Bartosz Gelner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bartosz Gelner
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1988
Chorzów
Zawód aktor
Lata aktywności od 2008

Bartosz Gelner (ur. 25 kwietnia 1988 w Chorzowie) – polski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się i wychowywał w Chorzowie, gdzie w latach 2004–2007 uczęszczał do Akademickiego Zespołu Szkół Ogólnokształcących, a w latach 2005–2006 był Przewodniczącym Rady Młodzieżowej I Liceum Ogólnokształcącego w tej placówce[1]. Z kolegami z liceum tworzył „Kabaret na 3/4”[2]. Po maturze zdawał do szkół teatralnych w Warszawie, Krakowie i we Wrocławiu, jednak nigdzie się nie dostał[2]. Przez rok uczęszczał do Policealnego Studium Aktorskiego Lart studiO (2008) w Krakowie[2], a później został przyjęty na wrocławski wydział lalkarski, filię PWST w Krakowie. W 2012 ukończył studia w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej[3].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W 2008 zadebiutował na scenie Narodowego Starego Teatru w Trans-Atlantyku Witolda Gombrowicza w reżyserii Mikołaja Grabowskiego jako jeden z chłopców Gonzala (Jan Peszek)[2]. Już po pierwszym roku dostał rolę w serialu Przystań (2009) o grupie młodych ludzi odbywających szkolenie w bazie ratownictwa wodnego. Na trzecim roku studiów zadebiutował z kolei na kinowym ekranie w roli Aleksa Lubomirskiego, kolegi Dominika (Jakub Gierszał) w dramacie psychologicznym Jana Komasy Sala samobójców (2011). Po bardzo dobrze przyjętym i wielokrotnie nagradzanym filmie, dostał kilka propozycji zagrania w serialach, już bez castingu[2]. Zdecydował się wtedy na Czas honoru (2011) jako porucznik Alan Krawczyk, który zostaje zrzucony razem z pułkownikiem Skotnickim (Hubert Urbański) z Włoch jako pomoc dla Cichociemnych[4].

Po ukończeniu studiów przeprowadził się do Warszawy. W latach 2012–2016 występował w roli Bartosza Koszyka w serialu TVP2 Barwy szczęścia. Po wygranym castingu do dramatu Tomasza Wasilewskiego Płynące wieżowce (2013) i otrzymał pierwszą propozycję pierwszoplanowej postaci w filmie fabularnym. Rola homoseksualnego Michała, chłopaka głównego bohatera (Mateusz Banasiuk) przyniosła mu Nagrodę im. Piotra Łazarkiewicza dla Młodego Talentu na Festiwalu Filmów Polskich w Los Angeles[4]. Płynące wieżowce okrzyknięto pierwszym polskim filmem gejowskim, który znalazł się w gorącym centrum debaty o homofobii, sytuacji osób LGBT, związkach partnerskich[2]. Odtwórcy głównych ról (Gelner z Banasiukiem) trafili na okładkę „Wprost”, opatrzoną tytułem: „Zabić geja. Witajcie w tolerancyjnej Polsce”. Z kolei skrajnie prawicowa „Fronda” informowała o „homoataku” na swoją redakcję („Pętla homoseksualnego oblężenia zaciska się wokół nas”), polegającą na tym, że baner reklamujący film było widać z redakcyjnych okien[2].

Wystąpił w serialach takich jak Krew z krwi (2015) jako Mateusz „Młody”, który wdaje się w romans z córką szefowej mafii, i Singielka (2016) w roli Krystiana, sąsiada tytułowej bohaterki - świeżo upieczonego absolwenta ASP i wziętego grafika, który pracuje w agencji reklamowej. W Reakcji łańcuchowej (2017) Jakuba Pączka zagrał postać Pawła Czarnieckiego, ambitnego i niespełnionego filmowca, który w celach zarobkowych zajmuje się oglądaniem i ocenianiem filmów pornograficznych[5].

Był wśród aktorów czytających przed Pałacem Kultury Golgotę Picnic[2]. W 2013 zdobył Wyróżnienie Sekcji Krytyków Teatralnych ZASP[4] za kreację Cetha - młodego chłopca, którego bierze do trójkąta para gejów: Jamie (Maciej Stuhr) i James (Piotr Polak) w Kabarecie warszawskim w reż. Krzysztofa Warlikowskiego i od 2014 rozpoczął współpracę z Nowym Teatrem[2].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 2013: Nagroda im. Piotra Łazarkiewicza dla Młodego Talentu na Festiwalu Filmów Polskich w Los Angeles za rolę w filmie Płynące wieżowce.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strój szkolny (pol.). slowacki.edu.pl. [dostęp 2020-03-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-11)].
  2. a b c d e f g h i Mike Urbaniak (2014-09-18): Bartosz Gelner: Nie chciałbym zostać zapamiętany jako ładny chłopiec, tylko dobry aktor (pol.). „Gazeta Wyborcza”. [dostęp 2020-03-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-20)].
  3. Bartosz Gelner (pol.). Róża Stańco. [dostęp 2020-03-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-20)].
  4. a b c Bartosz Gelner obchodzi 30. urodziny (pol.). Interia.pl. [dostęp 2020-03-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-11)].
  5. Przemysław Bollin (2017-12-12): Bartosz Gelner: jesteśmy skupieni na sobie (pol.). Onet.pl. [dostęp 2020-03-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-20)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]