Bazyli (Kriwoszein)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bazyli
Wsiewołod Kriwoszein
arcybiskup brukselsko-belgijski
Ilustracja
Athos. 1933
Kraj działania  Belgia
Data i miejsce urodzenia 30 lipca 1900
Petersburg
Data i miejsce śmierci 22 października 1985
Leningrad
arcybiskup brukselsko-belgijski
Okres sprawowania 1960–1985
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia brukselsko-belgijska
Śluby zakonne 1925
Prezbiterat 22 maja 1951
Nominacja biskupia 26 maja 1958
Sakra biskupia 14 czerwca 1959
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 14 czerwca 1959
Miejscowość Londyn
Miejsce Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Konsekrator Mikołaj (Jeriomin)
Współkonsekratorzy Antoni (Bloom)

Bazyli, imię świeckie Wsiewołod Aleksandrowicz Kriwoszein (ur. 30 lipca 1900 w Petersburgu, zm. 22 września 1985 w Leningradzie) – rosyjski biskup prawosławny, wieloletni zwierzchnik eparchii brukselsko-belgijskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem ministra, Aleksandra Kriwoszeina. W 1919 wstąpił jako ochotnik do Białej Armii, jednak z powodu poniesiony obrażeń (odmrożenia rąk i nóg) w 1920 ewakuował się do Francji. Na Sorbonie ukończył rozpoczęte w Rosji studia filologiczne. W 1925, po pielgrzymce na górę Athos, zdecydował się pozostać jako posłusznik w rosyjskim klasztorze św. Pantelejmona. W tym samym roku złożył tamże śluby wieczyste, przyjmując imię Bazyli. W latach 1942–1945 reprezentował swój monaster w zarządzającej Athosem Świętej Wspólnocie, zaś przez ostatni rok sprawowania funkcji także w jej organie wykonawczym – Świętej Komisji. Podjął studia teologiczne, w szczególności w dziedzinie patrologii. W 1936 opublikował pracę nt. św. Grzegorza Palamasa.

W 1947, w związku z sytuacją polityczną w Grecji po wojnie domowej, wyjechał z Athosu razem z grupą innych rosyjskich mnichów. Udał się do Oksfordu, gdzie współredagował Słownik języka greckiego patrystycznego. 22 maja 1951 przyjął święcenia kapłańskie. Po ukończeniu prac nad słownikiem kontynuował w Oxfordzie pracę naukową w dziedzinie patrologii, bizantynistyki i teologii dogmatycznej prawosławia. W latach 1963-1965 opublikował dzieła zebrane Grzegorza Nowego Teologa z komentarzem.

W 1957 otrzymał godność archimandryty. 26 maja 1958 otrzymał nominację na biskupa wołokołamskiego, wikariusza Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jego biskupia chirotonia odbyła się 14 czerwca 1959 w soborze w Londynie, jednak jego oficjalną siedzibą został Paryż. W 1960, po śmierci metropolity brukselskiego i całej Belgii Aleksandra, został jego następcą. W tym samym roku otrzymał godność arcybiskupią. W 1964 Leningradzka Akademia Teologiczna nadała mu stopień doktora teologii.

Reprezentował Patriarchat Moskiewski na konsultacjach poprzedzających zwołanie soboru panprawosławnego, uczestniczył w dialogu ekumenicznym z Kościołami starokatolickimi oraz anglikanami. Dwukrotnie spotykał się z papieżem Janem Pawłem II jako oficjalny przedstawiciel Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Brał udział w pracach Światowej Rady Kościołów. W eparchii brukselsko-belgijskiej zainicjował tworzenie parafii francusko- i niderlandzkojęzycznych. W okresie sprawowania przez niego urzędu prawosławie zostało uznane w Belgii za jedną z religii oficjalnie uznawanych przez państwo.

Protestował przeciwko wygnaniu z ZSRR Aleksandra Sołżenicyna oraz prześladowaniu prawosławnych duchownych-dysydentów: Gleba Jakunina i Dmitrija Dudki, jak również przeciwko antycerkiewnemu ustawodawstwu w Związku Radzieckim.

Zmarł 22 września 1985 w Leningradzie w czasie jednej ze swoich regularnych wizyt w Związku Radzieckim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Aleksander (Niemołowski)
Biskup brukselski
1960 – 1985
Następca
Szymon (Iszunin)