Bartosz Arłukowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bartosz Arłukowicz
Bartosz Arłukowicz 59 posiedzenie Senatu 02.JPG
Bartosz Arłukowicz (2014)
Data i miejsce urodzenia 30 grudnia 1971
Resko
Minister zdrowia
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 18 listopada 2011
do 15 czerwca 2015
Poprzednik Ewa Kopacz
Następca Marian Zembala
Odznaczenia
Order Uśmiechu
Bartosz Arłukowicz przemawiający podczas 4. posiedzenia Senatu RP VIII kadencji

Bartosz Adam Arłukowicz (ur. 30 grudnia 1971 w Resku) – polski polityk i lekarz pediatra, poseł na Sejm VI i VII kadencji, w 2011 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, od 2011 do 2015 minister zdrowia w rządach Donalda Tuska i Ewy Kopacz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Liceum Ogólnokształcące w Darłowie, a następnie studia na Wydziale Lekarskim Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie, na której pracował jako nauczyciel akademicki. Uzyskał specjalizację II stopnia z pediatrii. Otrzymał dyplom MBA na Uniwersytecie Szczecińskim. Zdał egzamin państwowy na członków rad nadzorczych spółek Skarbu Państwa.

W latach 1996–1997 odbył staż w szczecińskim Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym nr 2, pracował jako lekarz w Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego. Od czasu ukończenia studiów zatrudniony w Klinice Hematoonkologii i Onkologii Dziecięcej Pomorskiej Akademii Medycznej. Od 1999 prowadził także prywatną praktykę lekarską, którą zawiesił w maju 2011[1].

W 2002 uzyskał mandat radnego Szczecina, startując z listy koalicji Sojusz Lewicy Demokratycznej – Unia Pracy[2] jako bezpartyjny kandydat rekomendowany przez SLD[3]. Przewodniczył Komisji Zdrowia i Pomocy Społecznej. W 2004 przystąpił do Socjaldemokracji Polskiej, z której kandydował bezskutecznie do Sejmu w wyborach parlamentarnych w 2005. Pełnił funkcję przewodniczącego SDPL w województwie zachodniopomorskim. Podczas wyborów samorządowych w 2006 był szefem sztabu wyborczego Jacka Piechoty, kandydata LiD na stanowisko prezydenta Szczecina.

W wyborach parlamentarnych z 21 października 2007 kandydował z 3. miejsca listy LiD w okręgu szczecińskim. Uzyskał mandat poselski z drugim wynikiem, zdobywając 21 543 głosów. W kwietniu 2008 wstąpił do Koła Poselskiego SDPL-Nowa Lewica. W grudniu tego samego roku odszedł z partii i z koła wraz z dwoma innymi posłami, motywując to polityką SDPL ukierunkowaną, ich zdaniem, przeciwko SLD. W marcu 2009 został członkiem klubu poselskiego Lewica (we wrześniu 2010 przekształconego w KP SLD). W czerwcu 2009 złożył deklarację wstąpienia do Unii Pracy[4], jednak w przeciwieństwie do przewodniczącego UP twierdzi, że ostatecznie nie został członkiem tej partii[5].

6 listopada 2009 został wiceprzewodniczącym sejmowej komisji ds. zbadania procesu legislacyjnego ustawy o grach i zakładach wzajemnych[6], której prace trwały do sierpnia 2010.

10 maja 2011 został powołany przez premiera Donalda Tuska na stanowiska sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i pełnomocnika premiera ds. przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu[7]. Następnie przeszedł do klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej.

W 2011 kandydował w wyborach parlamentarnych z 1. miejsca na liście komitetu wyborczego Platformy Obywatelskiej w okręgu wyborczym nr 41 w Szczecinie i uzyskał mandat poselski. Oddano na niego 101 746 głosów (najwięcej w okręgu)[8].

17 listopada 2011 premier Donald Tusk poinformował o zaproponowaniu mu objęcia funkcji ministra zdrowia. Następnego dnia Bartosz Arłukowicz został zaprzysiężony na ten urząd. Wiosną 2013 wstąpił do PO. 22 września 2014 po raz drugi objął stanowisko ministra zdrowia, wchodząc w skład rządu Ewy Kopacz. 10 czerwca 2015 podał się do dymisji[9], został odwołany przez prezydenta RP pięć dni później[10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Zygmunta i Danuty. W 2001 był uczestnikiem (i zwycięzcą) drugiej edycji programu telewizyjnego Agent. W 2006 otrzymał Order Uśmiechu, jest także laureatem nagrody „Brzdąc” za pomoc dzieciom w Szczecinie.

Przypisy

  1. Oświadczenie o stanie majątkowym. kprm.gov.pl. [dostęp 2015-05-31].
  2. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2015-05-31].
  3. Jolanta Kowalewska: Arłukowicz: Zajmę się też gospodarką. gazeta.pl, 4 listopada 2007. [dostęp 2015-05-31].
  4. Arłukowicz członkiem Unii Pracy?. tvp.info, 10 maja 2011. [dostęp 2015-05-31].
  5. Arłukowicz: Muszę budować projekt, który wyklucza powrót Kaczyńskiego do władzy. polskatimes.pl, 12 maja 2011. [dostęp 2015-05-31].
  6. Ruszyła komisja hazardowa. Wassermann przepadł. gazeta.pl, 6 listopada 2009. [dostęp 2015-05-31].
  7. Arłukowicz przyjął zaproszenie do rządu Tuska. dziennik.pl, 10 maja 2011. [dostęp 2015-05-31].
  8. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-05-31].
  9. Polityczne trzęsienie w rządzie. Odchodzą Arłukowicz, Biernat, Karpiński. Rezygnuje też Sikorski. gazeta.pl, 10 czerwca 2015. [dostęp 2015-06-10].
  10. Bez fleszy aparatów. Ministrowie odebrali w Belwederze dymisje. tvp.info, 15 czerwca 2015. [dostęp 2015-06-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]