Benedyktyni świętokrzyscy w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Benedyktyni świętokrzyscy w Krakowie [a] - W wieku XIV i XV do klasztoru świętokrzyskiego należały niektóre grunty i kamienice w Krakowie[1][2],.

Zagroda koło kościoła ś. Mikołaja [3].

  • W roku 1344 Bartłomiej opat klasztoru świętokrzyskiego zamienia zagrodę klasztorną położoną koło kościoła ś. Michała przed miastem Kraków na dom przy klasztorze koło kościoła ś. Krzyża, czyli koło szpitala (obecnie ul. Szpitalna], należący do rajcy krakowskiego Hanka zwanego Romanek ,

Kamienica Oleśnickich [3].

  • W roku 1433 Dobiesław z Oleśnicy kasztelan lubelski kupuje za 150 grzywien od Jana Strasza z Kościelnik kamienicę na ulicy naprzeciwko klasztoru ś. Andrzeja w Krakowie (obecnie ul. Grodzka][4];
  • 1446 Jan z Oleśnicy wojewoda sandomierski oraz Jan podkomorzy przemyski i Piotr łowczy sandomierski nadają opatowi świętokrzyskiemu całą kamienicę położoną na ul. ś. Andrzeja (ob. ul. Grodzka nr 71, tzw. kamienica Dębno), między kamienicami należącymi do opata jędrzejowskiego i do Pieniążka[5]
  • 1452 Jan Elgot w domu Michała opata i konwentu świętokrzyskiego położonym przy ul. Grodzkiej za (retro) klasztorem ś. Andrzeja wydaje wyrok w sporze między klasztorem świętokrzyskim a plebanem Modliborzyc[6];
  • 1459 Elżbieta żona Mikołaja z Woli Wrzeszowskiej pozywa opata świętokrzyskiego właściciela z Pietrzejowic[b] o dom wartości 300 grzywien w Krakowie, położony koło kościoła klasztoru ś. Andrzeja, który dziedziczy po ojcu Straszu i jego matce, a opat dzierży z nieznanych jej przyczyn. Z kolei opat i konwent wzywają jako świadków Jana Oleśnickiego wojewodę sandomierskiego i Jana z Sienna kasztelana lwowskiego i starostę oleśnickiego ,
  • 1466 Elżbieta żona Mikołaja z Woli chorążego sandomierskiego domaga się od opata i konwentu świętokrzyskiego, aby w powyższej sprawie stanęli jako świadkowie najbliżsi krewni już nieżyjących Jana wojewody sandomierskiego oraz Jana z Sienna kasztelana lwowskiego i starosty oleśnickiego. Na co opat przedstawia Mikołaja, archidiakona sandomierskiego, brata rodzonego i niedzielnego śp. Jana z Sienna, oraz Zbigniewa kanonika krakowskiego i Jana Feliksa synów. śp. Jana wojewody sandomierskiego. Prokurator Elżbiety kwestionuje świadectwo Mikołaja archidiakona sandomierskiego jako tylko brata Jana Sieneńskiego, przed żyjącymi synami tegoż[7];
  • 1468 Mikołaj Zakrzowski i Stanisław z Białaczowa alias z Kościelnik, występujący w imieniu swoim oraz swoich braci Mikołaja i Abrahama, oraz Mikołaj Dunin z Krajkowa chorąży sandomierski, występujący w imieniu swojej żony Elżbiety, siostry Mikołaja Abrahama, z korzyścią odstępują od roszczeń do kamienicy położonej naprzeciwko klasztoru ś. Andrzeja, koło domu Pieniążka, na rzecz opata świętokrzyskiego[8].
  • W roku 1443 Marta beginka[c] (Begymia alias Monacha) z Krakowa ofiarowuje opatowi i konwentowi świętokrzyskiemu swój dom w Kazimierzu na ul. Tkaczy koło „Rymar”[9].
  • W roku 1414 Władysław II Jagiełło sprzedaje za 2618 grzywien kuśnierzowi Mikołajowi zwanemu Długi kamienicę narożną w Rynku Krakowskim, odebraną za długi żupnikowi Mikołajowi Bochnerowi, położoną między kamienicą krawca Staszka a kamienicą Marty Kulandyny na ul. prowadzącej do szkoły ś. Marii (była ul. Sienna)[10];

Ks. Józef Gacki autor monografii Benedyktyński Klasztor Św. Krzyża na str 203-4, odnośnie wystawionego dokumentu, wspomina że kopista tego dokumentu zanotował na boku „Św. Krzyża kamienica w Krakowie”.

Uwagi

Przypisy

  1. (K. Rymut, Nazwy miast Polski, Wr. 1980. 1980 119;
  2. S. Rospond, Słownik etymologiczny miast i gmin PRL, Wr. 1984. 166-8)
  3. a b Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu
  4. (Kodeks dyplomatyczny Małopolski, t. I-IV, wyd. F. Piekosiński (Mon.MAe., 3, 9, 10, 17), Kr. 1876-1905. T. V, rps w Pracowni Słownika historyczno-geograficznego Małopolski w średniowieczu, Kr. IV 1295)
  5. (ib. 1476);
  6. (Archiwum Główne Akt Dawnych w W.;3246)
  7. (ib. 392)
  8. (ib. XIII 149)
  9. (Acta officialatus Cracoviensis, rps w AMetr. VI 556v)
  10. Kodeks dyplomatyczny Małopolski, t. I-IV, wyd. F. Piekosiński (Mon.MAe., 3, 9, 10, 17), Kr. 1876-1905. T. V, rps w Pracowni Słownika historyczno-geograficznego Małopolski w średniowieczu, Kr. IV 1143