).
  10. ↑ Paul Harris: Kennedy Center celebrates six. Variety, 2008-12-07. [dostęp 2025-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-20)]. (ang.).
  11. ↑ Mann 2013 ↓, s. 31, 33, 37.
  12. ↑ Barbra Streisand What Nationality Ancestry Race. Ethnicity of Celebs. [dostęp 2022-04-15]. (ang.).
  13. ↑ Mann 2013 ↓, s. 15, 31.
  14. ↑ Liora Moriel: Barbra Streisand. Jewish Virtual Library. [dostęp 2011-09-22]. (ang.).
  15. ↑ Rochelle L. Levy: AFI Life Achievement Award. afi.com. [dostęp 2011-09-21]. (ang.).
  16. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 19.
  17. ↑ Mann 2013 ↓, s. 30.
  18. ↑ Mann 2013 ↓, s. 22.
  19. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 34.
  20. ↑ Mann 2013 ↓, s. 22, 528.
  21. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 23.
  22. ↑ Hearing things – Health News, Health & Families. independent.co.uk, 2002-12-11. [dostęp 2011-09-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-30)]. (ang.).
  23. ↑ Monika Florek-Moskal: Słuchawki głuchoty. „Wprost”. [dostęp 2011-10-06]. (pol.).
  24. ↑ Eugeniusz Szymiec: Szumy uszne. termedia.pl. [dostęp 2011-10-06]. (pol.).
  25. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 28.
  26. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 23, 26.
  27. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 27, 33.
  28. ↑ Mann 2013 ↓, s. 38.
  29. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 44.
  30. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 32.
  31. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 45.
  32. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 41.
  33. ↑ Mann 2013 ↓, s. 20–21.
  34. ↑ Mann 2013 ↓, s. 21.
  35. ↑ Mann 2013 ↓, s. 43, 49.
  36. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 45–46.
  37. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 287–288.
  38. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 42.
  39. ↑ Mann 2013 ↓, s. 16, 19, 29, 48.
  40. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 50–51.
  41. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 60–61.
  42. ↑ Mann 2013 ↓, s. 46–48.
  43. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 52.
  44. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 57.
  45. ↑ Mann 2013 ↓, s. 16, 21, 27, 49, 76.
  46. ↑ Mann 2013 ↓, s. 52.
  47. ↑ Mann 2013 ↓, s. 49–51.
  48. ↑ Mann 2013 ↓, s. 52–53, 57, 63–64.
  49. ↑ Liora Moriel: The Lion nightclub New York gay bar. barbra-archives.com. [dostęp 2011-09-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-07)]. (ang.).
  50. ↑ Mann 2013 ↓, s. 65–66.
  51. ↑ Tomasz Raczek: Karuzela z madonnami. Instytut Wydawniczy Latarnik, 2003. ISBN 83-917-891-2-8.
    1. ↑ S. 301.
    2. ↑ S. 299–300.
  52. ↑ Mann 2013 ↓, s. 69, 80.
  53. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 69.
  54. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 70.
  55. ↑ Mann 2013 ↓, s. 78–79, 96, 108.
  56. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 72.
  57. ↑ Mann 2013 ↓, s. 110.
  58. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 73–74.
  59. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 75.
  60. ↑ Mann 2013 ↓, s. 118, 123–125.
  61. ↑ Mann 2013 ↓, s. 123.
  62. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 78.
  63. ↑ Mann 2013 ↓, s. 133.
  64. ↑ Mann 2013 ↓, s. 136, 149–153.
  65. ↑ Mann 2013 ↓, s. 171, 191, 193, 200–201.
  66. ↑ Stresiand 2026 ↓, s. 100–101.
  67. ↑ Mann 2013 ↓, s. 157–162.
  68. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 13, 68.
  69. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 81.
  70. ↑ a b Streisand 2026 ↓, s. 89.
  71. ↑ Mann 2013 ↓, s. 166–168, 174.
  72. ↑ Mann 2013 ↓, s. 167.
  73. ↑ Mann 2013 ↓, s. 175–180, 188.
  74. ↑ Mann 2013 ↓, s. 209.
  75. ↑ Stresiand 2026 ↓, s. 96.
  76. ↑ Mann 2013 ↓, s. 210–211, 224–225, 228.
  77. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 106.
  78. ↑ Mann 2013 ↓, s. 237, 242–245, 250.
  79. ↑ Mann 2013 ↓, s. 234.
