Bel (jednostka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bellogarytmiczna jednostka miary wielkości ilorazowych, oznaczana symbolem B. Jest wielkością bezwymiarową (liczbą niemianowaną), zaś określenia bel lub decybel używa się, aby zasygnalizować, że użyto miary ilorazowo-logarytmicznej.

W wypadku pomiaru mocy, co jest często realizowane w elektronice, wzór na postać:

,

gdzie:

– moc odniesienia,
– dana moc.

Zamiast jednostki bel stosuje się najczęściej jednostkę podwielokrotną, która nosi nazwę decybel (dB):

W innych zastosowaniach zamiast ilorazu mocy występuje iloraz dowolnych innych wielkości fizycznych charakteryzujących pewien układ (zob. decybel).

Jednostkę bel stosuje się zwłaszcza w tych dziedzinach, gdzie ma się do czynienia z detekcją lub pomiarem wpływu sygnału czy zjawiska na układy biologiczne (głośność, moc akustyczna źródła, stopień wzmocnienia sygnału itp.), które reagują na sygnały zgodnie z prawem Webera-Fechnera, czyli w sposób nieliniowy. Zawsze określa się przy tym pewien poziom odniesienia, w stosunku do którego obliczany jest iloraz, np. w przypadku wielkości akustycznych poziomem odniesienia jest zazwyczaj próg słyszalności, który wynosi 10–12 W/m².

Przykład[edytuj | edytuj kod]

Przyjmując przykładowo głośność 60 dB (rzadko używane bywa w takich przypadkach równoważne 6 B) oznacza to, że sygnał akustyczny jest milion razy (106) silniejszy od progu słyszalności, a 90 dB – miliard razy (109) silniejszy. Wynika to z następujących rachunków, w których oznacza próg słyszalności:

.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]