Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy
Logotyp Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy
park krajobrazowy
Państwo  Polska
Położenie  zachodniopomorskie: Barlinek, Pełczyce,
Nowogródek Pomorski,
 lubuskie: Kłodawa, Strzelce Krajeńskie
Mezoregion Równina Gorzowska, Równina Pyrzycka, Pojezierze Choszczeńskie
Data utworzenia 23 października 1991
Akt prawny Rozporządzenie Nr 27 Wojewody Gorzowskiego z dnia 23 października 1991 r.
Powierzchnia 239,83 km²
Powierzchnia otuliny 317,68 km²
Obszary chronione 5 rezerwatów przyrody
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy
Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy
Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy
Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy
Ziemia52°54′N 15°19′E/52,900000 15,316667
Strona internetowa

Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowypark krajobrazowy znajdujący się na terenie województw zachodniopomorskiego i lubuskiego. Zajmuje powierzchnię 239,8291 km², natomiast jego otulina liczy 317,6819 km². Siedziba administracyjna parku mieści się w Gorzowie Wielkopolskim.

W krajobrazie Parku i jego otuliny dominują lasy. Zajmują one 81% powierzchni.

Podstawa prawna[edytuj | edytuj kod]

  • Rozporządzenie Nr 27 Wojewody Gorzowskiego z dnia 23 października 1991 r. w sprawie utworzenia Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego oraz zatwierdzenia planu ochrony tego parku (Dz. Urz. woj. gorzowskiego Nr 14 z 1991 r.)
  • Rozporządzenie Nr 6 Wojewody Gorzowskiego z dnia 18 lipca 1996 roku w sprawie zmiany Rozporządzenia Nr 27 Wojewody Gorzowskiego w sprawie utworzenia Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego oraz zatwierdzenia planu ochrony tego parku.
Mapa parku

Opis obiektu poddanego pod ochronę[edytuj | edytuj kod]

Puszcza Gorzowska, zwana też Puszcza Barlinecką, to duży kompleks leśny rozciągający się przede wszystkim na równinie sandrowej, usypanej 12 tys. lat temu przez wody odpływające z topniejącego lodowca[1]. Powierzchnia sandru nie jest płaska, poprzecinana jest ciągami rynnowymi i zagłębieniami. Bogactwo przyrody Puszczy Barlineckiej zadecydowało o utworzeniu Parku. Teren Parku, mimo że zajmuje tylko ok. 40% powierzchni Puszczy, jest dla niej reprezentatywny[potrzebny przypis]. Dominują tu lasy, zajmujące około 81% powierzchni[1]. Drugim, ważnym elementem krajobrazu są liczne jeziora. Na terenie Parku stwierdzono występowanie ok. 700 gatunków roślin naczyniowych, 140 gatunków porostów, ponad 100 lęgowych gatunków ptaków.

Powierzchnia[edytuj | edytuj kod]

Położenie i powierzchnia według jednostek administracyjnych[2]
Jednostka administracyjna Powierzchnia parku Część pow. parku Powierzchnia otuliny Część pow. otuliny
woj. zachodniopomorskie 11 840,14 ha 49,40% 20 055,00 ha 63,13%
gmina Barlinek 10 698,90 ha 44,61% 10 181,00 ha 32,05%
gmina Nowogródek Pomorski 567,39 ha 2,37% 6 362,00 ha 20,03%
gmina Pełczyce 573,85 ha 2,39% 3 512,00 ha 11,06%
woj. lubuskie 12 142,77 ha 50,60% 11 713,19 ha 36,87%
gmina Kłodawa 8 625,00 ha 35,96% 8 170,10 ha 25,72%
gmina Strzelce Krajeńskie 3 517,77 ha 14,67% 3 543,09 ha 11,15%
Razem (Σ) 23 982,91 ha 100% 31 768,19 ha 100%

Wody powierzchniowe[edytuj | edytuj kod]

Na terenie parku na Pojezierzu Pomorskim i Myśliborskim znajduje się 75 jezior o powierzchni powyżej 1 ha. Największe z nich to jeziora:

Niektóre z jezior tworzą z rzekami ciągi rynnowe.

Flora[edytuj | edytuj kod]

Spośród rosnących tu roślin objętych ochroną ścisłą ważniejsze gatunki to: rosiczka okrągłolistna, orlik pospolity, paprotka zwyczajna, pierwiosnek lekarski, przylaszczka pospolita, śnieżyczka przebiśnieg. Ochroną częściową objęte są m.in. bobrek trójlistkowy, grążel żółty, grzybienie białe. Występuje też wiele unikatowych zbiorowisk roślinności bagienno-torfowiskowej.

Fauna[edytuj | edytuj kod]

Reintrodukcja popielicy[edytuj | edytuj kod]

W października 2011 roku Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody „Salamandra” rozpoczęło realizację projektu reintrodukcji popielicy do lasów parku. Projekt trwał 3 lata[3].

Rezerwaty i pomniki przyrody[edytuj | edytuj kod]

Na obszarze parku zostało utworzonych 5 rezerwatów przyrody:

Pomniki przyrody:

  • 41 drzew
  • 5 pomników przyrody nieożywionej
    • 1 głaz narzutowy
    • 3 skały
  • źródło „Boży Dar”

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Parku ważną rolę odgrywają zabytki kultury materialnej. Są to pojedyncze obiekty, założenia parkowo-pałacowe lub całe układy wsi.

W Lubocieszy (Lipach) działa „Leśna Stacja Dydaktyczna” pełniąca rolę ośrodka edukacji przyrodniczej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jan Bieńkowski: Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy (pol.). Chronione obiekty przyrody w powiecie gorzowskim. [dostęp 2009-04-02].
  2. Rozporządzenie Nr 107/2006 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 21 lipca 2006 r. w sprawie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego. W: Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 89, poz. 1635 [on-line]. 2006-08-04. [dostęp 2018-09-30].
  3. Rusza reintrodukcja popielicy w parku krajobrazowym. W: PolskaLokalna.pl [on-line]. 2011-10-14. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-02)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]