  80. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 122.
  81. ↑ Mann 2013 ↓, s. 273, 292.
  82. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 127.
  83. ↑ Mann 2013 ↓, s. 239–240.
  84. ↑ Mann 2013 ↓, s. 237, 262.
  85. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 114.
  86. ↑ Mann 2013 ↓, s. 267.
  87. ↑ Mann 2013 ↓, s. 196–197, 267, 290, 304–305.
  88. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 125.
  89. ↑ Mann 2013 ↓, s. 320–321.
  90. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 129.
  91. ↑ Mann 2013 ↓, s. 312, 331–332.
  92. ↑ Mann 2013 ↓, s. 332, 335, 351.
  93. ↑ a b RIAA – Recording Industry Association of America. riaa.com. [dostęp 2011-08-24]. (ang.).
  94. ↑ Mann 2013 ↓, s. 333.
  95. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 147.
  96. ↑ Mann 2013 ↓, s. 341, 344, 350, 362, 365–367, 374–375, 387.
  97. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 139–140.
  98. ↑ Mann 2013 ↓, s. 388, 397–399.
  99. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 146–147.
  100. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 141.
  101. ↑ Mann 2013 ↓, s. 426–427.
  102. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 136.
  103. ↑ Mann 2013 ↓, s. 517.
  104. ↑ Mann 2013 ↓, s. 439-440.
  105. ↑ Mann 2013 ↓, s. 409.
  106. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 155.
  107. ↑ Mann 2013 ↓, s. 390, 402–403, 415–421.
  108. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 152–154.
  109. ↑ Mann 2013 ↓, s. 512, 521.
  110. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 157.
  111. ↑ a b Mann 2013 ↓, s. 458.
  112. ↑ Mann 2013 ↓, s. 486.
  113. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 142.
  114. ↑ Mann 2013 ↓, s. 516.
  115. ↑ Mann 2013 ↓, s. 495, 528.
  116. ↑ Mann 2013 ↓, s. 464, 467–468, 471, 473.
  117. ↑ Mann 2013 ↓, s. 371.
  118. ↑ Mann 2013 ↓, s. 476.
  119. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 190–191.
  120. ↑ Mann 2013 ↓, s. 498–499, 503, 521.
  121. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 180.
  122. ↑ Mann 2013 ↓, s. 316.
  123. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 188.
  124. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 193.
  125. ↑ allmusic (((Barbra Streisand > Charts & Awards > Billboard Albums))). allmusic.com. [dostęp 2011-08-24]. (ang.).
  126. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 208.
  127. ↑ Mann 2013 ↓, s. 524.
  128. ↑ Great Performances. Barbra Streisand Specials. My Name Is Barbra. pbs.org. [dostęp 2011-09-28]. (ang.).
  129. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 201–202.
  130. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 202.
  131. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 213, 223, 226.
  132. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 218.
  133. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 206–207.
  134. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 229–230.
  135. ↑ Vh1 Classic Rock Nights with Eddie Webb » ON THIS DAY IN ROCK: JUNE 17TH. vh1classicrocknights.com. [dostęp 2011-08-28]. (ang.).
  136. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 235, 409, 614, 758.
  137. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 331.
  138. ↑ a b Barbra Streisand – Guilty. barrygibb.com. [dostęp 2011-09-28]. (ang.).
  139. ↑ a b Mann 2013 ↓, s. 529.
  140. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 259.
  141. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 266.
  142. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 302–303.
  143. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 589–590.
  144. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 331–332.
  145. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 276–277, 285–286.
  146. ↑ Lorraine LoBianco: Hello, Dolly! (1969) – Articles. tcm.com. [dostęp 2011-10-03]. (ang.).
  147. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 283–285.
  148. ↑ a b Streisand 2026 ↓, s. 353.
  149. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 717.
  150. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 315–316, 321.
  151. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 330.
  152. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 334.
  153. ↑ a b Streisand 2026 ↓, s. 335.
  154. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 345.
  155. ↑ What’s Up, Doc? (1972). boxofficemojo.com. [dostęp 2011-10-03]. (ang.).
  156. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 338.
  157. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 353–354, 361–362.
  158. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 398–399.
  159. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 366–367, 389.
  160. ↑ Straisand 2026 ↓, s. 389–390.
  161. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 400.
  162. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 400–401.
  163. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 403.
  164. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 416.
  165. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 424.
