Bazylika La Mercé w Barcelonie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bazylika La Mercé
w Barcelonie

Basílica de la Mare de Déu de la Mercè
Basílica de Nuestra Señora de la Merced
Ilustracja
Państwo  Hiszpania
Wspólnota autonomiczna  Katalonia
Miejscowość Barcelona
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
bazylika mniejsza
• nadający tytuł
od 1918
Benedykt XV
Położenie na mapie Barcelony
Mapa konturowa Barcelony, po prawej znajduje się punkt z opisem „Bazylika La Mercéw Barcelonie”
Położenie na mapie Hiszpanii
Mapa konturowa Hiszpanii, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Bazylika La Mercéw Barcelonie”
Położenie na mapie Katalonii
Mapa konturowa Katalonii, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Bazylika La Mercéw Barcelonie”
Ziemia41°22′46,06″N 2°10′46,58″E/41,379461 2,179606

Bazylika La Mercè (pełna nazwa: kat. Basílica de la Mare de Déu de la Mercè, hiszp. La Basílica de Nuestra Señora de la Merced) – barokowy kościół katolicki w Barcelonie, w dzielnicy Barri Gòtic.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Basílica de la Mercè per dins.jpg

Pierwszy kościół w tym miejscu powstał w XIII wieku. Obecna bazylika jest jednak znacznie młodsza - została wybudowana w latach 1765-1775 według projektu Josepa Masa i Dordala. Poświęcona Maryi, patronce miasta, była od początku istnienia jednym z reprezentacyjnych kościołów Barcelony, wzniesionym według zaleceń kontrreformacji - pełnym przepychu, na planie krzyża łacińskiego.

Pierwotnie przy kościele znajdował się klasztor mercedarianów, zlikwidowany w 1835. Zabudowania klasztorne zostały wówczas zaadaptowane na szkołę, a następnie na cele wojskowe, które pełnią do dnia dzisiejszego. W 1888 obiekt przeszedł remont i przebudowę, w czasie której powstała kopuła nad prezbiterium. Została ona zniszczona w czasie hiszpańskiej wojny domowej, a następnie odbudowana.

W świątyni znajduje się otoczony kultem wizerunek Matki Boskiej Łaskawej, patronki kościoła.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Kościół reprezentuje styl barokowy. Wejście do niego prowadzi przez drzwi główne obramowane portalem z dwoma korynckimi pilastrami i tympanonem. Pilastry takie, zestawione w pary, są głównym motywem zdobniczym fasady (łącznie cztery zestawienia na niższym poziomie fasady i dwa na wyższym). Centralny punkt elewacji stanowi owalne okno, częściowo obramowane płaskorzeźbami, trójkątny szczyt fasady wieńczy krzyż. Obiekt posiada kopułę z figurą Maryi nad prezbiterium oraz pojedynczą, ośmioboczną wieżę, część pierwszego kościoła na tym miejscu. Wnętrze świątyni jest urządzone w niezwykle wystawny sposób, z zespołem złoconych ołtarzy, mozaik i fresków na beczkowym sklepieniu i ścianach.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]