Batalion Czata 49

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żołnierze z Batalionu "Czata 49" wyciągają z zasobników zrzutowe granatniki przeciwpancerne "PIAT". Trzeci od lewej stoi kpr. pchor. Andrzej Maringe "Andrzej", w środku siedzi kpr. pchor. Stanisław Potworowski "Potwór".
Grupa żołnierzy z Batalionu "Czata 49" na ulicy Franciszkańskiej ze zdobycznym motocyklem. Na tylnym siedzeniu siedzi łączniczka Anna Wyganowska "Ewa" i przekazuje rozkaz strzelcowi "Kropka".
Żołnierze Batalionu "Czata 49" po kilku godzinnym przejściu kanałami z placu Krasińskich do ulicy Wareckiej na Śródmieście, nad ranem 2 IX 1944. Ze zdobycznym MG 42 stoi kpr. Antoni Kłopocki "Dąbek".
Kamień pamiątkowy poświęcony batalionowi „Czata 49” przy ulicy Słomińskiego, w pobliżu wejścia na stację metra Dworzec Gdański

Batalion Czata 49, Czata - batalion Armii Krajowej, należący do Zgrupowania Radosław.

W 1942 r. powstała Centrala Zaopatrzenia Terenu (CZT), z kryptonimem liczbowym KG AK: 49. Miała ona na celu zaopatrywanie Kedywów Okręgów AK na Kresach. Pierwszym dowódcą CZT był mjr/ppłk. cc. Henryk Krajewski "Trzaska", a od maja 1944 - mjr cc. Tadeusz Runge. Zastępcą dowódcy tego batalionu był Zygmunt Milewicz.

Batalion Czata 49 utworzono z personelu CZT, IV Oddziału KG AK, żołnierzy 27. Wołyńskiej DP AK, oraz cichociemnych oczekujących w stolicy na przydziały. Batalion walczył w powstaniu - najpierw w rejonie Woli i Starego Miasta, następnie na Czerniakowie i Mokotowie. W walkach stracił ponad 200 żołnierzy. W jego składzie znajdowali się żołnierze 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty i cichociemni.

W batalionie Czata 49 walczyli między innymi: Jan Bienias, Cezary Nowodworski i Romuald Śreniawa Szypiowski.

Skład[edytuj]

Upamiętnienie[edytuj]

  • U zbiegu ulic Słomińskiego i A. Dawidowskiego znajduje się skwer Batalionu AK „Czata 49” z kamieniem pamiątkowym.

Linki zewnętrzne[edytuj]