Batalion „Gozdawa”
| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie |
1939 |
| Rozformowanie |
1944 |
| Działania zbrojne | |
| |
| Organizacja | |
| Formacja | |
| Rodzaj wojsk | |
Batalion im. Stefana Czarnieckiego lub batalion „Gozdawa” – oddział bojowy Armii Krajowej walczący w powstaniu warszawskim na Starym Mieście, a od września – w Śródmieściu.
Historia oddziału
[edytuj | edytuj kod]Oddział zaczął się formować już w październiku 1939 w ramach Związku Powstańców Niepodległości w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie oraz Związku Oficerów Rezerwy. Jednak większość struktur oddziału wywodziła się ze środowiska Pragi. Dlatego też początkowo oddział nazywany był „Batalionem praskim”. Prawdopodobnie należał do Armii Podziemnej organizacji „Miecz i Pług”.
Wiosną 1943 dowództwo batalionu objął kpt. Lucjan Giżyński – „Gozdawa”, od którego batalion wziął swoją popularną nazwę. Zastępcą dowódcy był Lucjan Fajer – ps. „Ognisty”. Wiosną 1944 poprzez włączenie w skład NSZ batalion został scalony z Armią Krajową. Podobno przewidywany był jako II batalion 12 pułku 3 Dywizji Wojskowej Korpusu Służby Bezpieczeństwa, z przeznaczeniem działań policyjnych na ziemiach zachodnich[1].
Ostatecznie w kwietniu 1944 włączono go w skład Rejonu 4 Obwodu Śródmieście AK. Wówczas uzyskał imię Stefana Czarnieckiego. Podporządkowano go XII Zgrupowaniu AK.
Szlak bojowy
[edytuj | edytuj kod]Miejscem koncentracji batalionu, 1 sierpnia, był rejon Nowego Miasta. Na kwaterze 4 kompanii (ul. Freta 49, il. Zakroczymska 12, ul. Piwna 13 i ul. Świętojańska 31 stawiło się 111 żołnierzy. Nie przybyło 21 z Pragi. Uzbrojenie kompanii składało się z 1 lkm Bergmann, 11 pistoletów VIS, 8 granatów ręcznych i 300 sztuk naboi. 5 kompania w składzie 150 żołnierzy zgromadziła się przy ul. Stara 6 w budynku Archiwum Głównym Akt Dawnych, ul. Długiej 24 oraz budynkach poklasztornych oo.Dominikanów przy ul. Freta 10. W trakcie przewożenia broni przez most Kierbedzia zatrzymano i rozstrzelano dwóch żołnierzy kompanii. Udało się jednak przewieźć 2 rkm, na uzbrojenie kompanii składało sie również 15 pistoletów i 10 granatów. 6 kompania w składzie 130 żołnierzy zajmowała kwatery przy ul. Tłomackie 4, Długa 42, Ciasna, Mławska, Daniłowiczowska i okolice pl. Krasińskich. Uzbrojenie kompanii składało się z 2 kbk i 160 sztuk amunicji, 1 pistoletu maszynowego z 40 sztukami amunicji oraz 15 granatów. Przy ul. Długiej 15 zebrała się kompania ckm (nieuzbrojona) oraz kompania sztabowa. Dowództwo zajmowało kwaterę przy ul. Długiej 15 w szkole.[2]
2 sierpnia żołnierze „Gozdawy” brali udział w szturmie na budynek Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych. Bronili pododcinka prowadzącego ulicami: Miodową, Senatorską od Placu Zamkowego przez Plac Teatralny, Bielańską wraz z Bankiem Polskim do ul. Długiej. Krwawe walki toczono m.in. w Pasażu Simonsa, Pałacu Mostowskich oraz Pałacu Blanka.
6 sierpnia, w rocznicę wymarszu Pierwszej Kompanii Kadrowej, żołnierze batalionu wzięli udział w jedynej podczas powstania defiladzie wojsk powstańczych na ulicy Długiej[3].
31 sierpnia podjęto nieudaną próbę przebicia do Śródmieścia. 1 września rozpoczęto ewakuację kanałami ze Starego Miasta do północnego Śródmieścia, gdzie toczono ciężkie i krwawe walki – poległo 60% żołnierzy – do momentu kapitulacji powstania.
