Bazylika Santa Maria del Mar w Barcelonie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bazylika
Najświętszej Maryi Panny Morza
w Barcelonie

Basílica de Santa Maria del Mar
Ilustracja
Fasada zachodnia
Państwo  Hiszpania
Wspólnota autonomiczna  Katalonia
Miejscowość Barcelona
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
bazylika mniejsza
• nadający tytuł
od 1923
Pius XI
Wezwanie Najświętszej Marii Panny
Położenie na mapie Barcelony
Mapa konturowa Barcelony, po prawej znajduje się punkt z opisem „Bazylika Najświętszej Maryi Panny Morza w Barcelonie”
Położenie na mapie Hiszpanii
Mapa konturowa Hiszpanii, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Bazylika Najświętszej Maryi Panny Morza w Barcelonie”
Położenie na mapie Katalonii
Mapa konturowa Katalonii, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Bazylika Najświętszej Maryi Panny Morza w Barcelonie”
Ziemia41°23′01″N 2°10′55″E/41,383611 2,181944

Bazylika Santa Maria del Mar w Barcelonie (Matki Bożej Morza) – gotycki kościół w Barcelonie, w dzielnicy La Ribera. Został wzniesiony w latach 1329-1383 w stylu gotyku katalońskiego[1].

Płaskorzeźby przedstawiające tragarzy niosących kamienie do budowy kościoła

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o kościele pod tym wezwaniem pochodzi z 998 r. Budowa obecnej świątyni rozpoczęła się jednak znacznie później, po 1324, na skutek zabiegów archidiakona kościoła Bernata Llulla. 25 marca 1329 król Aragonii Alfons IV położył kamień węgielny pod budowę. Projekt nowego gmachu kościelnego przygotował Berenguer de Montagut, który równocześnie nadzorował prace budowlane (drugim budowniczym kościoła był Ramón Despuig)[2]. Do 1350 ukończono mury zewnętrzne kościoła, kaplice oraz dekorację obu fasad. Prace poważnie jednak opóźnił pożar w 1379, który zniszczył poważną część już wybudowanego obiektu. Oficjalne zakończenie budowy oraz pierwsza msza w kościele miały miejsce 3 listopada 1383.

W 1428 trzęsienie ziemi zniszczyło imponującą rozetę w oknie na fasadzie zachodniej, która musiała być odbudowana[3]. Dokonano tego w nowym stylu gotyku płomienistego do roku 1459 (witraż jest o rok późniejszy)[2]. W późniejszych stuleciach nie dokonywano większych modyfikacji wnętrza świątyni. Jedynie w XIX wieku wzniesiono Kaplicę Najświętszego Sakramentu, zaś w 1936 pożar budynku zniszczył barokowy ołtarz główny i część obrazów stanowiących dekorację kościoła[4]. Jeszcze do 1902 trwały ponadto prace wykończeniowe przy jednej z wież kościelnych (drugą ukończono w 1496).

Wnętrze kościoła

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Kościół Santa Maria jest świątynią typu bazylikowego (z nawą środkową wyższą od bocznych). Prezbiterium nie jest wyodrębnione. Wejście do kościoła wiedzie poprzez bogato zdobiony portal z tympanonem i gotyckimi blendami po obydwu stronach. Sklepienie w kościele jest krzyżowe, wsparte na rzędach ośmiobocznych kolumn. Pożar w 1936 pozbawił wnętrze kościoła niemal całej dekoracji, co stwarza wyjątkowe w hiszpańskich świątyniach wrażenie prostoty. Na szczególną uwagę zasługuje zachowany zespół witraży[5].

W literaturze[edytuj | edytuj kod]

Budowa kościoła stanowi tło dla wydarzeń powieści Katedra w Barcelonie (La catedral del mar) Ildefonso Falconesa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cirici, Alexandre. Barcelona paso a paso, Barcelona, Editorial Teide, S.A. 1981.
  2. a b Cirici, op.cit.
  3. Hernàndez-Cros, Josep Emili (ed.). Catàleg del Patrimoni Arquitectònic Històrico-Artístic de la Ciutat de Barcelona, Barcelona, Ajuntament de Barcelona, 1987
  4. Hernàndez-Cros, op. cit.
  5. Hernàndez-Cros, op. cit.; Cirici, op. cit.