Bass słoneczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bass słoneczny
Lepomis gibbosus
(Linnaeus, 1758)
Bass słoneczny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Rodzina bassowate
Rodzaj Lepomis
Gatunek bass słoneczny
Synonimy
  • Eupomotis aureus (Walbaum, 1792)
  • Eupomotis gibbosus (Linnaeus, 1758)
  • Labrus anutus Mitchill, 1817
  • Morone maculata Mitchill, 1814
  • Perca gibbosa Linnaeus, 1758
  • Pomotis catesbei Valenciennes, 1831
  • Pomotis holbroockii Valenciennes, 1831
  • Pomotis ravenellii Valenciennes, 1831
  • Pomotis vulgaris Cuvier, 1829
  • Sparus aureus Walbaum, 1792
  • Sparus mocasinus Rafinesque, 1814

Bass słoneczny[1], bass pospolity[2], słonecznica pstra[3] (Lepomis gibbosus) – gatunek słodkowodnej ryby okoniokształtnej z rodziny bassowatych (Centrarchidae). Poławiana przez wędkarzy. Hodowana w akwariach i w oczkach wodnych.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Dorzecze Missisipi. Introdukowany w Europie w latach 90. XIX w. W Polsce jest gatunkiem obcym. Spotykany w Odrze i jej dopływach. Został sztucznie zasiedlony w Dolnej Odrze w Gryfinie gdzie odbywa tarło.

Obszar bassu słonecznego w Europie

Żyje w rzekach, rozlewiskach, kanałach stawach itp.

Opis[edytuj | edytuj kod]

W ojczyźnie osiąga 30–40 cm długości, w Europie zwykle około 15 cm. Ciało silnie wygrzbiecone, w kształcie dysku, bocznie spłaszczone. Otwór gębowy przedni, mały.

Grzbiet oliwkowozielony, boki niebieskawe, błyszczące, pokryte jaskrawymi, okrągławymi czerwonymi lub pomarańczowymi plamami. Wzdłuż głowy biegną błyszczące, niebieskie i pomarańczowe.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Narybek żywi się planktonem, dorosłe zjadają głównie bezkręgowce oraz małe ryby.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Trze się od V do VIII. Samica buduje gniazdo w piasku w płytkiej wodzie, samiec opiekuje się ikrą i narybkiem.

Hodowla w akwarium[edytuj | edytuj kod]

Wymaga nieogrzewanego akwarium. W oczkach wodnych o głębokości minimum 80 cm może przebywać przez cały rok.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krystyna Kowalska, Jan Maciej Rembiszewski, Halina Rolik Mały słownik zoologiczny, Ryby, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973
  2. Stanislav Frank: Wielki atlas ryb. Przekład: Henryk Szelęgiewicz. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1974.
  3. Josef Reichholf, Gunter Steinbach, Claus Militz: Wielka encyklopedia ryb : słodkowodne i morskie ryby Europy. Wiśniewolski Wiesław (tłum.). Warszawa: Muza, 1994. ISBN 83-7079-317-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]