  166. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 414–415.
  167. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 433.
  168. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 435–437.
  169. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 441–442.
  170. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 470.
  171. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 447.
  172. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 470–471.
  173. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 466.
  174. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 477.
  175. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 478.
  176. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 482–483, 736.
  177. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 489–491.
  178. ↑ a b c Streisand 2026 ↓, s. 497.
  179. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 494–497.
  180. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 498.
  181. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 403, 523.
  182. ↑ Peter Dodd, Justin Cawthorne, Chris Barrett, Dan Auty: The 100 Best-Selling Albums of the 80s. Londyn: Amber Books, 2004, s. 50.
  183. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 527.
  184. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 502–503, 518, 521, 530, 533, 566–567, 575–576.
  185. ↑ Susan King: Barbra Streisand credits a sign from above for 'Yentl'. latimes.com, 2009-02-25. [dostęp 2011-10-06]. (ang.).
  186. ↑ a b Streisand 2026 ↓, s. 578.
  187. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 585.
  188. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 581.
  189. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 584.
  190. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 588–589.
  191. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 780.
  192. ↑ a b Streisand 2026 ↓, s. 593.
  193. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 610.
  194. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 596–597, 604.
  195. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 602–603.
  196. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 611.
  197. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 614–615.
  198. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 634–638, 645.
  199. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 652.
  200. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 656.
  201. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 662.
  202. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 666.
  203. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 661, 667, 706.
  204. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 720–724.
  205. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 708–710.
  206. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 711–712.
  207. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 716–717, 719–720.
  208. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 726, 758–759.
  209. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 743–744.
  210. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 729, 734–735.
  211. ↑ Streisand 2036 ↓, s. 759–760, 770–772.
  212. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 790–793, 795–802, 804.
  213. ↑ „Vanity Fair” 1994. barbra-archives.com. [dostęp 2011-10-10]. (ang.).
  214. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 792.
  215. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 805–806.
  216. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 806.
  217. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 627, 812–815.
  218. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 822, 835–836.
  219. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 834, 836.
  220. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 837.
  221. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 787–788.
  222. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 856.
  223. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 368, 388.
  224. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 863.
  225. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 864.
  226. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 711, 874.
  227. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 865–866, 869.
  228. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 627.
  229. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 869.
  230. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 873–874.
  231. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 908.
  232. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 703.
  233. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 876–877.
  234. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 881.
  235. ↑ Steisand 2026 ↓, s. 881–883.
  236. ↑ Allison Stewart: Click Track – Album review: Barbra Streisand, „One Night Only Barbra Streisand and Quartet at The Village Vanguard”. washingtonpost.com. [dostęp 2011-10-17]. (ang.).
  237. ↑ a b Streisand 2026 ↓, s. 888.
  238. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 712.
  239. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 890.
  240. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 888–889.
  241. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 890–891.
  242. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 892.
  243. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 893.
  244. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 335, 895.
  245. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 893, 895, 900, 902.
  246. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 894.
  247. ↑ a b c Streisand 2026 ↓, s. 913.
  248. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 907–908.
  249. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 891, 911–912.
  250. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 913, 916.
  251. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 917.
  252. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 920.
  253. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 924.
  254. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 335, 928–929.
  255. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 930.
  256. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 935–93.
  257. ↑ Mann 2013 ↓, s. 61–62.
  258. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 83.
  259. ↑ Mann 2013 ↓, s. 407, 411.
  260. ↑ a b Mann 2013 ↓, s. 521.
  261. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 227.
  262. ↑ Mann 2013 ↓, s. 461–462, 476, 488, 490.
  263. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 166–167, 185.
  264. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 270–272.
  265. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 340, 483.
  266. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 655–656.
  267. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 294, 407.
  268. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 575, 588, 653.
  269. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 327–328.
  270. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 590–592.
  271. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 699–704.
  272. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 726.
  273. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 851.
  274. ↑ Mann 2013 ↓, s. 182.
  275. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 349–350.
  276. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 350.
  277. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 396.
  278. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 586.
  279. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 603.
  280. ↑ Barbra Streisand: The Way She Is, Part One [online], grammy.com, 11 lipca 2011 [dostęp 2021-02-08] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-11] (ang.).
  281. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 728.
  282. ↑ a b Streisand 2026 ↓, s. 876.
  283. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 880.
