Baureihe E 40

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Baureihe E 40
Db-140771-00.jpg
140 771-7
Producent Niemcy Krupp, Henschel, Krauss-Maffei, Siemens, ABB
Lata budowy 1957-1973
Układ osi Bo'Bo'
Masa służbowa 83 t
Długość ze zderzakami 16 490 mm
Liczba silników 4
Moc ciągła 3700 KW
Prędkość konstrukcyjna 100 km/h (od 1968 roku 110 km/h)
System hamulca K-GP mZ
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal:Portale Kolej

Baureihe E 40 - niemiecka lokomotywa elektryczna, Einheitselektrolokomotive zamówiona przez Deutsche Bundesbahn w 1956 i przeznaczona do obsługi pociągów towarowych. W 1968 roku oznaczenie zmieniono z Baureihe E 40 na Baureihe 140 (odmiana Baureihe E 40.11 otrzymała oznaczenie Baureihe 139). Zbudowano 879 lokomotyw tego typu, co sprawiło że była to najliczniej budowana Einheitselektrolokomotive.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lokomotywy E 40 powstały w wyniku przekonstruowania lokomotywy Baureihe E 10. Zmiany obejmowały zmianę przełożenia przekładni (mniejsza prędkość konstrukcyjna pozwoliła na zwiększenie masy prowadzonych składów), pozbawienie lokomotywy hamulca elektrycznego oraz szereg drobnych zmian.

Prędkość podstawowej wersji E 40 była równa 100 km/h, w 1969 roku prędkość zwiększono do 110 km/h dzięki czemu lepiej nadawała się do obsługi pociągów podmiejskich. Wersja E 40.11 (31 lokomotyw) została wyposażona w hamulec elektryczny. W latach 90. powstało kolejnych 110 lokomotyw Baureihe139 (E 40.11) poprzez przebudowę lokomotyw.

Obecnie lokomotywy Baureihe 140 i 139 są zastępowane nowymi Baureihe 145, Baureihe 185 i Baureihe 189. Ostatnie lokomotywy tego typu zostały wycofane z użycia w 2010 roku.