Baublis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Baublis – około 1000-letni dąb wspomniany przez Adama Mickiewicza w Panu Tadeuszu, w którego pniu poeta, filolog i historyk Dionizy Paszkiewicz (lit. Dionizas Poška) założył muzeum. Dąb ten rósł w Bordziach na Żmudzi. Ścięty został w 1812 roku.

Nazwę Baublis nadawano na Żmudzi starym dębom otaczanym czcią religijną. Wierzono, że w określone dni wydobywał się z nich głos przepowiadający przyszłość.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia PWN
  • Encyklopedia Staropolska
  • Mała encyklopedia leśna, PWN, Warszawa 1991, ​ISBN 83-01-08938-5
  • Szczepkowski A., Tomusiak R., Zarzynski P.; Ocena wybranych cech dendrometrycznych Baublisa - najsłynniejszego dębu w literaturze polskiej. 2002. Sylwan nr 11
  • Tomasz Kowalik, Wielkie sędziwe zielone pomniki, Gościniec nr 4 (8) 2002, ISSN 1642-0853 ([1])