Beniamin Wajsblech

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Beniamin Wajsblech[1] (ur. 22 grudnia 1908, zm. 13 marca 1991 w Warszawie) – wiceprokurator Generalnej Prokuratury PRL, oskarżyciel w procesach politycznych w czasach stalinizmu.

Pochodził z zamożnej, żydowskiej rodziny kupieckiej. Przed wybuchem II wojny światowej sprzedał majątek, pieniądze lokując w szwajcarskich bankach.[potrzebny przypis] We wrześniu 1939 udał się do Związku Radzieckiego. Po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939) został we Lwowie prokuratorem.

Po wojnie był prokuratorem w Polsce. Był przesłuchującym i oskarżycielem generała Augusta Emila Fieldorfa ps. „Nil”, dla którego zażądał kary śmierci[2]. O ten sam wymiar kary wnioskował oskarżając Jana Stachniuka. Po zwolnieniu ze służby pracował jako radca prawny.

Uchwałą Rady Państwa z 6 lipca 1954 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[3]. Pochowany na wojskowych Powązkach[4].

Przypisy

  1. Agnieszka Rybak: Za późno na sprawiedliwość. rp.pl. 09-05-2009
  2. Norman Davies: Powstanie '44. Kraków: Znak, 2004, s. 757-758.
  3. M.P. z 1954 r. Nr 95, poz. 1083
  4. Wyszukiwarka cmentarna – warszawskie cmentarze