Beata Kempa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Beata Kempa
Beata Kempa Sejm 06.JPG
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1966
Syców
Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
Okres od 16 listopada 2015
Przynależność polityczna Solidarna Polska
Poprzednik Jacek Cichocki
Sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości
Okres od 2006
do 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość

Beata Agnieszka Kempa z domu Płonka[1] (ur. 11 lutego 1966 w Sycowie) – polska polityk, posłanka na Sejm V, VI, VII i VIII kadencji, w latach 2006–2007 sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, od 2015 minister-członek Rady Ministrów w rządzie Beaty Szydło oraz szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Życiorys[edytuj]

Córka Walentego i Wielisławy[2]. W 1990 ukończyła studia dzienne z zakresu administracji na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1998–2005 była radną rady miasta i gminy Syców. Przez kilkanaście lat pracowała jako kurator zawodowy dla dorosłych. W 2002 bezskutecznie ubiegała się o stanowisko burmistrza Sycowa, w 2004 o mandat posła do Parlamentu Europejskiego, otrzymując 5685 głosów.

W 2005 z listy Prawa i Sprawiedliwości została wybrana na posła V kadencji w okręgu wrocławskim. Od 22 maja 2006 do 15 listopada 2007 była sekretarzem stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskała mandat poselski, otrzymując 10 228 głosów[3]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 bezskutecznie ubiegała się o mandat europosła, uzyskując 53 027 głosów.

6 listopada 2009 została wybrana na członka sejmowej komisji śledczej ds. zbadania nielegalnych nacisków na kształt ustawy o grach i zakładach wzajemnych[4]. 4 grudnia 2009 komisja wyłączyła ją w głosowaniu ze swojego składu, a 8 stycznia 2010 Sejm w wyniku głosowania zdecydował o ponownym włączeniu jej w prace komisji. W 2011 decyzją komitetu politycznego PiS została powołana na stanowisko pełnomocnika okręgowego tej partii w Kielcach.

W wyborach do Sejmu w 2011 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję, startując jako lider listy w okręgu kieleckim, dostała 70 127 głosów[5]. W Sejmie VII kadencji przystąpiła do klubu parlamentarnego Solidarna Polska, deklarując zamiar pozostania w PiS. Była również kandydatką tego klubu na funkcję wicemarszałka Sejmu, przegrała jednak w ponownym głosowaniu z Wandą Nowicką z klubu Ruchu Palikota[6]. 18 listopada 2011 została wykluczona z Prawa i Sprawiedliwości (uchwała weszła w życie wraz z końcem posiedzenia Sejmu – 1 grudnia 2011). Objęła funkcję wiceprzewodniczącej klubu Solidarna Polska, a na kongresie założycielskim partii o tej nazwie 24 marca 2012 została jej wiceprezesem. 14 grudnia 2013 ponownie wybrana na wiceprezesa tej partii. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 otwierała listę tej partii w okręgu dolnośląsko-opolskim, otrzymując 20 004 głosy (ugrupowanie nie zdobyło jednak mandatów)[7]. W lipcu 2014 została wiceprzewodniczącą nowo powołanego klubu parlamentarnego Sprawiedliwa Polska, od marca 2015 działającego pod nazwą Zjednoczona Prawica.

W wyborach w 2015 z powodzeniem ubiegała się o poselską reelekcję z listy PiS, powracając do okręgu wrocławskiego i otrzymując w nim 29 877 głosów[8]. 16 listopada tego samego roku powołana na stanowisko ministra bez teki w rządzie Beaty Szydło[9]. Objęła także funkcję szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów[10].

W grudniu 2015 zyskała rozgłos medialny po skierowaniu pisma do prezesa Trybunału Konstytucyjnego Andrzeja Rzeplińskiego, w którym poinformowała go o wstrzymaniu publikacji w Dzienniku Ustaw wyroku z 3 grudnia 2015 w sprawie K 34/15 dotyczącego zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej niektórych przepisów ustawy z 25 czerwca 2015 o Trybunale Konstytucyjnym[11][12]. Był to pierwszy taki przypadek od rozpoczęcia działalności orzeczniczej przez Trybunał Konstytucyjny w 1986[13]. Śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień w związku z zaniechaniem publikacji wyroku wszczął prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie[14]. Zostało ono umorzone w styczniu 2016 wobec braku znamion przestępstwa (w uzasadnianiu wskazano, że działania szefa KPRM nie miały wpływu na publikację wyroku, gdyż to znajdowało się w zakresie kompetencji premiera)[15].

Przypisy

  1. Oświadczenie majątkowe na stronie Sejmu. [dostęp 2015-06-04].
  2. Informacje w BIP IPN. [dostęp 2015-06-04].
  3. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2015-06-04].
  4. Informacje na stronie Sejmu. [dostęp 2015-06-04].
  5. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-04].
  6. Nowicka wicemarszałkiem po dogrywce, Kempa odpadła. tvn24.pl, 8 listopada 2011. [dostęp 2015-06-04].
  7. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2015-06-04].
  8. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-12-11].
  9. M.P. z 2015 r. poz. 1091
  10. Dz. U. z 2015 r. poz. 1912 z późn. zm.
  11. K 34/15 – pismo KPRM z 10 grudnia 2015 r. dot. publikacji wyroku K 34/15. W: Trybunał Konstytucyjny [on-line]. trybunal.gov.pl, 11 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-25].
  12. Małgorzata Kryszkiewicz. Spór o publikację, czyli o pietruszkę. „Dziennik Gazeta Prawna”, s. A4, 14 grudnia 2015. 
  13. Ewa Siedlecka. PiS wygasi Trybunał. „Gazeta Wyborcza”, s. 3, 15 grudnia 2015. 
  14. Informacja o wszczęciu śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień w związku z zaniechaniem publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Prokuratura Okręgowa w Warszawie, 17 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-29].
  15. Informacja o umorzeniu śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązków w związku z zaniechaniem publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Prokuratura Okręgowa w Warszawie, 7 stycznia 2016. [dostęp 2016-01-09].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]