  284. ↑ Barbra Streisand: Women’s Heart Health Supporter [online], web.archive.org, 26 lipca 2011 [dostęp 2021-02-08] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-26] (ang.).
  285. ↑ Barbra Streisand Talks Up Women’s Heart Health – NIH: National Institute of Allergy and Infectious Diseases [online], niaid.nih.gov [dostęp 2021-02-08] (ang.).
  286. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 891.
  287. ↑ Barbra Streisand reçoit la Légion d’Honneur. gala.fr. [dostęp 2011-10-17]. (fr.).
  288. ↑ Barbra Streisand – reçoit la legion d’honneur à l’Elysée. cinestarsnews.com. [dostęp 2011-10-17]. (fr.).
  289. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 910–911.
  290. ↑ Mann 2013 ↓, s. 365–366.
  291. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 740.
  292. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 349.
  293. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 350–352.
  294. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 398.
  295. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 358.
  296. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 614–618.
  297. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 741.
  298. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 816–817.
  299. ↑ Barbra Streisand Nov. 2, 1998 Live AOL Chat transcript. [w:] geocities.com [on-line]. web.archive.org. [dostęp 2011-09-08]. (ang.).
  300. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 875.
  301. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 886.
  302. ↑ 1999 Interview The Advocate. barbra-archives.com. [dostęp 2011-10-17]. (ang.).
  303. ↑ Streisand 2026 ↓, s. 826, 902.
  304. ↑ Toyin Owoseje CNN, Barbra Streisand gifts George Floyd's daughter Disney shares [online], CNN [dostęp 2021-02-08].
  305. ↑ Mario Cacciottolo: The Streisand Effect: When censorship backfires. bbc.co.uk. [dostęp 2012-10-18]. (ang.).
  306. ↑ a b c d Wydawnictwa A Star Is Born oraz Yentl uznawane są zarówno jako ścieżki dźwiękowe, jak i kolejne albumy studyjne w dyskografii Streisand.
  307. ↑ allmusic (((Barbra Streisand > Charts & Awards > Billboard Singles))). allmusic.com. [dostęp 2011-09-20]. (ang.).
  308. ↑ BARBARA STREISAND full Official Chart History Official Charts Companny. officialcharts.com. [dostęp 2015-08-19]. (ang.).
  309. ↑ Meredith Woerner: Barbra Streisand Receives Standing Ovation at SAG Awards, Thanks Her Fellow Actors and Directors 'For Giving Me So Much Joy'. Variety, 2024-02-24. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-03-13)]. (ang.).
  310. ↑ 1974 2nd American Music Awards. Los Angeles Times. [dostęp 2025-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-03-27)]. (ang.).
  311. ↑ 1977 5th American Music Awards. Los Angeles Times. [dostęp 2025-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-03-27)]. (ang.).
  312. ↑ 1978 6th American Music Awards. Los Angeles Times. [dostęp 2025-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-03-27)]. (ang.).
  313. ↑ 1979 7th American Music Awards. Los Angeles Times. [dostęp 2025-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-09-08)]. (ang.).
  314. ↑ 1980 8th American Music Awards. Los Angeles Times. [dostęp 2025-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-09-17)]. (ang.).
  315. ↑ Susan King: AFI Honors Barbra Streisand With Life Achievement Award. The New York Times, 2001-02-24. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-20)]. (ang.).
  316. ↑ 1983. Brit Awards. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-11-12)]. (ang.).
  317. ↑ Brit awards winners list 2012: every winner since 1977. The Guardian, 2012-02-22. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-11-21)]. (ang.).
  318. ↑ Motore di ricerca: Mia Farrow. David di Donatello. [dostęp 2026-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-02-17)]. (wł.).
  319. ↑ Motore di ricerca: Barbra Streisand. David di Donatello. [dostęp 2025-12-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-02-17)]. (wł.).
  320. ↑ Motore di ricerca: Tatum O'Neal. David di Donatello. [dostęp 2026-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-02-17)]. (wł.).
  321. ↑ Daytime Emmy Awards Winners 2000/2001. Academy of Television Arts & Sciences. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2003-04-18)]. (ang.).
  322. ↑ Marc Malkin: Barbra Streisand to Receive Cannes Honorary Palme d'Or. Variety, 2026-03-11. [dostęp 2026-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-03-11)]. (ang.).
  323. ↑ a b Barbra Streisand. National Academy of Recording Arts and Sciences. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-01-09)]. (ang.).
