Barbu Știrbei

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Barbu Ştirbei)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Barbu Știrbei
ilustracja
hospodar Wołoszczyzny
Okres panowania od 1848
do 1853
hospodar Wołoszczyzny
Okres panowania od 1854
do 1856
Dane biograficzne
Data śmierci 1869

Barbu Știrbei (rum. Barbu Știrbei; zm. 1869) – hospodar Wołoszczyzny w latach 1849-1856.

Pochodził z bojarskiego rodu Bibescu, został adoptowany przez swojego dziadka ze strony matki, ostatniego przedstawiciela rodu Știrbei. Był bratem hospodara Jerzego Bibescu. W okresie okupacji rosyjskiej 1828-1834 był zatrudniony w administracji krajowej, jako współpracownik gubernatora Kisielewa pracował m.in. nad opracowaniem regulaminu organicznego.

Jako zdecydowany konserwatysta (podobnie jak brat), został po stłumieniu rumuńskiej Wiosny Ludów mianowany w 1849 hospodarem wołoskim. Zgodnie z porozumieniem rosyjsko-tureckim miał sprawować swój urząd przez siedem lat, zlikwidowany został także organ przedstawicielski – Zgromadzenie. Kontrolę mocarstw zapewniały ich wojska stacjonujące w księstwach naddunajskich. Zostały one wycofane w 1851, ale już w 1853 w związku z wybuchem wojny krymskiej ponownie wkroczyły do nich wojska rosyjskie. Tym razem jednak Rosja została zmuszona do wycofania się stąd w toku wojny, w 1854, a jej porażki spowodowały przebudzenie się na Wołoszczyźnie i w Mołdawii ruchu niepodległościowego i zjednoczeniowego. Niemal natychmiast jednak po wycofaniu się Rosjan do obu księstw wkroczyły wojska austriackie. Știrbei, dotąd prezentujący umiarkowane stanowisko (nie prowadził represji wobec uczestników wydarzeń 1848, podejmował również różne działania w celu modernizacji kraju), podjął bliską współpracę z okupantem, przeciwnym zjednoczeniu księstw, co zraziło do niego opinię publiczną. W 1856, po zakończeniu wojny, upłynęła jego siedmioletnia kadencja i musiał ustąpić z tronu; wyjechał wówczas do Paryża.

Na arenie politycznej zaistniał jeszcze m.in. w 1859, gdy był jednym z konserwatywnych kandydatów do tronu wołoskiego; poniósł jednak porażkę w wyborach. Zmarł we Francji.

Literatura: J. Demel, Historia Rumunii, Wrocław 1970.