Beata Borowicz-Sierocka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Beata Sierocka (na tle karkonoskiej panoramy)

Beata Sierocka – polska filozof specjalizująca się w filozofii komunikacji, teorii transcendentalno-pragmatycznej i krytyczno-hermeneutycznej. Od 2005 dziekan Wydziału Nauk Społecznych i Dziennikarstwa w Dolnośląskiej Szkole Wyższej we Wrocławiu.

Młodość i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Wychowała się we Wrocławiu. Jest absolwentką XII Liceum Ogólnokształcącego we Wrocławiu. W latach 1968–1973 studiowała germanistykę na Uniwersytecie Wrocławskim. W rok przed zakończeniem studiów filologicznych podjęła równoległe studia filozoficzne, zakończone dyplomem magisterskim w 1977. Jeszcze w trakcie tych studiów rozpoczęła pracę naukowo-dydaktyczną w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1985 uzyskała stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie filozofii, a w 2003 stopień doktora habilitowanego.

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Pracując w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Wrocławskiego (w latach 1975–2005) sprawowała m.in. funkcję kierownika Zakładu Filozofii Społecznej, kierownika Zakładu Filozofii Współczesnej, przewodniczącego Wrocławskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, wicedyrektora Instytutu Filozofii. W latach 1996–2005 prowadziła – założoną przez siebie według autorskiego projektu – Wrocławską Wszechnicę Filozoficzną. Była również autorką i organizatorką pierwszych na Uniwersytecie Wrocławskim interdyscyplinarnych studiów filozoficznych z zakresu filozofii komunikacji. Z tematyką tych studiów związany był również cykl prowadzonych przez nią interdyscyplinarnych konferencji, podejmujących zagadnienia z zakresu szeroko rozumianej racjonalności komunikacyjnej. Za swą działalność dydaktyczno-wychowawczą odznaczona została w 1998 Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

Od 1997 związana jest z działalnością naukowo-dydaktyczną Dolnośląskiej Szkoły Wyższej. W 2005 DSW stała się jej podstawowym i jedynym miejscem pracy. Zajmuje tam stanowisko dziekana Wydziału Nauk Społecznych i Dziennikarstwa, a także kierownika Katedry Antropologii Kulturowej.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jest autorką około 50 publikacji naukowych z zakresu filozofii.

Monografie:

  •    Prolegomena do filozofii krytycznej. Wokół negatywnej dialektyki Th. W. Adorno
  •    Krytyka i dyskurs. O transcendentalno-pragmatycznym uprawomocnieniu krytyki filozoficznej


Redakcja naukowa Via Communicandi (interdyscyplinarnej serii wydawniczej poświęconej problematyce racjonalności komunikacyjnej), z opublikowanymi dotychczas czterema tomami:

  •    Wspólnota komunikacyjna w teorii i praktyce
  •    Przełom komunikacyjny a filozoficzna idea konsensu
  •    Aspekty kompetencji komunikacyjnej
  •    Prace z antropologii komunikacji i epistemologii społecznej


Tłumaczenia:

  •    Heinz Lemmermann, Szkoła retoryki
  •    Heinz Lemmermann,  Szkoła debaty
  •    Neokantyzm (we współautorstwie z Czesławem Karkowskim)
  •    Hans-Georg Gadamer, Język i rozumienie (we współautorstwie z Piotrem Dehnelem)


Artykuły (m.in.):

  •    Okaleczona wspólnota komunikacyjna
  •    Wokół antropologii komunikacji
  •    Antropologia bez antropocentryzmu, Idea wspólnoty komunikacyjnej a pytanie o conditio humana
  •    Idea współodpowiedzialności a model racjonalności dyskursywnej. Przyczynek do projektu nowej paidei
  •    O statusie filozoficznych badań nad kompetencją komunikacyjną. Ujęcie transcendentalno-pragmatyczne
  •   Performatywno-propozycjonalna struktura języka a perspektywa antropologiczna

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Dr hab. Beata Borowicz-Sierocka, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2008-05-19].

www.racjonalnosckomunikacyjna.pl/