Barometr chemiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Barometr chemiczny (ang. Fitzroy storm glass; nie ma dokładnej nazwy w jęz. polskim) to szklane naczynie (najczęściej probówka) wypełniona roztworem soli i kamforą, który w zależności od zbliżającej się pogody zmienia wygląd – pojawiają się kryształki, płatki itd. Przyrząd został wynaleziony i rozpowszechniony przez admirała Roberta Fitzroya i został użyty podczas naukowych podróży Karola Darwina na statku HMS Beagle. W XIX w. obowiązkowo znajdował się w każdym porcie i na większości statków, gdyż przewidywanie pogody poprawiło bezpieczeństwo marynarzy.

Metoda wykorzystuje oddziaływanie temperatury i ciśnienia na rozpuszczalność substancji, a odpowiednie wyniki pozwalają odczytać zbliżającą się pogodę z wyprzedzeniem 12-48 godzin.

Składniki:

Wyniki:

  1. Roztwór przejrzysty – piękna pogoda
  2. roztwór mętny – pochmurno z możliwymi opadami
  3. małe kuleczki w roztworze – mgła
  4. szkło zamglone zapowiada burzę z piorunami
  5. jeżeli w roztworze unoszą się małe gwiazdki podczas słonecznego zimowego dnia – zapowiada śnieg
  6. duże płatki w roztworze oznaczają zachmurzenie w klimacie umiarkowanym lub śnieg zimą
  7. kryształki na dnie zapowiadają mróz
  8. igiełki i nitki na powierzchni zapowiadają wietrzną pogodę

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]