Benedykt Heydenkorn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Benedykt Heydenkorn (ur. 14 lipca 1906 w Starej Birczy, zm. 10 października 1999 w Toronto) – polski dziennikarz, działacz emigracyjny, współpracownik paryskiej Kultury.

Życiorys[edytuj]

Był wolnym słuchaczem na Uniwersytecie Warszawskim, od 1926 pracował jako dziennikarz, był m.in. warszawskim korespondentem agencji informacyjnej Havas i Berliner Tageblatt. Publikował m.in. w Buncie Młodych.

Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 aresztowany przez NKWD, zesłany do łagru, uwolniony w 1941, z Armią Andersa opuścił ZSRR, służył w 2 Korpusie Polskich Sił Zbrojnych. Od 1944 do 1946 redagował pismo Dziennik Żołnierza. W 1949 wyjechał do Kanady. Od 1950 do 1957 pracował w piśmie Głos Polski, od 1957 w piśmie Związkowiec, którego został redaktorem naczelnym w 1964. Pod jego kierownictwem Związkowiec stał się największym pismem Polonii kanadyjskiej. Był jednym z założycieli Polsko-Kanadyjskiego Instytutu Badawczego, autorem i wydawcą wielu prac poświęconych polskiej społeczności w Kanadzie, a także pamiętników polskich imigrantów. Współpracował z paryską Kulturą, dla której pisał „Kronikę kanadyjską”. W 1977 przeszedł na emeryturę w Związkowcu, do 1981 był wolontariuszem w Multicultural History Society of Ontario. Od 1992 członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie[1]

W 1980 otrzymał Nagrodę Kultury z okazji 400 numeru pisma - tzw. Nagrodę Przyjaźni i Współpracy, a w 1993 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 1992, nr 21 poz. 213.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Florian Śmieja Swoje jednak trzeba robić: Benedykt Heydenkorn (1906-1999) w: Archiwum Emigracji nr 3 z 2000
  • Aleksandra Ziółkowska-Boehm Korzenie są polskie, Rozdział: O Polonii Kanadyjskiej z Benedyktem Heydenkornem, Warszawa 1992, ​ISBN 83-7066-406-7