Bazylika San Salvatore w Brescii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bazylika San Salvatore
w Brescii
Basilica di San Salvatore
muzeum
Ilustracja
Widok bazyliki
Państwo

 Włochy

Miejscowość

Brescia

Wyznanie
Kościół
Położenie na mapie Włoch
Mapa konturowa Włoch, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Bazylika San Salvatore w Brescii”
45°32′23,47″N 10°13′41,28″E/45,539853 10,228132
Strona internetowa

Bazylika San Salvatore w Brescii wł. Basilica di San Salvatore jest jednym z najważniejszych zachowanych zabytków wczesnośredniowiecznej architektury sakralnej. Znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO jako jedno z siedmiu miejsc kategorii: Longobardowie we Włoszech. Ośrodki władzy, 568 – 774 n.e. Bazylika tworzy jeden kompleks architektoniczny z sąsiednim klasztorem Santa Giulia. [1]

Król Dezyderiusz w 753 r. założył klasztor żeński, poświęcając go Zbawicielowi (San Salvatore), a następnie umieścił w nim szczątki męczennicy św. Julii. Kościół i klasztor miały być symbolem dynastycznej potęgi Longobardów. Dzwonnica została wzniesiona około 1300 r. W XIV wieku dobudowano kaplice od strony północnej. Fasada została rozebrana w 1466 r., aby na wyższym poziomie zbudować chór dla sióstr (obecnie przyłączony do kościoła Santa Giulia), którego dolne piętro stanowi atrium San Salvatore.[1]

Badania, przeprowadzone wewnątrz budynku, uwidoczniły nie tylko część jego oryginalnych ścian, ale także pozostałości rzymskiego domu poniżej (I-IV wiek n.e.), niektóre konstrukcje nawiązujące do pierwszego okresu longobardzkiego (568-650) i fundamenty starszego kościoła, teraz częściowo widoczne. Wewnątrz, dwa rzędy kolumn różnego pochodzenia (niektóre z rzymskich budynków), zakończone są niezwykłymi głowicami, dwie typu Rawenna (VI wiek). Pozostały fragmenty fresków i dekoracji sztukatorskich z okresu karolińskiego (IX wiek). Na kontr-fasadzie i w kaplicy znajdują się freski z XVI wieku.[1]

W 1798 r. kościół i klasztor desakralizowano, w 1882 r. przekształcono w muzeum, a w 2011 r. wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]