Battling Levinsky

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Battling Levinsky
Barney Lebrowitz
Battling Levinsky
Pseudonim Barney Williams
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1891
Filadelfia
Data i miejsce śmierci 12 lutego 1949
Filadelfia
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 180 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa półciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 288
Zwycięstwa 70
Przez nokauty 30
Porażki 20
Remisy 14

Battling Levinsky, właśc. Barney Lebrowitz (ur. 10 czerwca 1891 w Filadelfii, zm. 12 lutego 1949 tamże[1]) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata kategorii półciężkiej.

Pochodził z żydowskiej rodziny[2]. Rozpoczął zawodowo walczyć jako pięściarz w 1910 pod pseudonimem Barney Williams. W 1913 dostał się pod opiekę managera Dana Morgana, który zmienił jego przydomek na Battling Levinsky i doprowadził do zdobycia tytułu mistrza świata[3]. Choć oficjalne statystyki podają, że Levinsky stoczył 288 walk zawodowych, w rzeczywistości było ich więcej, być może ponad 500. Był znany głównie z umiejętności walki defensywnej[3]. Miał naturalną wagę półciężką, ale często mierzył się z bokserami kategorii ciężkiej.

Większość jego walk była stoczona w formule no decision. W 1910 stoczył 20 bokserskich pojedynków, a w 1911 19. W tym roku trzykrotnie walczył z Leo Houckem i raz z Jackiem Dillonem, zdaniem prasy przegrywając te pojedynki. w 1912 stoczył 21 walk, w tym dwie z Eddiem McGoortym. W 1913 również walczył 21 razy, w tym dwukrotnie z Jackiem „Twin” Sullivanem, a także z Dillonem i znacznie cięższymi „Firemanem” Jimem Flynnem i „Porky” Danem Flynnem.

14 kwietnia 1914 w Butte zmierzył się z Jackiem Dillonem o mistrzostwo świata w kategorii półciężkiej (do 175 funtów). Tytuł w tej kategorii był nieobsadzony, odkąd Philadelphia Jack O’Brien przestał go bronić w 1905. Dillon zwyciężył na punkty po 12 rundach i został tym samym nowym mistrzem świata[4]. W walce rewanżowej 28 maja tego roku w Indianapolis Dillon był również lepszy zdaniem prasy (walka była no decision)[5]. W tym roku Levinsky walczył również m.in. z „Porky” Danem Flynnem (trzykrotnie), „Firemanem” Jimem Flynnem, Bobem Moha i Edem „Gunboat” Smithem.

Przegrał walkę o mistrzostwo świata z Dillonem 25 kwietnia 1916 w Kansas City[6], ale po dwóch kolejnych pojedynkach z tym bokserem, które były no decision, zdobył tytuł mistrza świata w kategorii półciężkiej po pokonaniu Dillona na punkty 24 października 1916 w Bostonie[7]. Był to dziewiąty pojedynek tych pięściarzy[8].

Jako mistrz świata przez długi czas nie bronił tytułu, rywalizując w walkach towarzyskich. Mierzył się, najczęściej po kilka razy, z takim zawodnikami, jak m.in. Billy Miske, Bob Moha, Ed „Gunboat” Smith, Leo Houck, Tommy Gibbons i Harry Greb, z którym spotykał się sześciokrotnie, w tym raz w walce o tytuł mistrzowski 17 lutego 1919 w Buffalo[9]. Wszystkie walki z Grebem były no decision i we wszystkich zdaniem prasy wygrał Greb.

Battling Levinsky

6 listopada 1918 w Filadelfii Levinsky został znokautowany w 3. rundzie przez przyszłego mistrza świata wagi ciężkiej Jacka Dempseya.

12 października 1920 w Jersey City Levinsky stracił tytuł mistrza świata kategorii półciężkiej, gdy Georges Carpentier znokautował go w 4. rundzie[10]. 13 stycznia 1922 spróbował zdobyć czempionat Stanów Zjednoczonych w tej kategorii, ale Gene Tunney pokonał go na punkty. Po tej walce Levinsky pauzował do 1926, w którym stoczył pięć pojedynków, w tym no decision z Youngiem Striblingiem, zdaniem prasy przegrany. Kontynuował karierę do 1930.

Został wybrany w 2000 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Battling Levinsky (Barney Lebrowitz) (Barney Williams), The Cyber Boxing Zone Encyclopedia [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  2. Battling Levinsky (Barney Lebrowitz), International Jewish Sports Hall of Fame [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  3. a b James B. Roberts, Alexander G. Skutt: The Boxing Register. International Hall of Fame Official Record Book. Wyd. 4. Ithaca: McBooks Press, Inc., 2006, s. 166. ISBN 978-1-59013-121-3. (ang.)
  4. Barry J. Hugman, 1914-04-14 Jack Dillon w pts 12 Battling Levinsky, Holland Arena, Butte, Montana, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  5. Barry J. Hugman, 1914-05-29 Jack Dillon nd-w pts 10 Battling Levinsky, Federal Park, Indianapolis, Indiana, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  6. Barry J. Hugman, 1916-04-25 Jack Dillon w pts 15 Battling Levinsky, Convention Hall, Kansas City, Missouri, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  7. Barry J. Hugman, 1916-10-24 Battling Levinsky w pts 12 Jack Dillon, Armory AA, Boston, Massachusetts, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  8. a b Battling Levinsky, International Boxing Hall of Fame [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  9. Barry J. Hugman, 1919-02-17 Battling Levinsky nd-l pts 10 Harry Greb, Broadway Auditorium, Buffalo, New York, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  10. Barry J. Hugman, 1920-10-12 Georges Carpentier nd-w co 4 (12) Battling Levinsky, International League Park, Jersey City, New Jersey, USA - WORLD, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]