Bell UH-1N Twin Huey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bell UH-1N Twin Huey
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Bell Helicopter Textron
Typ śmigłowiec
Konstrukcja półskorupowa
Załoga 2-4
Historia
Data oblotu kwiecień 1969
Lata produkcji 1969 – lata siedemdziesiąte
Dane techniczne
Napęd 2 silniki turbinowe Pratt & Whitney Canada PT6T-3B ”Turbo Twin-Pac”
Moc 1342 kW (1825 KM) każdy
Wymiary
Średnica wirnika 14,6 m
Długość 12,69 m
Wysokość 4,4 m
Masa
Własna 2721 kg
Startowa 4763 kg
Osiągi
Prędkość maks. 220 km/h
Prędkość ekonomiczna 207 km/h
Prędkość wznoszenia 8,9 m/s
Pułap 5273 m
Promień działania 230 km (z ładunkiem o masie 990 kg)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
wyrzutnie pocisków niekierowanych kalibru 70 mm
działko GAU-17 lub GAU-16
Liczba miejsc
4 członków załogi + 6-8 żołnierzy
Rzuty
Rzuty samolotu

Bell UH-1N „Twin Huey” – średni, dwusilnikowy śmigłowiec wojskowy z rodziny Bell UH-1. Pierwszy raz zamówiony został przez Kanadyjskie Siły Zbrojne oryginalnie jako CUH-1N Twin Huey. UH-1N został później przekształcony w cywilnego Bella 212. Pierwszy egzemplarz został oblatany w kwietniu 1969 roku, zaś dostawy maszyn seryjnych rozpoczęły się w październiku 1970 r. Osiągi UH-1N okazały się znacznie lepsze od podstawowego, jednosilnikowego UH-1H. Śmigłowiec oprócz dwóch członków załogi mógł zabrać na pokład 14 pasażerów. W styczniu 1973 r. śmigłowiec Bell 212 otrzymał pełny certyfikat FAA zezwalający na wykonywanie lotów przy­rządowych według zasad IFR[1].

Historia rozwoju[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym użytkownikiem UH-1N były Kanadyjskie Siły Zbrojne służący w nich pod nazwą CUH-1N Twin Huey (później jako CH-135 Twin Huey). Bell UH-1N wszedł na uzbrojenie US Air Force w 1970 roku głównie w celu zwiększenia możliwości prowadzenia misji search and rescue, transportu żołnierzy oraz jako uzupełnienie jednosilnikowych UH-1[2]. Wojsko Stanów Zjednoczonych zamówiło 294 egzemplarze Bell 212 pod oznaczeniem UH-1N, których dostawy rozpoczęły się w 1970 roku. W służbie w USA, w przeciwieństwie do Kanady, UH-1N zachował oficjalną nazwę „Iroquois” używaną od jednosilnikowych wariantów UH-1, chociaż personel serwisowy określał ten śmigłowiec jako „Twin Huey”[3][4].

Na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku śmigłowce UH-1N należące do United States Marine Corps zostały poddane modernizacji. Wyposażono je m.in w sprzęt nawigacyjny, pod nosową częścią kadłuba zabudowano głowicę optoelektroniczną FLIR AN/AAQ-22A oraz układ zakłócania w podczerwieni i wyrzutnie flar bądź też dipoli. Montaż dodatkowych systemów oraz wyposażenia spowodował wzrost masy i pogorszenie osiągów m.in. udźwig, zasięg oraz pułap maszyny[1].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

W odróżnieniu od Bell UH-1 Iroquois, napędzanego przez pojedynczy silnik, śmigłowiec UH-1N jest napędzany przez dwa silniki Pratt & Whitney Canada PT6T-3B Turbo Twin-Pac, które napędzają pojedynczy wał napędowy. Silniki generują 1342 kW (1825 KM) i maksymalną moc ciągłą na poziomie 1193 kW (1622 KM) każdy. Na bazie Twin Hueya powstał śmigłowiec Bell UH-1Y Venom przeznaczony dla US Marine Corps[1].

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Wersje kanadyjskie[5]:

  • CUH-1N Twin Huey – podstawowa wersja kanadyjska.
  • CH-135 Twin Huey – późniejsze wersje produkcyjne.

Wersje amerykańskie:

  • UH-1N Iroquois – podstawowy model produkcyjny, używany przez USAF, USN i USMC.
  • VH-1N – wersja VIP.
  • HH-1N – wersja SAR.
  • Bell UH-1Y Venom – zmodernizowana wersja UH-1N w służbie USMC.

Wersje zbudowane na licencji we Włoszech[6]:

  • Agusta-Bell AB 212 – wersja do transportu cywilnego lub wojskowego. Zbudowany na licencji we Włoszech przez firmę Agusta.
  • Agusta-Bell AB 212EW – wersja walki elektronicznej dla Turcji.
  • Agusta-Bell AB 212ASW – wersja zwalczania okrętów podwodnych, zbudowana na licencji we Włoszech przez Agustę. Użytkowana przez marynarkę włoską, grecką i Islamską Republikę Iranu, Peru, Hiszpanię, Turcję i Wenezuelę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c samolotypolskie.pl – Bell 212 (UH-1N) "Twin Huey", www.samolotypolskie.pl [dostęp 2020-08-29].
  2. Bell UH-1N Iroquois, Military.com [dostęp 2020-08-29] (ang.).
  3. UH-1N (Bell 208/212) Twin Huey/USMC “Slick” Helicopter, Naval Helicopter Association Historical Society [dostęp 2020-08-29] (ang.).
  4. Od UH-1N do UH-1Y – Magnum-x, www.magnum-x.pl [dostęp 2020-08-29].
  5. RWR Walker, Canadian Military Aircraft Serial Numbers Canadian Armed Forces CH-135 Twin Huey detailed list [zarchiwizowane z adresu 2007-10-31].
  6. Derek Wood, Jane's World Aircraft Recognition Handbook, p. 490. Jane's Publishing Company 1985, ISBN 0-7106-0343-6.