Beata Pawlikowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Beata Pawlikowska
Beata Pawlikowska podczas promocji książki "W dżungli miłości".
Beata Pawlikowska podczas promocji książki "W dżungli miłości".
Data i miejsce urodzenia 11 czerwca 1965
Koszalin, Polska
Zawód pisarka, podróżniczka, dziennikarka, fotografka, tłumaczka
Strona internetowa

Beata Pawlikowska (ur. 11 czerwca 1965 w Koszalinie) – polska pisarka, podróżniczka, dziennikarka, tłumaczka, fotografka, ilustratorka książek.

Radio i telewizja[edytuj | edytuj kod]

W 1990 rozpoczęła pracę w Radiu Koszalin, gdzie początkowo prowadziła radiowy kurs języka angielskiego, a następnie – po przeniesieniu do Redakcji Muzycznej – własną audycję muzyczną. W 1992 r. wyjechała do Londynu, skąd przez dziewięć miesięcy nadawała korespondencje muzyczne do audycji „Tam-Tam” dla Programu III Polskiego Radia. W 1993 po powrocie do kraju rozpoczęła pracę w Radiu Kolor, prowadząc własne audycje oraz – razem z Grzegorzem Wasowskim – „Listę hitów dla emerytów”. W 1994 prowadziła program muzyczny „Be-bop-a-lula” w TVP1. W 1995 wróciła do pracy w III Programie PR, gdzie kontynuowała program prowadzony razem z Grzegorzem Wasowskim pod zmienionym tytułem „Lista przebojów dla oldboyów”. Prowadziła też audycję „Internoc”. W latach 1995–1998, jako druh zastępowy poprowadziła 7 wydań Listy Przebojów Programu Trzeciego. W 1999 rozpoczęła współpracę z Radiem Zet, gdzie przez kilka lat prowadziła własną audycję poświęconą podróżom pod tytułem „Świat według blondynki”. W 2002 była za nią nominowana do nagrody Grand Press. W 2003 r. zajęła I miejsce w dwóch kategoriach plebiscytu Media FM.net: osobowość radiowa „Zdobywcy Eteru 2003” oraz „Perełki radiowe”. Od października 2004 na antenie Programu I PR prowadziła program „Świat według Beaty Pawlikowskiej”, jednak w grudniu 2005 powróciła do Radia Zet z audycją „Świat według blondynki”. W latach 2002–2005 prowadziła podróżnicze „Studio pogoda” w TVP3. Autorka przygodowego reality show „Zdobywcy” w TVP2 (2004) i TVP1 (2005, wspólnie z Krzysztofem Wielickim), audycji „Drzewo podróżnika” w internetowym Radio Baobab. W latach 2007–2008 wspólnie z Krzysztofem Skibą prowadziła w TVP2 program „Podróże z żartem”, a w 2009 również w TVP2 prowadziła program „Zagadkowa blondynka”.

Podróże, prasa i książki[edytuj | edytuj kod]

Beata Pawlikowska na III Warszawskich Targach Książki

Pierwszą książkę napisała w wieku 18 lat, była to „powieść z nurtu realizmu magicznego”, czytana w odcinkach w Programie III PR. Przez kilka miesięcy w roku podróżuje po świecie, głównie po Ameryce Południowej, gdzie dokumentuje życie Indian amazońskich. Według Wojciecha Cejrowskiego jako pierwsza kobieta przeszła na piechotę przez „najbardziej malaryczną dżunglę świata” Darién na pograniczu Panamy i Kolumbii, co opisał on w swej książce „Gringo wśród dzikich plemion”. Zgodnie z tą relacją Cejrowski i Pawlikowska mieli być także pierwszymi Polakami, którym udało się przebyć Darién.

Beata Pawlikowska opisuje swoje podróże w felietonach pisanych dla czasopism oraz w swoich książkach. Propaguje zasady odżywiana według zasad chińskiej filozofii pięciu przemian[1].

