Batalion ON „Nakło”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Batalion ON „Nakło”
Nakielski batalion ON
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1937
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca Nakielski
Dowódcy
Ostatni mjr Józef Parczyński
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Nakło, Wyrzysk
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość Pomorska Brygada ON
Chełmińska Brygada ON
Chełmińska ON
Obrona Narodowa w 1939

Nakielski Batalion Obrony Narodowej (batalion ON „Nakło”) - pododdział piechoty Wojska Polskiego II RP.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Nakielski batalion Obrony Narodowej został sformowany w 1937 roku, w Nakle, w składzie Pomorskiej Brygady ON.

Wiosną 1939 roku przeformowany został na etat batalionu ON typ II. Po przemianowaniu Pomorskiej Brygady ON na Chełmińską Brygadę ON i utworzeniu nowej Pomorskiej Brygady ON w Świeciu, pozostał w składzie Chełmińskiej Brygady ON.

Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” Nakielski batalion ON był zawiązkiem dla baonu piechoty typ specjalny nr 86, a 2 kompania ON „Wyrzysk” zawiązkiem dla 2 kompanii strzeleckiej tegoż batalionu piechoty. Jednostką mobilizującą baon piechoty typ spec. nr 86 był 61 pułk Piechoty Wielkopolskiej w Bydgoszczy. Batalion mobilizował się w alarmie, w grupie jednostek oznaczonych kolorem niebieskim, w Nakle, w czasie A+24 (2 kompania strzelecka mobilizowała się w tym samym trybie i grupie, w Wyrzysku, w czasie A+18). Jednostka została zorganizowana według organizacji wojennej L. 3017/mob.org. baonu piechoty typ specjalny[1].

W założeniu baon piechoty typ spec. nr 86 miał wejść w skład 208 pułku piechoty, jednak w kampanii wrześniowej walczył w składzie 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty.

Mobilizacja batalionu rozpoczęła się 24 sierpnia 1939 roku około godz. 7.00-8.00, w trybie alarmowym. Karty mobilizacyjne zostały dostarczone dopiero po zakończeniu mobilizacji. Po ukończeniu mobilizacji cały stan osobowy batalionu złożył przysięgę, a następnie przemaszerował z Nakła do miejscowości Paterek, gdzie przygotowywał rowy strzeleckie wzdłuż południowego brzegu Noteci[2].

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna batalionu w marcu 1939 roku[3][4][a]:

  • dowódca batalionu – mjr Parczyński Józef (*)[b]
  • dowódca 1 kompanii ON „Nakło” – kpt adm. (piech.) Mikołajczak Józef (*)[b]
  • dowódca 2 kompanii ON „Wyrzysk” – kpt. Łuck Piotr (* )[b]
  • dowódca 3 kompanii ON „Nakło” – kpt. Nowak Leopold
Organizacja i obsada personalna we wrześniu 1939
Dowództwo
  • dowódca batalionu - mjr Józef Parczyński
  • adiutant - ppor. Michał Mędlewski
  • płatnik - ppor. Ludwik Kanneneger
  • podoficer gospodarczy - sierż. Stefan Walkowiak
  • podoficer broni - sierż. N. Nędzusiak
  • kierownik kancelarii - st. sierż. Antoni Żakowski
  • dowódca drużyny pionierów - sierż. Władysław Konieczny
  • dowódca drużyny sanitarnej - kpr. Alfons Krause
1 kompania ON „Nakło”
  • dowódca kompanii - kpt. Stanisław Nowak
  • podoficer broni i gospodarczy - plut. Kazimierz Wiśniewski
  • szef kompanii - plut. Bernard Kruk
  • dowódca I plutonu - por. Jan Bleja
  • dowódca II plutonu - ppor. Leopold Januszewski
  • dowódca III plutonu - ppor. Marian Biegański
2 kompania ON „Wyrzysk”
  • dowódca kompanii -  kpt. Piotr Lück
  • podoficer broni i gospodarczy - kpr. Stanisław Ostręga
  • szef kompanii - st. sierż. Andrzej Grześkowiak
  • dowódca I plutonu - ppor. Leonard Majewski
  • dowódca II plutonu - sierż. pchor. Zdzisław Dulla
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. Zygmunt Przasnycki[c]
3 kompania ON „Noteć”
  • dowódca kompanii - por. rez. Marian Cichocki
  • podoficer broni i gospodarczy - kpr. Jan Wiśniewski
  • szef kompanii - st. sierż. Antoni Linert
  • dowódca I plutonu - ppor. Kazimierz Kaliski
  • dowódca II plutonu - NN
  • dowódca III plutonu - NN
Kompania ckm
  • dowódca kompanii - por. Brunon Kitkowski
  • podoficer broni i gospodarczy - kpr. Jan Bednarek
  • szef kompanii - plut. Klemens Borzych
  • dowódca I plutonu - ppor. Feliks Skośnicki
  • dowódca II plutonu - ppor. Wiktor Ksycki
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. Bolesław Sęczyk[d]
  • dowódca plutonu moździerzy - por. Władysław Lackowski

Faktycznie na uzbrojeniu batalionu znajdowały się trzy ciężkie karabiny maszynowe, dziewięć lekkich karabinów maszynowych, jeden 81 mm moździerz, sześć granatników, 333 karabinów, 164 karabinków i 28 pistoletów[7].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[5].
  2. a b c Gwiazdką oznaczono oficera, który pełnił jednoczenie więcej niż jedną funkcję[6].
  3. Zygmunt Przasnycki, po uwolnieniu z niewoli niemieckiej, w listopadzie 1945 roku pełnił służbę na stanowisku dowódcy plutonu w 3. kompanii 13 Wileńskiego Batalionu Strzelców.
  4. Bolesław Sęczyk, po uwolnieniu z niewoli niemieckiej, w grudniu 1945 roku pełnił służbę na stanowisku dowódcy 2 kompanii szkolnej Kursów Maturalnych Nr 2 w Matino we Włoszech.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ..., s. 114, 933, 1105, 1095.
  2. Zygmunt Przasnycki, Relacja ..., s. 1.
  3. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 667.
  4. Obrona Narodowa 1939 ↓.
  5. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
  6. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VIII.
  7. Andrzej Konstankiewicz: Broń strzelecka i sprzęt artyleryjski formacji polskich i Wojska Polskiego w latach 1914-1939, Lublin, 2003, ​ISBN 83-227-1944-2​, s. 248 (za W. Rezmerem)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Przasnycki, Relacja z 27 listopada 1945 roku, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.27e.
  • Bolesław Sęczyk, Relacja z kampanii wrześniowej w Polsce z 7 grudnia 1945 roku, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.27e.
  • Kazimierz Pindel: Obrona Narodowa 1937-1939. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej. ISBN 83-11-06301-X.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-86100-83-5​.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
  • Batalion ON „Nakło”. Obrona Narodowa II RP 1937-1939. Serwis poświęcony formacjom Obrony Narodowej II RP i Przysposobienia Wojskowego Konnego. [dostęp 2018-08-20].