Benedykt VII

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Benedykt VII
Benedictus Septimus
Papież
Biskup Rzymu
Ilustracja
Kraj działania  Państwo Kościelne
Miejsce urodzenia Rzym
Data śmierci 10 lipca 983
Papież
Okres sprawowania 974-983
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat październik 974

Benedykt VII (łac. Benedictus VII ur. w Rzymie, zm. 10 lipca 983) – papież w okresie od października 974 do 10 lipca 983[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Rzymie, był synem Dawida, hrabią Tusculum i krewnym Alberyka II[2]. Miał powiązania z rodziną Krescencjuszy (prawdopodobnie był synem Teodory Młodszej[3]); przed wyborem na papieża, był biskupem Sutri[2].

Na Stolicę Piotrową został wybrany za sprawą Ottona II[1]. Jego poprzednik, antypapież Bonifacy VII, zamordowawszy Benedykta VI, zrabował skarbiec Bazyliki Piotrowej i uciekł do Bizancjum[1]. Wkrótce potem hrabia Sicco zatwierdził, w imieniu cesarza, Benedykta VII jako nowego papieża, który został także zaakceptowany przez rody arystokratyczne[2]. Papież Benedykt VII zaraz po wyborze zwołał synod, na którym potępiono Bonifacego VII i wygnano go z kraju[1]. W lecie 980 Bonifacy doprowadził do zamachu stanu, w wyniku którego papież musiał uciec z Rzymu[2]. W marcu 981 roku Otton II przybył do Włoch i pomógł Benedyktowi wstąpić ponownie na Tron Piotrowy[2].

W czasie jego pontyfikatu, przyznał prawo biskupowi Moguncji do koronacji króla Niemiec i potwierdził jego prymat jako wikariusza apostolskiego[2]. Utworzył diecezję praską i mianował na nią biskupa Thietmara[2]. Gorąco wspierał monastycyzm, przywracał do życia klasztory i popierał reformatorski głos opactwa w Cluny[2]. Na synodach w marcu i wrześniu 981 roku, zakazał symonii, a także (na życzenie cesarza) podzielił diecezję w Merseburgu, na kilka mniejszych[2].

Został pochowany w Bazylice św. Krzyża Jerozolimskiego[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • Donus II - domniemany papież wybrany w 973

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 64. ISBN 83-7006-437-X.
  2. a b c d e f g h i j John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 184-185. ISBN 83-06-02633-0.
  3. Lindsay Brook: Popes and pornocrats in the early middle ages (ang.). Foundation for Medieval Genealogy, 2003. s. 9. [dostęp 2012-11-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]