Swoje książki ilustruje własnymi fotografiami i rysunkami. Pisała felietony dla „Głosu Pomorza”, „Głosu Szczecińskiego”, „Słowa Polskiego – Gazety Wrocławskiej”. Jej artykuły i zdjęcia publikowane były także w wielu dziennikach i czasopismach, m.in. takich jak „Gazeta Wyborcza”, „Rzeczpospolita”, „Polityka”, „Playboy”, „Poznaj Świat”, „Podróże”, „Focus”, „Viva!”, „Cosmopolitan”. Wykonała rysunki do płyty Anny Wyszkoni zatytułowanej „Pan i pani”.

Zdobyła dwukrotnie (2001, 2002) I miejsca w konkursie Klubu Publicystyki Turystycznej Stowarzyszenia Dziennikarzy RP za najlepsze reportaże zagraniczne opublikowane w Polsce.

W maju 2010 roku zdobyła nagrodę im. Magellana za „wytrwałe promowanie mody na podróżowanie”.

Współpracowała jako tłumacz z wydawnictwem „Egmont” oraz II Programem TVP tłumacząc listy dialogowe głównie do dokumentalnych filmów muzycznych. Współpracuje także z pismem „National Geographic”.

W maju 2013 Fundacja na Rzecz Ratownictwa Specjalistycznego z Wykorzystaniem Psów „Irma” przyznała Beacie Pawlikowskiej tytuł honorowy ambasadora fundacji.


Książki podróżnicze[edytuj | edytuj kod]

Reportaże w książkach innych autorów[edytuj | edytuj kod]

Poradniki[edytuj | edytuj kod]

Języki obce[edytuj | edytuj kod]

  • cykl kursów języków obcych Blondynka na językach , National Geographic, ISBN 978-83-7596-021-1, ISBN 978-83-7596-020-4, ISBN 978-83-7778-199-9)
    w tym: Angielski brytyjski (2010), Angielski USA (2010), Niemiecki (2010), Hiszpański europejski (2011), Włoski (2011), Francuski (2011), Hiszpański latynoski (2011), Rosyjski (2012), Portugalski (2012), Niderlandzki (2013), Japoński (2013), Norweski (2013).
  • Rozmówki (2013)
    w tym: Angielski, Francuski, Hiszpański, Niemiecki, Rosyjski, Włoski

Psychologia[edytuj | edytuj kod]

Zdrowe odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Inne poradniki[edytuj | edytuj kod]

  • Książka o prezentach (2001, ISBN 83-915934-0-1)
  • Księga dobrych życzeń (2004, ISBN 83-7184-086-1) – książka tworzona wraz ze słuchaczami Radia Zet
  • Rok dobrych myśli – kalendarz (2013,2014)
  • Fotografuję Świat (2010, National Geographic, ISBN 978-83-7596-099-0) – pierwszy autorski album fotografii
  • Planeta dobrych myśli (2013)

Beletrystyka[edytuj | edytuj kod]

  • Agnes w Wenecji (2009, wyd. Latarnik, ISBN 978-83-600-0030-4
  • Baśnie dla dzieci i dla dorosłych (2013, National Geographic)

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Absolwentka II LO w Koszalinie. Podejmowała studia w zakresie hungarystyki i anglistyki, które jednak szybko porzuciła. Przez pewien czas pracowała m.in. jako operatorka komputera, sekretarka, tłumaczka i lektorka języka angielskiego. W Londynie pracowała również jako sprzątaczka i kelnerka. W 1994 wzięła ślub kościelny z Wojciechem Cejrowskim, lecz małżeństwo nie zostało zarejestrowane przez kierownika urzędu stanu cywilnego[2]. W 2004 za pośrednictwem mediów Pawlikowska przekazała, że już nie są razem. Według informacji podawanych przez zainteresowaną, orzeczono nieważność zawarcia małżeństwa w sądzie biskupim[3]. Nie ma dzieci[4].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]