Batalion ON „Kartuzy”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Batalion ON „Kartuzy”
Kartuski batalion ON
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Kartuzy
Formacja Obrona Narodowa
Rodzaj wojsk piechota
Skład typ IV
Morska Brygada ON
Obrona Narodowa w 1939

Kartuski Batalion Obrony Narodowej (batalion ON „Kartuzy” [1]) – pododdział piechoty Wojska Polskiego II RP.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Batalion został sformowany jesienią 1937 roku, w składzie Morskiej Brygady ON od maja 1939 roku przeformowany według etatu batalionu ON typ IV. Jednostką administracyjną i mobilizującą dla Kartuskiego Batalionu ON był 2 Morski Batalion Strzelców. Podczas mobilizacji alarmowej z zawiązków Kartuskiego Baonu ON został sformowany i zmobilizowany według etatu batalionu piechoty typ spec. organizacji wojennej 3017. Otrzymał nową nawę 4 Morski Batalion Strzelców[2]. We wrześniu 1939 roku batalion, w składzie macierzystej brygady, walczył w Obronie Wybrzeża.

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca – kpt. Marian Mordawski (do 5 IX 1939 godziny wieczorne, przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy baonu) - mjr Stanisław Hochfeld[3]
  • dowódca 1 kompanii strzelecka ON „Kartuzy” – kpt. Roman Wasilewski
  • dowódca 2 kompanii ON strzelecka „Żukowo” – kpt. Michał Pikuła
  • dowódca 3 kompanii ON strzelecka „Chmielno” – kpt. Stanisław Grajski
  • kompania ckm - ppor. Edmund Ajtner[4]

- pluton moździerzy - ppor. rez. Jan Tybiszewski[4]

  • pluton zwiadu/kolarzy - ppor. Edward Bednarski[5]
  • pluton łączności -

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W literaturze jednostka bywa określana jako Batalion ON "Kartuzy IV", natomiast numerację rzymską posiadały wyłącznie bataliony ON stacjonujące w tej samej miejscowości np. gdyńskie (I, II, III), warszawskie (I, II, III), czy lwowskie (I, II).
  2. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja. Str. 717, 1095, 2010.
  3. Wacław Tym, Andrzej Rzepniewski, Gdynia 1939. Relacje uczestników walk lądowych (wstęp, wybór, komentarze) str. 325, 1979.
  4. a b Wacław Tym, Andrzej Rzepniewski, Kępa Oksywska 1939. Relacje uczestników walk lądowych str. 447, 1985.
  5. Wacław Tym, Andrzej Rzepniewski, Gdynia 1939. Relacje uczestników walk lądowych. str. 196-197, 1979.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Pindel, Obrona Narodowa 1937-1939, Warszawa: Wydaw. Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, ISBN 83-11-06301-X, OCLC 69279234.
  • Kępa Oksywska 1939. Relacje uczestników walk lądowych, Gdańsk 1985.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-86100-83-5​.