Bartodzieje (ludność służebna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy rodzaju ludności służebnej. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.

Bartodzieje (łac. mellifices) – kategoria ludności służebnej w Polsce w X-XIII wieku, trudniąca się bartnictwem. Zobowiązana była do dostarczania władzom zwierzchnim określonej ilości miodu rocznie. Poświadczona źródłowo w XII-XIII wieku. Śladem jej istnienia są w toponomastyce nazwy miejscowe Bartodzieje.

Bibliografia[edytuj]