Benedykt Zientara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Benedykt Zientara
Benedykt Zientara
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1928
Ołtarzew
Data i miejsce śmierci 11 maja 1983
Warszawa
profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia, mediewistyka
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1954
Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 1961
Uniwersytet Warszawski
Profesura 1971

Benedykt Zientara (ur. 15 czerwca 1928 w Ołtarzewie, zm. 11 maja 1983 w Warszawie) – polski historyk, mediewista, profesor zwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przed II wojną światową uczył się w Zegrzu. Pod koniec wojny kształcił się na tajnych kompletach w Ożarowie Mazowieckim. W 1947 zdał maturę w Warszawie, w XXI LO im. Hugona Kołłątaja. Następnie rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1949 został asystentem w Muzeum Historycznym miasta stołecznego Warszawy, a rok później na Uniwersytecie Warszawskim. Na tej uczelni pracował do końca życia. W latach 1953–1961 był także pracownikiem Instytutu Historii PAN. W 1954 uzyskał stopień kandydata nauk (doktora) na podstawie pracy Dzieje małopolskiego hutnictwa żelaznego w XIV–XVII w. W 1961 habilitował się na podstawie pracy Kryzys agrarny Marchii Wkrzańskiej w XIV w. W 1967 otrzymał stanowisko docenta, w 1971 tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1981 profesora zwyczajnego. Jego żoną była Maria Płaczkowska. Miał trzech synów: Piotra, Andrzeja i Wawrzyńca.

Uczniowie[edytuj | edytuj kod]

Do grona jego uczniów zaliczają się m.in.: Halina Manikowska, Marek Barański i Jerzy Suchocki

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Historia powszechna średniowiecza (1968, 1973, 1994, 1996, 1998, 2000, 2002, 2006, 2008, 2015)
  • Henryk Brodaty i jego czasy (1975)
  • Z dziejów rzemiosła w Polsce
  • Dzieje gospodarcze Polski do roku 1939
  • Świt narodów europejskich: powstawanie świadomości narodowej na obszarze Europy pokarolińskiej
  • Dawna Rosja: despotyzm i demokracja
  • Despotyzm i tradycje demokratyczne w dawnej historii Rosji
  • Dzieje małopolskiego hutnictwa żelaznego XIV – XVII wiek

Literatura[edytuj | edytuj kod]