Ordre de Bataille batalionu
[edytuj | edytuj kod]Według stanu na 30 lipca 1944 stan batalionu przedstawiał się następująco:
- Dowództwo
- Dowódca – kpt. piech. Lucjan Giżyński „Gozdawa”;
- Zastępca – kpt. Lucjan Wincenty Fajer „Ognisty”;
- Kwatermistrz – kpt. rez. Tadeusz Zwierzchaczewski „Powierza”;
- Adiutant – por. Julian Głowacki „Ogórek”;
- Oficer informacyjny – st. sierż. Jan Omylski „Kaczorowski”;
- Oddziały
- 4 kompania – dowódca ppor. rez. Józef Jasiński „Wyrwa”; Szef – plut. Józef Bielski ”Czajka Tadeusz”
- l pluton – dowódca chor. Kazimierz Latosiński „Robert Bocheński”;
- II pluton – dowódca sierż. NN „Zdzisław Pochmurny”;
- III pluton – dowódca sierż. NN „Zbyszek Niski”;
- 5 kompania – ppor. rez. piech. Roman Roth „Jawor”; zastępca – ppor. Jan Sobociński „Korab”; szef – sierż. Franciszek Baran ”Bogdan Leszek”
- I pluton – dowódca plut. pchor. Edward Magnuszewski „Sokół”;
- II pluton – dowódca plut. Bolesław Kohn „Bolesław Orzeł”;
- III pluton – dowódca sierż. NN „Michał Mol”;
- 6 Kompania – dowódca por. Edward Radzikowski „Jar”;
- I pluton – dowódca sierż. Władysław Bądkowski „Słowik”;
- II pluton – dowódca sierż. Antoni Wronka „Janusz Dreszer”;
- III Pluton – dowódca plut. Tadeusz Wachołwski „Orzeł II”;
- kompania sztabowa – dowódca por. Julian Głowacki „Ogórek”;
- kompania ckm – dowódca kpt. Stanisław Szydziak-Sapuła „Wytyczyński”. W dniu 6 sierpnia na naradzie oficerów oddziałów Zgrupowania Sienkiewicz, podjęto decyzję o utworzeniu nowych oddziałów w sile kompanii, które miały służyć do interwencji na zagrożonych odcinkach[2].
7 sierpnia 1944 struktura batalionu przedstawiała się następująco:
- Dowództwo
- Dowódca - kpt. piech. Lucjan Giżyński "Gozdawa";
- Zastępca - kpt. Lucjan Wincenty Fajer "Ognisty";
- Kwatermistrz - kpt. rez. Tadeusz Zwierzchaczewski "Powierza";
- Adiutant - por. Julian Głowacki "Ogórek";
- Szef saperów batalionu - por. Stanisław Gordon "Benett";
- Kapelan - ks. kpt. Adam Wiśniewski "Łukasz";
- Naczelny lekarz i szef szpitala - por. dr. Stanisław Wojecki "Piotr";
- Oddziały
- 1 kompania "Wypadowa" - dowódca kpt. "Prus" Tadeusz Dąbrowski; zastępca - por. Józef Jasiński "Wyrwa";
- 2 kompania "Szturmowa" - dowódca por. Antoni Zawojski "Wrona"; zastępca - kpt. Sylwester Twarowski "Jacek";
- 3 kompania - dowódca por. Lesław Kossowski "Leszek";
- 4 kompania - dowódca ppor. rez. Józef Jasiński "Wyrwa"; zastępca - ppor. Zygmunt Zieliński "Zyzio";
- 5 kompania - dowódca por. Roman Roth "Jawor"; zastępca - ppor. Jan Sobociński „Korab”;
- 6 kompania - dowódca por. Edward Radzikowski "Jar";
- kompania saperów - dowódca por. NN "Klucznik", zastępcy - por. Wiesław Czajkowski "Ten"; por. Józef Draguła "Grad";
- kompania sztabowa - dowódca por. Julian Głowacki "Ogórek";[4.1]
Upamiętnienie
[edytuj | edytuj kod]- Pomnik upamiętniający poległych żołnierzy batalionu „Gozdawa” przy ul. Miodowej.
- Tablica pamiątkowa na ul. Zakroczymskiej (róg Konwiktorskiej).
- Tablica pamiątkowa na budynku Banku Polskiego w Warszawie[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Stefan Bojemski: Narodowe Siły Zbrojne w Powstaniu Warszawskim. Warszawa: Fronda pl, 2009, s. 133.
- 1 2 Lucjan Fajer, Żołnierze Starówki, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo "Iskry", 1957, s. 19-104.
- ↑ Robert Bielecki: Długa 7 w powstaniu warszawskim. Warszawa: Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych, 1994, s. 17.
- ↑ Zbigniew Wróblewski: Pod komendą „Gozdawy” 1 VIII – 4 X 1944. Warszawa: Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, 1989, s. Fotografia na końcu książki. ISBN 83-202-0715-0.
- ↑ s. 76-84.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Zbigniew Wróblewski: Pod komendą „Gozdawy” 1 VIII – 4 X 1944. Warszawa: Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, 1989, s. 1-290. ISBN 83-202-0715-0.
