Benedykt XI

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Benedykt XI
Benedictus Undecimus
Mikołaj Boccasini
Niccolò Boccasini
Papież
Benedykt XI
Herb Benedykt XI Illustra faciem Tuam super servum Tuum
Niech zajaśnieje Twoje oblicze nad Twym sługą
Data i miejsce urodzenia 1240
Treviso
Data i miejsce śmierci 7 lipca 1304
Perugia
Generał zakonu dominikanów
Okres sprawowania 12 maja 1296 – 14 stycznia 1299
Papież
Okres sprawowania 1303-1304
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Śluby zakonne ok. 1254
Nominacja biskupia 2 marca 1300
Kreacja kardynalska 4 grudnia 1298
Bonifacego VIII
Kościół tytularny S. Sabina (25 marca 1299),
Ostia e Velletri (2 marca 1300)
Pontyfikat 22 października 1303
Błogosławiony
Benedykt XI
Ilustracja
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 24 kwietnia 1736
przez Klemensa XII
Wspomnienie 7 lipca

Benedykt XI (łac. Benedictus XI, właśc. Nicollo Boccasini OP; ur. w 1240 w Treviso, zm. 7 lipca 1304 w Perugii[1]) – włoski dominikanin, błogosławiony Kościoła katolickiego, papież w okresie od 22 października 1303 do 7 lipca 1304[1].

Życiorys[edytuj]

Urodził się w Treviso, był synem notariusza[2]. W młodym wieku wstąpił do zakonu dominikanów, a następnie został wykładowcą teologii[2].

W roku 1296, ówczesny prowincjał Lombardii został wybrany generałem zakonu[1] i jest jednym z czterech dominikanów, którzy objęli tron w Stolicy Piotrowej.

Szybko zdobył zaufanie papieża Bonifacego VIII, który mianował go kardynałem w 1298 r. i często wysyłał w misje pokojowe i dyplomatyczne do Węgier i Francji[2]. Kiedy wybuchł konflikt Bonifacego z królem Francji Filipem IV Pięknym, stanął po stronie papieża, zarządzając nawet, by żaden z dominikanów nie kwestionował zwierzchności papieża i jego legitymacji do sprawowania władzy w Kościele. Kiedy królewski agent Guillaume de Nogaret wraz z przedstawicielami skłóconej z papieżem rodziny Colonna porwali Bonifacego i uwięzili w Anagni, Mikołaj Boccasini był jednym z dwóch kardynałów, którzy jawnie sprzeciwili się gwałtowi i doprowadzili do uwolnienia papieża.

Po śmierci Bonifacego VIII, która nastąpiła miesiąc później, to właśnie Mikołaj Boccasini zyskał uznanie na konklawe i został jednogłośnie wybrany na nowego papieża, przyjmując imię Benedykta[2]. W konklawe tym nie uczestniczyli jednak ekskomunikowani kardynałowie: Pietro Colonna i Giacomo Colonna[2].

Dążył do załagodzenia sporu z Filipem IV Pięknym i rodziną Colonna, więc zniósł ekskomunikę nałożoną na króla przez Bonifacego VIII (bulla z 25 marca 1304), a także anulował ekskomunikę dwóch kardynałów[2]. Nie mógł jednak darować raptu Wilhelmowi Nogaretowi, którego wyklął 7 czerwca 1304. Wszyscy pozostali Francuzi, zamieszani w zamach na Bonifacego, uzyskali przebaczenie[2]. Miesiąc później, po zjedzeniu świeżych fig zmarł nagle i niespodziewanie w Perugii na dyzenterię[2]. Dało to podstawę do przypuszczeń, że został otruty przez stronników Nogareta, jednak tezę tę należy odrzucić[2]. Kolejni papieże, począwszy od Klemensa V, pozostawali pod przemożnym wpływem króla Francji, a sam Klemens V przeniósł rezydencję papieską do Awinionu, zapoczątkowując w ten sposób tzw. niewolę awiniońską.

Benedykt XI był autorem tomu kazań i komentarzy do Ewangelii wg św. Mateusza, psalmów, Księgi Hioba i Apokalipsy[2]. Był też jedynym papieżem swoich czasów, o którym Dante Alighieri nie wypowiadał żadnych negatywnych sądów (a warto pamiętać, że np. Bonifacego VIII w swej Boskiej komedii artysta ulokował w ósmym kręgu piekieł, zarezerwowanym dla symonitów).

Został beatyfikowany 24 kwietnia 1736 r. przez papieża Klemensa XII[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 107. ISBN 83-7006-437-X.
  2. a b c d e f g h i j John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 294-296. ISBN 83-06-02633-0.

Bibliografia[edytuj]