Barka Dantego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Barka Dantego
Barka Dantego
Autor Eugène Delacroix
Rok wykonania 1822
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 189 × 246 cm
Muzeum Luwr

Barka Dantego (fr. La Barque de Dante lub Dante et Virgile aux enfers) – obraz olejny francuskiego malarza Eugène'a Delacroix. Dzieło zostało wystawione w paryskim Salonie, a następnie zakupione przez państwo francuskie za sumę 2000 franków. Obraz początkowo znajdował się w Musée du Luxembourg w Pałacu Luksemburskim, a w 1874 r. został przeniesiony do Luwru.

Reakcje na obraz były zróżnicowane, był to zauważalny debiut artystyczny, lecz krytykowany za niedojrzałość i niespójność w kompozycji stanowiącej kompilację wzorów zaczerpniętych u twórców z różnych epok. Recenzentom nie podobała się również malarska technika młodego Delacroix, który większą wagę przywiązywał do barwy niż do rysunku. Pomimo to Barka Dantego stała się wydarzeniem w życiu artystycznym Paryża. Dzieło ze szczególnym uznaniem przyjęła młodzież i środowiska postępowe. Barka wywołała żywą dyskusję o kwestiach artyzmu, dzięki której Delacroix stał się znany.

Opis obrazu[edytuj | edytuj kod]

Artysta przedstawił scenę znaną z Pieśni VIII Piekła, stanowiącego część Boskiej Komedii Dantego Alighieri. Przez wzburzone wody Styksu niewielką łodzią prowadzoną przez Flegiasa przeprawiają się Dante i jego przewodnik, Wergiliusz. Scena jest bardzo dynamiczna, niewielka łódź unosi się na wzburzonych wodach wśród kłębiących się ciał potępieńców. Wieje silny wiatr, w oddali widać płonące miasto, niebo jest ołowiane, a horyzont spowity dymem. Odziany w stalową opończę z czerwonym kapturem Dante z niepokojem unosi prawą rękę, podtrzymuje go ubrany w brązową szatę spokojny Wergiliusz.

Nastrój dzieła jest przytłaczający, silne światło eksponuje przerażenie, strach i cierpienie na twarzach ukazanych postaci. Szczególnie dramatyczne są przedstawienia potępionych, bezskutecznie próbujących dostać się do łodzi.

Inspiracje[edytuj | edytuj kod]

Zapożyczony od Rubensa sposób malowania kropel wody na ciele. Każda kropla namalowana jest za pomocą czterech niezmieszanych pigmentów, białego, żółtego, zielonego i czerwonego.

Motywem żeglugi oraz nastrojem przerażenia i rozpaczy płótno Delacroix jednoznacznie nawiązuje do obrazu Théodore Géricaulta Tratwa Meduzy. Krytycy sztuki jako źródło inspiracji wskazują także Noc Michała Anioła, czego dowodem mają być postaci ukazane w dynamicznych pozach ze spotęgowanym efektem cierpienia. Pełne i obfite ludzkie kształty sugerują fascynację pracami Petera Rubensa. Delacroix sam przyznał, że sposób malowania rozbryzgów wody na ludzkim ciele podejrzał u Rubensa na obrazie Przybycie Marii Medycejskiej do Marsylii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gellér Katalin: Malarstwo francuskie w XIX wieku. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1990. ISBN 83-221-0445-6.
  • Eugène Delacroix, Siechnice: Eaglemoss Polska, 1999 (Wielcy Malarze; nr 17) ISSN 1505-9464.
  • Sarah. Carr-Gomm: Arcydzieła światowego malarstwa: mity, postacie, symbole. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 191. ISBN 83-7311-500-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]