  324. ↑ The 41st Academy Awards (1969) Nominees and Winners. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2013-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)]. (ang.).
  325. ↑ The 47th Academy Awards (1975) Nominees and Winners. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2013-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)]. (ang.).
  326. ↑ The 49th Academy Awards (1977) Nominees and Winners. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2013-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)]. (ang.).
  327. ↑ The 64th Academy Awards (1992) Nominees and Winners. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2013-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)]. (ang.).
  328. ↑ The 69th Academy Awards (1997) Nominees and Winners. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2013-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)]. (ang.).
  329. ↑ 44th Annual DGA Awards. Amerykańska Gildia Reżyserów Filmowych. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-09-13)]. (ang.).
  330. ↑ 47th Annual DGA Awards. Amerykańska Gildia Reżyserów Filmowych. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-07)]. (ang.).
  331. ↑ 54th Annual DGA Awards. Amerykańska Gildia Reżyserów Filmowych. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-09-13)]. (ang.).
  332. ↑ Fellini-Avati a Nastri pari. „La Stampa”, s. 22, 1984-06-27. [dostęp 2025-12-15]. (wł.). 
  333. ↑ Nastri d'Argento 1984. Coming Soon Television. [dostęp 2025-12-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-09)]. (wł.).
  334. ↑ Institutional Award: NBC and CBS. Peabody. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-05-20)]. (ang.).
  335. ↑ Barbra Streisand: The Concert. Peabody. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-05-29)]. (ang.).
  336. ↑ Serving in Silence: The Margarethe Cammermeyer Story. Peabody. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-06-21)]. (ang.).
  337. ↑ Barbra Streisand. Academy of Television Arts & Sciences. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-07-12)]. (ang.).
  338. ↑ The Tony Award Nominations: Barbra Streisand. American Theatre Wing. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-05-23)]. (ang.).
  339. ↑ Special Awards: Barbra Streisand. American Theatre Wing. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-05-30)]. (ang.).
  340. ↑ Barbra Streisand. Złote Globy. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-05-31)]. (ang.).
  341. ↑ Rick Lyman: 'American Beauty' Wins 3 Golden Globe Awards. The New York Times, 2000-01-24. [dostęp 2025-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-11-26)]. (ang.).
  342. ↑ Arts Celebrated At White House. CBS News, 2000-12-21. [dostęp 2025-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-20)]. (ang.).
  343. ↑ Amanda Holpuch: Barbra Streisand and Steven Spielberg awarded presidential medal of freedom. The Guardian, 2015-11-25. [dostęp 2025-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-15)]. (ang.).
  344. ↑ French leader honours Streisand. BBC News, 2007-06-29. [dostęp 2025-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-13)]. (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Nagrody Barbry Streisand
Nagroda Amerykańskiego Instytutu Filmowego za całokształt twórczości
Nagroda im. Cecila B. DeMille’a
1950–1969
1970–1989
1990–2009
2010–2029

Nagroda Gildii Aktorów Ekranowych za całokształt twórczości
Laureaci nagrody Grammy Legend Award

Grammy Lifetime Achievement Award
1960–1969
1970–1979
1980–1989
1990–1999
2000–2009
2010–2019
2020–2029

Nagroda Akademii Filmowej dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej
1920–1939
1940–1959
1960–1979
1980–1999
2000–2019
2020–2039
Nagrody Grammy w kategorii Album roku
1958–1979
1980–1999
2000–2019
od 2020

Złoty Glob dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu
1950–1959
1960–1979
1980–1999
2000–2019
2020–2039

Złoty Glob za najlepszą reżyserię
1940–1959
1960–1979
1980–1999
2000–2019
2020–2039

Złoty Glob za najlepszą piosenkę

David di Donatello dla najlepszej aktorki zagranicznej
Film Society of Lincoln Center Gala Tribute
Laureaci EGOT (Emmy, Grammy, Oscara i Tony)
Laureaci
Laureaci niekonkursowi
Kennedy Center Honors
Lata 70.
1978
1979
Lata 80.
1980
1981
1982
1983
1984
1985
1986
1987
1988
1989
Lata 90.
1990
1991
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999
Lata 2000–2009
2000
2001
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2009
Lata 2010–2019
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016
2017
2018
2019
Lata 2020–2029
2020
2021
2022
2023
2024
2025
Single roku według magazynu Billboard
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Barbra_Streisand&oldid=79690036”